Aan de thuisblijvers

Op veler verzoek (echt waar!) ben ik maar weer eens een blog begonnen voor deze reis. Blijkbaar willen jullie graag wat in de warmte delen... En voor mijzelf is het fijn om achteraf het hele reisverslag te kunnen lezen.

Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..

Veel leesplezier!



woensdag 29 februari 2012

Home sweet home....

Ik ben weer thuis! Grijs, somber, en voor mijn gevoel errug koud.... maar o zo fijn om weer thuis te zijn!
De reis is helemaal perfect verlopen, geen vertragingen, geen gedoe met bagage, en onze Jesse kwam weer naar me toegestormd zodra hij me in de aankomsthal door de deur zag komen! Haha, ik had me daar al de hele weg op zitten verheugen!
Ik heb nog een paar laatste foto´s in het foto-album gezet, zoals beloofd. Foto´s van een wandeling die ik een van de laatste dagen nog heb gemaakt in de omgeving, foto´s van de bovenverdieping van Pantai Mas en het uitzicht daar, en.... nog één laatste zonsondergang! :-)
Nu hard oefenen voor het jaarconcert, de draad weer oppakken van de dagelijkse dingen, en ondertussen af en toe alvast stiekum denken aan de volgende winter.... tenslotte is dat alweer over een maand of negen!

donderdag 23 februari 2012

Nog wat foto's...

Morgen de laatste dag. Een paar van de mannen vond dat ik op die laatste dag nog best eens mijn grenzen kon verleggen :-), zodat we morgenochtend om 7 uur met kano's en 'planken' vertrekken. Op naar het 'derde rif', dat wat verder ligt, een beetje te ver om zwemmend te bereiken. Ik ben er nog niet geweest, maar het schijnt nog mooier te zijn dan het rif waar ik meestal boven hang te dobberen. Kano's, planken, zwemvesten, maskers, snorkels, alles ligt hier gewoon om te gebruiken. Het enige dat van ons gevraagd wordt is om er met zorg mee om te gaan, alles goed uit te spoelen en te drogen te leggen. Ik heb nog wat foto's gemaakt van het uitzicht vanaf de galerij op de eerste verdieping, waar ook een zevental kamers aan ligt. Aan de zijkant loopt een riviertje naar de zee, langs dat riviertje staat een schamel hutje, en als je verder naar achteren kijkt, zie je de weg met daar achter de rijstvelden en de bergen. Tot zover het berichtje dat ik eergisteravond schreef. Helaas liet toen het internet me een beetje in de steek, zodat ik het niet meer kon plaatsen en zeker geen foto's kon opladen. Nu zit ik in de transfer-lounge van Taipei, te wachten op de vlucht naar Frankfurt. In Denpasar ben ik als een VIP overal doorheengeloodst door Evert en een politieman, dat is het voordeel als je op stap bent met een bekende en gerespecteerde figuur. Nergens wachten, niet moeilijk doen over eventueel overgewicht van de bagage, en begeleiding tot aan het vliegtuig! Op tijd vertrokken, en nu twee uurtjes wachten. Kan ik nog even over gisteren schrijven, over de snorkeltocht. Uiteindelijk zijn we niet met de kano's gegaan, het was zulk laag water dat we een heel stuk over het strand konden lopen en vandaar de zee in gaan, het rif begon daar al na een tiental meters. Wow, dat was prachtig, echt veel spectaculairder dan het rif bij 'ons' strand, met heel veel hoogteverschillen, soms zo hoog dat je er bijna niet overheen kon zwemmen. En dan moest je je er echt tussendoor wurmen, heel voorzichtig om niets te beschadigen. Spannend! Heel veel vissen gezien, in allerlei maten en kleuren. We zijn wel bijna twee uur aan het rondzwemmen geweest, het was een fantastische ervaring. Gisteravond nog een heerlijke laatste maaltijd, ik kreeg nog wat kadootjes mee en veel lieve woorden. Nu stop ik hier, en ga nog even wat rondwandelen voordat ik aan de vlucht van 13 uur (!) naar Frankfurt begin. Foto's komen achteraf dus nog!

maandag 20 februari 2012

Nog vier dagen, achttien uur, en....

... dan zit ik weer in het vliegtuig richting huis. Beetje raar idee altijd, zo in de laatste week lopen denken 'volgende week zit ik weer in de kou'. En beetje bij beetje krijgt ook 'de agenda' weer vorm. De vaste dingen, maar ook het Jaarconcert, zaterdag over vier weken alweer (24 maart), zijn er al om aan te denken. Het zal weer even een klus worden om terug in het gareel te geraken, haha. Maar toch weer heel fijn om naar huis te gaan, dat heb ik steeds weer, het gevoel na drie maanden: 't Was weer een fijne tijd, maar het is genoeg, tijd om naar huis te gaan. Ik was van plan om vandaag een ticket te gaan boeken voor de shuttle-bus naar Denpasar zaterdag, veel goedkoper dan privé-vervoer, maar Evert en Dayu 'moeten toch nog een keer naar Denpasar, maakt niet uit welke dag, dus kunnen we dat ook zaterdag doen'. En dus krijg ik zomaar een lift aangeboden. Geweldig toch! Er blijft dus niet veel meer te regelen: nog even een bezoekje aan kapper/pedicure, (dat spaar ik dan de komende zes weken thuis weer uit :-), nog een keer pinnen, en dat is het dan. Hopelijk nog een paar dagen zon, want we hebben gisteren en vandaag toch nog een staartje (zeg maar staart) van de regentijd meegekregen!

woensdag 15 februari 2012

Beetje kippenvel...

... nee, niet van de kou :-), maar van sommige dingen die hier gebeuren. Ik had al eens verteld geloof ik, dat Dayu een spirituele vrouw is, ze is een 'healer', zoals velen in haar familie dat vóór haar waren. Ze 'ziet' ook dingen, en staat zeer dicht bij de natuur. Op het gebied van medicinale planten en kruiden, waar ze wonderen mee verricht, maar ook de tekenen die de natuur soms geeft, die soms een aanwijzing zijn voor dingen die gaan gebeuren. Een treffend voorbeeld: twee dagen geleden zaten we na het avondeten nog wat aan tafel, het was donker, de maan scheen, en ineens hoorden we op het strand een hond huilen op een manier zoals ik dat nog nooit gehoord had. Huilen tegen de maan, zoals een wolf dat doet. Evert en Dayu keken elkaar aan, en Evert zei dat we niet verbaasd moesten zijn als er in de komende uren een overlijden zou zijn, van 'iemand' waar een van ons of wij allemaal een connectie mee hadden. Ik was dat al een beetje vergeten, maar de volgende ochtend hoorde ik aan het ontbijt dat Whoopie, het kleinste hondje hier, een pup nog, 's morgens heel vroeg onverwacht de (drukke) weg was opgerend, was aangereden en was overleden..... Dat was dus dat kippenvelmoment. Toeval? Mmmm, het zet een mens toch wel aan het denken.....

maandag 13 februari 2012

Blij zijn

Mensen zoals ik, die langere tijd hier of in een ander tropisch oord verblijven, krijgen vaak van het thuisfront de vraag: 'en wat doe je nu zo'n hele dag??' We hebben het er hier eens over gehad, want iedereen wordt vroeger of later met die vraag geconfronteerd. En we waren het over het antwoord eens. Samengevat komt het neer op: 'gelukkig zijn'. Maar als je dat als antwoord geeft, krijg je toch een vaag schuldgevoel, daar waren we het ook over eens. Waarom eigenlijk? Waarom wordt er in de westerse maatschappij altijd van ons verwacht dat we 'nuttig' bezig zijn, en wat is nuttig? Nuttig voor de maatschappij? Voor anderen? Voor onszelf? Op welke manier ben je nuttig? Door geld in het laatje te brengen (alhoewel dat tot op zekere leeftijd meestal een noodzaak is)? Door een steun te zijn voor andere mensen? Moet er altijd iets tastbaars geproduceerd worden om nuttig te zijn?
Inmiddels heb ik vorig jaar en dit jaar al heel veel van Bali en een stukje van Java gezien, met veel plezier. Maar deze laatste drie weken heb ik er geen behoefte meer aan om nog urenlang in de auto te zitten en rond te crossen en dus blijf ik gewoon lekker hier (is voor mijn portemonnaie ook beter!). Als ik hier 's morgens vroeg wakker wordt, en ik hoor de vogeltjes fluiten, de golfslag van de oceaan, ben ik blij.
Ik loop dan om een uur of zeven even langs de keuken, waar ik allerhartelijkst goeiemorgen gewenst word en bestel m'n ontbijtje. Dan loop ik naar het terras dat uitsteekt over het strand en met een prachtig zicht op de oceaan verorber ik een gigabord fruit en een pot thulasi-thee. Naast me, op het andere terras, zijn al een paar enthousiastelingen joga aan het beoefenen. Ik kijk naar de aktiviteiten op zee, de vissers in boten of staand in de zee, over het strand worden een paar koeien naar de rivier geleid waar ze in bad gaan, een eenzame jogger komt voorbij. En ik ben blij.
Als het ontbijt gezakt is, kleed ik me om en ga snorkelen, het wordt nog een echte passie van me! Gisteren bleek dat Evert niet alleen snorkels in huis heeft, maar ook zwemvesten. Dus voel ik me nog zekerder en zwem nu ook in m'n eentje tot aan het eerste rif. Het verveelt nooit, iedere keer ontdek ik weer andere mooie vissen, planten, koralen, en 'dingen' waarvan ik geen idee heb wat het is :-) En ik ben blij.
Na het snorkelen even zwemmen in het zwembad, dan opdrogen op het zonneterras in de nog net te verdragen zon. E-reader erbij, vers fruitsapje erbij, mmmm.... Vandaag zaten we daar te mijmeren over de luxe, over de schoonheid van de plek, over het geluksgevoel dat we hier zijn. En ik ben blij.
Om een uur 's middags lunchen we met elkaar, steeds weer heerlijke (veel vegetarische) hapjes, water erbij, dessertje en thulasithee na. Als het eten gezakt is, ga ik wat hobo oefenen en daarna nog eens snorkelen. Het is ook prima weer de laatste dagen, het lijkt of de regentijd al voorbij is. Dan douchen, wat met de computer bezig zijn, nog wat lezen en het is alweer tijd voor het diner, om 19.00 uur. Alweer heerlijke gerechtjes, voor de niet-vegetarische eters is er steeds een vis-of vleesgerechtje bij. En natuurlijk weer een toetje. Aan tafel is het altijd gezellig en interessant, we horen zoveel wonderlijke dingen (over 'de stille kracht' hier in dit land), maar er wordt ook veel gelachen. En ik ben blij. Kortom, een dag hier is : je verwonderen, leren, en vooral: gelukkig zijn!
(En nu: laat maar komen dat commentaar, ik ben benieuwd!)

vrijdag 10 februari 2012

Weer zomaar een dagje...

Vandaag heb ik me aan snorkelen gewaagd. Ik had al wel een paar dagen gezwommen in de oceaan, toen het water weer proper was. Want na een aantal regendagen was het echt vies, er komt dan teveel water vanaf de bergen de zee in. Maar het is ideaal voor een voorzichtige zwemmer zoals ik ben, de zee is meestal kalm, vanaf het strand tot een honderdtal meters uit de kust ondiep, en iets verder ligt het eerste koraalrif. Zover heb ik me nog niet gewaagd, maar wel dus al met de snorkel op een eind in de richting. En het was al mooi, heb al veel vissen gezien in de meest wonderlijke kleuren en vormen. Morgen misschien wat verder. Er liggen hier ook kano's en 'planken', en Evert zei me het eens met een plank te proberen.
Een andere activiteit vandaag: ik heb eindelijk de gelegenheid om m'n hobolessen weer op te pakken en te oefenen. Geen enkel probleem hier, het wordt zelfs gestimuleerd. Ik mag gebruik maken van een appartement-in-aanbouw, wat bijna klaar is (schitterend trouwens!) en kan daar heerlijk m'n gang gaan, compleet met uitzicht over de oceaan!
De foto's (me toegestuurd door Mike) zijn nog van de waterval-belevenis.

donderdag 9 februari 2012

Gitgit en volle maan

Gitgit en volle maan, 't heeft eigenlijk niets met elkaar te maken :-), behalve dan dat het bezoek aan de Gitgitwatervallen en de viering van volle maan allebei op dinsdag plaatsvonden...
's Morgens nam Ayu ons (de Californische Mike en Louise en ik) mee de bergen in, naar de Gitgitwatervallen. Ha, toch nog watervallen die ik nog niet gezien had! Deze plek staat overal beschreven als zeer druk en erg toeristisch (reden dat ik er nog niet geweest was), maar het is nu echt laagseizoen hier en we kwamen er dan ook maar drie of vier anderen tegen. Alweer een prachtige plek, de hoogste waterval stort zo'n 40 meter loodrecht naar beneden, maar ook de kleinere waren de moeite waard. Het was een flinke klauterpartij, ik voel nog steeds m'n kuiten!
Ongevraagd kregen we halverwege toch een 'gids' mee, een vrouwtje dat bij haar winkeltje toch niets te doen had zou ons wel even de weg wijzen. Die raak je dan niet meer kwijt, maar ze heeft ons wel voor het laatste stuk over een soort 'geitenpad' gevoerd. Dat was een kortere weg terug naar de parking, maar bepaald niet de gemakkelijkste, haha.

Dan de volle-maan-viering. We merkten 's morgens al dat er iets bijzonders aan de hand was, want het personeel liep er mooi opgedoft bij, in traditionele kleding. Alles draait hier wel om spiritualiteit. Evert is een 'holy man' hier op het eiland, doet veel voor de lokale bevolking, Dayu is een zeer gelovige vrouw die alle rituelen punctueel uitvoert en daarbij ook de gasten betrekt (zolang je dat zelf wilt, niets moet). Het is niet voor niets een 'spiritual and learning center'.

's Avonds na het eten werden er voor het personeel én de gasten offertjes klaargemaakt, houten plankjes met daarop drie kaarsjes en versieringen van bloemen. De bedoeling is dat die plankjes in de oceaan worden gezet, met brandende kaarsjes. Je stuurt het licht over het water, waarmee je de goden, de zee en de aarde bedankt voor alle goede dingen des levens en tegelijkertijd vraagt om alweer een maand vol goede dingen. De kaarsjes werden niet zonder moeite aangestoken, want er stond een straffe wind. Om de plankjes niet door de golven te laten overspoelen, gingen we een flink eindje de zee in (dat kan hier, het blijft ondiep tot ongeveer 100 meter uit de kust), vanaf ons 'privestrand'. Uiteindelijk lukte het niet om de kaarsjes brandend het water op te sturen, maar da's niet erg, want 'het licht vanuit ons hart gaat mee'. Mooi toch?

(Nog véél meer foto's in het fotoalbum)

maandag 6 februari 2012

De Pantai Mas experience

Zoals sommigen onder jullie al weten, ben ik vorige week donderdag verhuisd naar een ander plekje in Lovina. En wat voor een plek! Pantai Mas (http://www.pantai-mas.nl/) is een bijzonder hotel, gelegen op een bijzonder mooie plek van Lovina, met bijzondere mensen. Het is hier bijna paradijselijk! Ik heb er al eerder iets over geschreven, de mooie ligging, het uitzicht, het strand vlak voor de deur, de fijne sfeer, de rust. Een prachtige ruime kamer met badkamer, uitgevoerd in natuurlijke materialen. Een schitterende tropische tuin met zitjes op verschillende plaatsen, een zwembad waar je uitkijkt over de zee. Er is een internationaal gezelschap, wat het ook interessanter maakt. En... niet te vergeten de heerlijke maaltijden die hier op tafel worden gezet!
Deze laatste drie weken hier zijn voor mij een vakantie-in-een-vakantie.