Maandag 10 januari hebben we weer eens een tocht gemaakt, dit keer naar de westkust. Maar laat ik eerst vertellen over het kleine rampje in het zwembad deze morgen. Sinds gisteren stormde het hard, de zee was ruw en er vloog van alles in het rond. Vanmorgen was de storm nog aangewakkerd, maar het zwemmen mocht natuurlijk niet ontbreken. Nadat ik m'n handdoek op de stoel had gelegd, ging ik het water in om de dagelijkse baantjes te trekken. En gelukkig maar, want eerst hoorden we een luid gekraak, en even later kwam de hele bougainvillea-wand omlaag.

Die struiken (bijna bomen) stonden langs een muur, maar door de storm kon het bamboerek het niet meer houden en stortte de hele boel voorover. Gelukkig lag ik in het zwembad en zat er verder niemand langs die kant. Met man en macht (de hele staf kwam er aan te pas) werd aan het opruimen begonnen, zagen, trekken, snoeien, sjouwen... Het zwembad is vandaag niet meer bruikbaar :-(
Dan de tocht van maandag. Vanaf Mas volgden we de kustweg naar het westen. Onderweg zagen we wijngaarden, ja ook hier op Bali wordt wijn verbouwd (Hatten-wijn). De eerste stop was bij het haventje Celukan Bawang, een kleine haven, die voornamelijk gebruikt wordt voor het aan-en afvoeren van (afgestorven) koraal, waarvan men 'witsel' maakt.
Dan verder naar een parelkwekerij bij Penuabangan. We kregen er een hele uitleg over het kweken van de parels. Als je hoort dat een parel vier jaar nodig heeft om te groeien, en wat een werk er bij komt kijken, is het begrijpelijk dat de parels zo duur zijn. Nadat de oesterschelpen

geselecteerd zijn en op geslacht gesorteerd, moeten deze eerst in het zeewater groeien voor ze geschikt zijn om verder te bewerken. Dan worden ze 'geoogst' en wordt er handmatig een soort klein rond bolleke in aangebracht. Daaromheen groeit dan de parel.
Na een koffie/thee/cola-stop bij Gondal Bay reden we verder. Onderweg, als we een belangrijke tempel zoals Pura Pulaki passeerden, moest Ketut, de chauffeur, wel even bidden en een offertje brengen en de hulppriester kwam dan ook even de auto zegenen. Wel een veilig idee, toch? :-)
Dan naderden we het gebied waar een nationaal park ligt, een natuurgebied. We zijn er in geweest om daar te lunchen bij een uitkijkpost, maar hebben geen 'trekking' gedaan, dat ga ik later zelf nog wel eens doen. Bij de headquarters heb ik alvast inlichtingen gevraagd en een boekje meegekregen. De trekking mag alleen maar onder leiding van een gids.
Het einddoel kwam in zicht: de havenplaats Gili Manuk, waar de veerboten naar Java aan- en afmeren.
Op de kaart ondekte ik nog een 'historical place', dus op de terugweg daar nog even gestopt. Dat bleek (alweer) een monument te zijn voor de Indonesische soldaten die gevallen zijn bij de politionele akties.
't Was weer een mooie dag!