Aan de thuisblijvers

Op veler verzoek (echt waar!) ben ik maar weer eens een blog begonnen voor deze reis. Blijkbaar willen jullie graag wat in de warmte delen... En voor mijzelf is het fijn om achteraf het hele reisverslag te kunnen lezen.

Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..

Veel leesplezier!



zaterdag 29 januari 2011

Feestje!

Een paar mensen waren al ongerust, dat ik niet meer boven water gekomen was bij het snorkelen, omdat er geen berichtjes meer kwamen
:-) Maar alles is ok hier! Ik heb het nog steeds reuze naar m'n zin, amuseer me prima, maar het is natuurlijk niet echt boeiend om iedere dag te lezen over zwemmen, snorkelen, wandelen, enz. Bovendien is hier de internet-verbinding vaak zo slecht, zoals gisteren, weer helemaal niets!
Gisteren heb ik hier uitgebreid m'n verjaardag gevierd (trouwens, iedereen nog bedankt voor de goede wensen!). 's Morgens waren er twee taarten en alle gasten plus het personeel schoven aan voor koffie met taart. Het is hier echt een gezellige bende. En dan kadootjes, ik heb prachtige 'lappen' gekregen, te gebruiken als sarong, of, zoals ik van plan ben, als decoratie thuis. Naar een van die lappen had ik al wekenlang verliefd lopen kijken, een echte Batikdoek, prachtig. Leuk dat ze dat hadden opgepikt!
's Avonds had Madé, de kokkin, voor een heerlijke Indonesische rijsttafel gezorgd, waarvoor ik zelf de ingredienten had mogen uitkiezen. Lekkerrrrrr!!!

maandag 17 januari 2011

Snorkelles!

Jullie geloven het nooit, maar ik krijg snorkellessen in het zwembad! Heel spannend voor mij, want ik zwem wel heel graag, maar een echte waterrat ben ik helemaal niet. Henk, een van de gasten hier, is zelf een ervaren duiker en snorkelaar en heeft zijn eigen snorkel-uitrusting meegenomen. Stap voor stap leert hij me heel geduldig hoe dit in zijn werk gaat en waarempel, het begint een beetje te lukken!
Paul, je ziet, er wordt aan gewerkt! Ik heb nog 14 dagen om het onder de knie te krijgen...

zaterdag 15 januari 2011

Crematie

Deze week heb ik een crematie van dichtbij mogen meemaken. Ik hoor jullie al denken: waarom zou je zoiets willen zien, ik kan me prettiger tijdverdrijf voorstellen. Maar het hoort nu eenmaal bij het leven, en ik ben geinteresseerd in het leven van de mensen hier met alles wat daar bij hoort.
Dus ik heb me weer in een sarong gehesen (uit respect) en ben naar het crematieveldje gewandeld. Dat is eigenlijk niet meer dan een stukje grond met bomen, vlak bij het strand, met een klein soort tempeltje op een afstandje. Er wordt al druk aan de voorbereidingen gewerkt: offergaven worden op een tafel uitgestald, de muzikanten van een gamelan-orkest zetten vast hun instrumenten klaar en het wachten is op de stoet. Die komt van het huis van de overledene te voet naar de crematieplaats. Een crematie is, zoals zoveel gebeurtenissen hier, een heel sociaal gebeuren. De overledene blijft eerst 3-5 dagen thuis, waar er gewaakt wordt door familie, buren, kennissen. Om een uur of vijf 's middags begint het gezang, dat doorgaat tot middernacht en om vijf uur 's morgens weer begint. Al die tijd worden alle helpers van eten en drinken voorzien, net als de muzikanten. Dat alles kost natuurlijk geld, evenals de crematie zelf, waarbij vooral de priester en zijn helpers betaald moeten worden. Voor sommige families zijn deze kosten bijna niet op te brengen. In zo'n geval wordt de dode eerst begraven, totdat ze genoeg gespaard hebben om de rest te betalen. Soms ook worden de kosten gedeeld bij een 'groepscrematie'.
Daar komt de stoet, begeleid door muziek, iedereen in traditionele kleding. De kist - met een hele stellage erboven en twee jongetjes ernaast die water sprenkelen, rijst strooien en op een fluit spelen - wordt op een paar bamboestokken gedragen door een aantal mannen. Over het hobbelige terrein is dat geen sinecure, af en toe hangt het geheel zo scheef dat ik m'n hart vasthoud. De mannen zelf maken er voortdurend grappen over. Alle familieleden houden versierde touwen vast, waardoor iedereen met elkaar verbonden is. Het gamelanorkest was beginnen spelen zodra de stoet in zicht kwam, en terwijl de muziek opzwepender wordt, loopt de stoet nog een aantal rondjes rond de eigenlijke crematieplaats. Dan wordt het lichaam, gewikkeld in mooie doeken, in een soort bamboebed gelegd en beginnen de rituelen. Er worden veel bloemen en andere offergaven op gelegd, die steeds door de priester worden gezegend. Ik zag ook veel kleine potjes met water en een klein naambordje erin, die potjes werden leeggegoten over het lichaam en weer gezegend. Voor zover ik het begrepen heb, zijn dat kleine 'laatste groetjes' van familie en kennissen. De naaste familie staat tijdens dit gebeuren rondom het lichaam en er wordt uitgebreid afscheid genomen, de weduwe legt haar handen nog even op het gezicht van de man. En dat maakte op mij de meeste indruk, alle handelingen zijn zo zorgzaam, zo liefdevol, zo intens. Tot het laatste moment is iedereen dichtbij en heel betrokken.
Daarna wordt er ruimte gemaakt, de muziek zwelt weer aan en dan gaat de eigenlijke verbranding van start, nadat er eerst ijzeren platen rondom het lichaam werden geplaatst.
Tijdens de verbranding wordt er eten en drinken rondgedeeld, ook voor mij. Ik heb dan zelf nog een tijd met een vrouw zitten praten, die me verteld heeft hoe het na de verbranding gaat. De as wordt uitgestrooid in zee. De familie vertrekt naar huis, waar een pop gemaakt is van stro, bladeren en ander natuurlijk materiaal. Deze pop (symbool voor het lichaam van de overledene) wordt ook nog eens verbrand, en met de as daarvan moeten nog allerlei rituelen worden uitgevoerd, tot nog maanden daarna. Ook dat kost nog eens veel geld. Ze was eigenlijk een beetje jaloers op de Moslims, omdat zij hun doden begraven, met wat bloemen erbij, en dat is het. Veel mensen hier zitten jarenlang in de schulden door alle verplichte rituelen van het Hindoeisme.
Ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt. Er was niets akeligs of griezeligs aan, integendeel. Iedereen is even vriendelijk, mijn aanwezigheid en die van nog een paar 'blanda's' (vreemdelingen) stoort de familie niet, integendeel, hoe meer belangstellenden er bij een crematie zijn, hoe meer aanzien dit geeft voor de familie.
Meer foto's natuurlijk weer in het foto-album.

woensdag 12 januari 2011

Zwembadcatastroofje

Maandag 10 januari hebben we weer eens een tocht gemaakt, dit keer naar de westkust. Maar laat ik eerst vertellen over het kleine rampje in het zwembad deze morgen. Sinds gisteren stormde het hard, de zee was ruw en er vloog van alles in het rond. Vanmorgen was de storm nog aangewakkerd, maar het zwemmen mocht natuurlijk niet ontbreken. Nadat ik m'n handdoek op de stoel had gelegd, ging ik het water in om de dagelijkse baantjes te trekken. En gelukkig maar, want eerst hoorden we een luid gekraak, en even later kwam de hele bougainvillea-wand omlaag. Die struiken (bijna bomen) stonden langs een muur, maar door de storm kon het bamboerek het niet meer houden en stortte de hele boel voorover. Gelukkig lag ik in het zwembad en zat er verder niemand langs die kant. Met man en macht (de hele staf kwam er aan te pas) werd aan het opruimen begonnen, zagen, trekken, snoeien, sjouwen... Het zwembad is vandaag niet meer bruikbaar :-(
Dan de tocht van maandag. Vanaf Mas volgden we de kustweg naar het westen. Onderweg zagen we wijngaarden, ja ook hier op Bali wordt wijn verbouwd (Hatten-wijn). De eerste stop was bij het haventje Celukan Bawang, een kleine haven, die voornamelijk gebruikt wordt voor het aan-en afvoeren van (afgestorven) koraal, waarvan men 'witsel' maakt.
Dan verder naar een parelkwekerij bij Penuabangan. We kregen er een hele uitleg over het kweken van de parels. Als je hoort dat een parel vier jaar nodig heeft om te groeien, en wat een werk er bij komt kijken, is het begrijpelijk dat de parels zo duur zijn. Nadat de oesterschelpen geselecteerd zijn en op geslacht gesorteerd, moeten deze eerst in het zeewater groeien voor ze geschikt zijn om verder te bewerken. Dan worden ze 'geoogst' en wordt er handmatig een soort klein rond bolleke in aangebracht. Daaromheen groeit dan de parel.
Na een koffie/thee/cola-stop bij Gondal Bay reden we verder. Onderweg, als we een belangrijke tempel zoals Pura Pulaki passeerden, moest Ketut, de chauffeur, wel even bidden en een offertje brengen en de hulppriester kwam dan ook even de auto zegenen. Wel een veilig idee, toch? :-)
Dan naderden we het gebied waar een nationaal park ligt, een natuurgebied. We zijn er in geweest om daar te lunchen bij een uitkijkpost, maar hebben geen 'trekking' gedaan, dat ga ik later zelf nog wel eens doen. Bij de headquarters heb ik alvast inlichtingen gevraagd en een boekje meegekregen. De trekking mag alleen maar onder leiding van een gids.
Het einddoel kwam in zicht: de havenplaats Gili Manuk, waar de veerboten naar Java aan- en afmeren.
Op de kaart ondekte ik nog een 'historical place', dus op de terugweg daar nog even gestopt. Dat bleek (alweer) een monument te zijn voor de Indonesische soldaten die gevallen zijn bij de politionele akties.
't Was weer een mooie dag!

woensdag 5 januari 2011

Tocht van 26 december

Ons doel deze dag was een tocht langs het Batur-meer en de Koningsgraven Gunung Kawi.
De tocht ging dit keer wat meer naar het oosten, ook weer de bergen in. Ketut, onze chauffeur, vertelt onderweg van alles en stopt als hij iets interessants ziet of als we ergens een foto willen maken. Op een van de bergweggetjes zagen we een boer die nog op de ouderwetse manier zijn rijstveld aan het ploegen was, dus met ossen. We vroegen de familie of we het erf op mochten, geen probleem, we werden hartelijk ontvangen. Een hele ris schattige kindjes erbij, moeder was de maaltijd aan het bereiden.
Onze volgende stop was in het dorpje Batur Tengah, waar we een prachtig uitzicht hadden naar de Batur (1560 m) en Agung (3142 m) en het Baturmeer, een kratermeer. Beide bergen zijn vulkanen. De laatste uitbarsting van de Agungwas in 2000. Je ziet er nu geen rookpluimen of i.d., maar wel zijn de lavastromen van de vorige uitbarsting nog goed te zien. De lavastenen worden veel gebruikt als fundering voor huizen, hotels, e.d.
Onderweg hebben we gegeten in een piepkleine warung ergens langs de straat. twee tafeltjes en wat stoeltjes, en een keukentje van 1 bij 3 meter, waarin onze nasi goreng werd klaargemaakt. Zoals altijd smaakte dat weer prima, alhoewel bij één iemand de eetlust verdween toen hij een ratje ontdekte dat langs de muur op ooghoogte heen en weer liep....
Onze weg voerde ons dan door een houtsnijdersdorpje (Mas), waar in ongeveer elk huis mooie en minder mooie houtsnijwerken gemaakt worden. Er waren echte kunstwerkjes bij!
Dan bereikten we langzamerhand het einddoel van deze trip: de mystieke Koningsgraven, gelegen iets ten noorden van Ubud. Kunung Kawi is een complex van tien in de rotsen uitgehouwen candi's/koningsgraven uit de pré-hindoeistische 11e eeuw. Nadat je 371 traptreden afgedaald bent, sta je beneden in de steile Pakrisan riviervallei met een prachtig uitzicht. Het complex ademt nog de sfeer van oude legendes en verhalen van vergeten Balinese koningen. Inscripties hebben aangetoond dat dit de begraafplaats was van koning Anak Wunsu, zijn zonen en zijn vele concubines.
En ja, die 371 treden moet je dus naderhand ook weer beklimmen, wat toch een heel karwei was in de ongenaakbare zon! Maar het was het zweet helemaal waard.
Vervolgens reden we door het plaatsje Ubud, dat bekend staat als een kunstenaarsdorp. Alhoewel dat eigenlijk op mijn verlanglijstje stond om eens een paar dagen te verblijven, ben ik daar helemaal van terug gekomen. Wat een drukte daar, wat veel toeristenwinkels, druk verkeer, brrr. Op weg naar huis zijn we nog gestopt bij een lokale ambachtenmarkt, waarover we een uurtje rondgedwaald hebben. De prachtigste kunstwerken zag je daar, maar dat stemmetje in m'n hoofd was alsmaar aan het zagen: 'je kunt het niet meenemen!! geen plaats voor in de valies!!' Dus ik ben maar braaf geweest....

zondag 2 januari 2011

Selamat Tahun Baru

... ofwel: Gelukkig Nieuwjaar! Voor iedereen de beste wensen voor een boeiend, vreugdevol en vooral gezond 2011!
Oudejaarsavond vieren hier was niet zo verschillend van bij ons, of waarschijnlijk overal ter wereld: al wekenlang werd er door de jeugd flink 'geoefend' in het vuurwerk-afsteken en op de avond zelf was het één grote knalpartij vanaf een uur of negen. Zelf hebben we de avond doorgebracht met lekkere hapjes en zelfs een wijntje erbij. Dat was wel bijzonder, want alcoholische dranken zijn hier peperduur, wijn zelfs duurder dan bij ons. De hapjes, daar had ik zelf aan meegewerkt 's middags, in het kader van de 'kooklessen' die ik af en toe van Made, de kokkin, krijg. Dat kan hier allemaal! Schuif maar aan in de keuken, geef je ogen de kost en ga maar meedoen. Veel uitleg erbij, en Made geeft me ook haar telefoonnummer en emailadres: 'als je ergens een probleem mee hebt, sms of mail me maar'! Die middag heb ik loempiatjes gemaakt, dat was nog vrij gemakkelijk, en lumpur, dat zijn rijstrolletjes in bananenblad. Moeilijk! Vooral prutswerk eigenlijk, om de (kleef)rijst met vulling in bananenblad te frommelen. Lijkt heel gemakkelijk, maar ik kreeg het er behoorlijk warm van, haha.
Om twaalf uur rolden we verder in een verjaardagsfeestje voor een van de gasten hier.
Ondertussen hou ik me bezig met het maken van een 'tochtenboek', want dat hebben ze hier nog niet. Ik probeer dus een beschrijving te maken van de tochten die ik gemaakt heb, zoek daarover achtergrondinformatie op en giet dan alles in een hopelijk boeiend verhaaltje, met foto's erbij. Zo kan iemand wat bewuster uitzoeken wat hij/zij wil gaan zien op zo'n tocht.
Volgende keer zal ik verslag doen over de tocht die we op 26 december hebben gemaakt. Ik weet het, ik loop nog steeds achter met schrijven, maar da's een goed teken toch? Ik verveel me hier geen minuut!