Aan de thuisblijvers

Op veler verzoek (echt waar!) ben ik maar weer eens een blog begonnen voor deze reis. Blijkbaar willen jullie graag wat in de warmte delen... En voor mijzelf is het fijn om achteraf het hele reisverslag te kunnen lezen.

Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..

Veel leesplezier!



woensdag 28 december 2011

Tocht naar de Demon Valley

Gisteren hebben we weer een mooie tocht gemaakt, mijn favoriete tocht: naar de Demon Valley. Vorig jaar was ik daar al twee keer geweest (zie ook de verhalen van 16 december 2010 en 21 februari 2011), maar ik wilde heel graag nog eens terug.
Ook de tocht zelf is zo mooi, die gaat door de landschappelijk mooiste delen van Bali, met de prachtige rijstvelden. Onderweg komen we langs velden vol koffie, cacao, allerlei soorten fruit, kruidnagelbomen, enz. Ketut wijst ons op al die dingen en geeft er uitleg bij.
De 'Vallei van de demonen', bij het dorpje Bengkel: nog steeds lastig te bereiken, nauwelijks bekend (ook bij de lokale bevolking kent bijna niemand dit) en daardoor nog steeds heel rustig, je komt er geen mens tegen. Het was weer een glibberige afdaling, maar ik heb het weer heelhuids kunnen volbrengen, slechts één 'slippertje' gemaakt :-). En dan beneden: rust, koelte, stilte, alleen het gekletter van de waterval en het geluid van de vogels, héél veel prachtige planten en bloemen.
Van al dat geklauter hadden we wel honger gekregen en we stopten bij een kleine warung, waar we eindelijk een saté kambing konden proberen, dat is saté van geitenvlees. Snel geroosterd op een fel vuurtje en geserveerd met een lekker sausje, witte rijst, een kom soep en een grote pot huisgemaakte sambal erbij. De soep was heerlijk van smaak, maar de brokken erin hebben we maar laten liggen, dat waren afvalstukken van de geit met zelfs iets wat op 'tandjes' (?) leek. Haha, het zullen wel kraakbeenstukjes of zo geweest zijn, maar ze leken toch verdacht veel op stukjes gebit!
Daarna hebben we nog een bezoek gebracht aan de Puru Luhur Batikaru, een van de belangrijkste tempels op Bali, gebouwd in de elfde eeuw.
De terugweg ging via een van de grootste toeristische trekpleisters van Bali, de sawa's bij Jatiluwih. Je houdt het niet voor mogelijk, maar het kleine bergweggetje dat daar doorheen loopt, bleek ineens een 'tolweg' geworden te zijn, of we maar 10.000 IDR de man wilden dokken om verder te rijden. Nou nee, zeiden we, daar hebben we geen trek in. Nou ja, zei het mannetje, vooruit, voor 5.000 dan maar..... Je ziet het op zoveel plaatsen waar soms toeristen komen: het lijkt erop dat als er iemand geld nodig heeft, die een poosje post vat bij zo'n plaats en entreegeld, of tol of hoe ze het ook willen noemen, vraagt. Natuurlijk hebben we dat toch gedaan, anders had Ketut weer die hele weg terug moeten rijden! 't Was wel mooi overigens. We hebben ons wel afgevraagd of dat geld nu gebruikt gaat worden om de 'weg' te herstellen???? Want het was meer gat dan weg...

maandag 26 december 2011

buikje vol...

Pff, het kerstgebeuren is weer achter de rug. Het lijkt Europa wel: kerstboom, kerstmuziek en vooral véééél eten. Je ziet, ik ontkom er niet aan, ook al probeer ik het te ontvluchten. En omdat er nu een Engels gezin hier logeert, was het al vanaf 's morgens vroeg feest, de twee meisjes waren al voor dag en dauw wakker en konden niet wachten tot pa en ma eindelijk bij de boom zaten, want daar lagen hun pakjes! 't Was leuk om de stralende oogjes te zien, zij zijn gelukkig nog blij met kleine dingetjes.
Na de uitgebreide maaltijd was er weer een Balinees dansgroepje, die een mooie en leuke voorstelling brachten. Gaby en Evert hebben ons weer een gezellige avond bezorgd!

donderdag 22 december 2011

Dolphin watching...

.... oftewel dolfijntjes kijken. Dat is dé grote attractie hier in Lovina, de mensen komen er zelfs midden in de nacht voor vanuit het zuiden van Bali om dat mee te maken. Vorig jaar was dat er op de een of andere manier bij ingeschoten, dus nu moest het ervan komen. De wekker op 5 uur, eerst thee met een versnapering bij de vrouw van de schipper, en om 6 uur de boot in. Nou ja boot, een soort uitgeholde boomstam met twee dwarsliggers erlangs, waardoor het ding wel verrassend stabiel op het water ligt, zelfs in de branding. De dolfijnen komen voor de kust van Lovina elke ochtend hun ontbijt halen, en naar die plek gingen we op weg.
Om te beginnen de zonsopgang, heel mooi om te zien.
Maar dan de race naar de dolfijneneettafel. Want we waren niet alleen, er waren wel zo'n dertig of meer van die bootjes onderweg. Het werd dan ook meer een dolfijnen-jacht dan dolfijnen kijken. De schipper en zijn maatje stonden achterin te turen, soms hoorde je een kreet, dan zagen ze in de verte iets en wezen ons in welke richting we moesten kijken. Intussen werden dan in alle bootjes de motoren aangezwengeld en stormden ze er met z'n allen op af.
En ja, wat denk je, die dolfijntjes hadden reuze lol dat ze ons allemaal zo voor de gek konden houden, volgens mij staken ze stiekum onder water hun vinger op! We hebben een paar keer uit de verte een staartvinnetje gezien, maar daar bleef het dan ook bij :-(
Tja, da's pech hebben, van mensen die gistermorgen waren geweest hoorden we dat ze er heel veel hebben kunnen zien (en ik heb de foto's ervan gezien!). We waren al na anderhalf uur terug, die schippers weten natuurlijk ook wel dat het geen zin heeft om langer te blijven rondhangen als die lieverdjes er eens geen zin in hebben. Nou ja, volgende week gaan we het nog eens proberen, en de schipper heeft ons al een 'discount' beloofd!
Dezelfde schipper is morgen even chauffeur, ik ga bij hem achterop de motor even naar Singaraja om wat boodschappen te halen bij de Carrefour. Makkelijk toch, ze zijn van alle markten thuis die mannen!

woensdag 21 december 2011

bijna Kerstmis (deel 2)

Dalai Lama:
We can never obtain peace in the outer world until we make peace with ourselves.
En als we het dan toch over Kerstmis hebben, dan vind ik dat deze uitspraak niet mag ontbreken. Wie weet, zet het 'sommige' mensen toch aan het denken aan waar Kerstmis eigenlijk voor staat....

Bijna Kerstmis!

Vanuit het heerlijk warme Bali (ik wil geen zout in de wonden wrijven hoor!!) wil ik iedereen een heerlijke Kerst en vooral een gezond, voorspoedig Nieuwjaar toe wensen!
De ezels in mijn kerststal zijn hier weliswaar vervangen door koeien, en Jozef kon d'r effe niet bij zijn, maar met een beetje fantasie is het toch een aardig kerstgebeuren he :-)

dinsdag 20 december 2011

Baturmeer en vulkanen

Gisteren hebben we een prachtige tocht gemaakt naar de vulkanen.
Het oorspronkelijke plan was om naar de Demon Valley te gaan, maar het was nogal slecht weer en dat kunnen we bij de afdaling in de vallei niet gebruiken. Dus een ander programma gemaakt en daar hebben we geen spijt van gekregen.
De eerste paar uur regende het nogal, bij de eerste stop (een niet zo interessante tempel) waren de paraplu's dus nog hard nodig. Daarna reden we verder de bergen in, waar het gelukkig droog werd maar nog wel hard stormde! De bananen- en andere bomen lagen bijna horizontaal van de harde wind en .. brrr... het was 'koud'. Nou ja, niet echt koud, maar vergeleken bij wat we hier gewend zijn toch wel een beetje. Ketut, de chauffeur bracht ons weer allerlei interessants onder de aandacht, stopte vaak, gaf uitleg over de vruchten en kruiden die we allemaal tegenkwamen.
Via schitterende binnendoorweggetjes klommen we hoger, totdat we de drie vulkanen (Mnt. Batur, Mnt. Abang en Mnt. Agung) in zicht kregen. Mnt. Batur is een nog aktieve vulkaan, die zijn laatste uitbarsting had in het jaar 2000. Na een drink-stop in een restaurant met prachtig uitzicht, zijn we naar beneden gereden, naar het meer. Daar werden we direkt overspoeld door zééér opdringerige verkopertjes, die het woordje 'nee' niet begrepen :-( Ze spreken allemaal wel een paar woordjes Engels, maar ook 'no' drong niet door!

Toen we terug naar boven reden, zagen we dat dit een erg vruchtbaar gebied is, waar veel groenten en fruit worden verbouwd. Het was opvallend om te zien dat er hier .. ehh.. gewérkt wordt voor de kost! De velden liggen er allemaal zeer verzorgd bij en de handel bloeit daar blijkbaar. De mensen wonen er ook in betere huisjes dan elders, kortom, dit stukje van Bali zag er welvarend uit.

Een stukje verderop stopte Ketut en vroeg of we wilden wandelen. Ja graag! Er was een paadje dat de lavavelden in ging, en daar hebben we een tijdje rondgestruind. Prachtig, het leek wel een maanlandschap.

In dit gebied, waar zo'n tien jaar geleden alle huisjes door de lavastromen zijn overspoeld, kwamen we af en toe toch weer een (bamboe)hutje tegen. Waar leven die mensen daar van?? Ze hebben er niets... Bij één van die hutjes stond wel een soort stalletje met twee koeien, maar dat was dan ook alles. Het is er zo verlaten, op een paar grassprieten na groeit er niets.

Op de terugweg, na een verlate lunchhap, kwamen we op een van de kleine bergweggetjes een ceremonie tegen. Een grote groep mensen, allemaal in traditionele kledij, zat langs de kant van de weg te wachten, terwijl een paar mannen bezig waren met het in elkaar knutselen van een paar offertafels. Er stonden al heel veel offergaven klaar, die na zegening op die tafels geplaatst zouden worden. Die offergaven, dat is toch wel speciaal, echte kunstwerkjes zijn het. Mooi versierde manden met groenten, fruit, enz, en veel tierelantijntjes. Het strafste vond ik wel een soort 'boompje' van bamboe, dat helemaal was opgetuigd met allemaal produkten afkomstig van een varken, zelfs 'krullen' gemaakt van spekvet. De kop van het varken lag er in zijn geheel naast, en ook nog een compleet speenvarkentje. De foto's in het fotoalbum (zie de link in de rechter kolom) laten meer van dit moois zien. Ik wilde natuurlijk weten waarvoor deze ceremonie werd gehouden. Een van de mannen, die redelijk Engels sprak, was bereidwillig genoeg om wel twintig keer te verklaren 'dat ze dat elke zes maanden doen', maar uiteindelijk begreep hij de vraag en legde uit dat het ter gelegenheid van de rijst-oogst gebeurt, als dank voor een goede oogst en tegelijkertijd de vraag aan de goden om de volgende rijstaanplant weer zo goed te laten groeien. Soms hoor ik iemand die hier al lang op Bali woont, vertellen dat 'de ceremonies niets betekenen' en dat het 'alleen geldklopperij' is (de priesters schijnen er goed aan te verdienen). Maar als ik zie hoeveel werk ervan gemaakt wordt en ook hoe devoot de mensen aan het zingen en offeren zijn, heb ik het idee dat het voor die mensen zelf toch wel veel betekent. Misschien ben ik te naïef... of te romantisch... of wil ik teveel in het goede geloven... :-)

zondag 11 december 2011

Singaraja

Gisteren had ik een pc-winkel nodig, m'n headset had het opgegeven en ik kan niet zonder, want dan zit heel Mas mee te genieten als ik aan het skypen ben :-)
Dus op naar Singaraja, een stadje wat verder naar het oosten, ongeveer 11 km. Te ver dus om te voet te gaan, dus hebben we ons maar weer in het avontuur met de bemo's gestort. Een bemo is een soort klein busje, meestal oud, gammel en rammelig. Deze bemo's rijden af en aan, hebben geen vaste route, ze stoppen als je je hand opsteekt, maar meestal hebben ze ons eerder in de gaten dan wij hen! Ik heb het zelfs al eens meegemaakt dat er eentje naar de andere richting reed, omkeerde en ons oppikte, en de paar mensen die er al in zaten moesten noodgedwongen dus maar wat langer blijven zitten.. De bemo-chauffeurs zijn niet de prettigste mensen. Als je je bestemming noemt en je begaat de fout om een prijs te vragen, durven ze gerust een bedrag te noemen dat vijf keer zo hoog is als het normale tarief. Dat doe ik dus niet meer, ik ken de prijs voor hier binnen Lovina, 3000 Rupiah, ik stap in zonder prijs te vragen en bij het uitstappen druk ik de papiertjes in z'n hand. Sommigen zeggen niets, anderen beginnen een scheldkannonade. Gewoon weglopen dan. Dat is nog vrij simpel, maar als je naar bijvoorbeeld Singaraja moet, wordt het ingewikkelder. De normale prijs is dan 5000 Rupiah, maar soms moet je daar overstappen en dan proberen ze je aan alle kanten te tillen. Gisteren had ik een bestemming opgegeven van een busstationnetje, dat aan de weg lag vanuit Lovina. Er zaten nog een paar mensen in, en eenmaal in Singaraja week hij van de weg af, we maakten een hele toer door de stad en toen wij als laatsten overbleven herhaalde ik nog eens de naam van de terminal. Hij keek wat boos, maar we werden er toch afgezet. Toen hij z'n geld bekeek... grote verontwaardiging! 'For you two is 50.000!!!' Ah nee he, mooi niet. Schelden dus.
Maar we waren waar we moesten zijn, vlakbij de pc-winkel. Daar met handen en voeten uitgelegd wat ik wilde hebben en onder veel gelach en gegiebel van het personeel kreeg ik er een paar om even te proberen. Toen ik m'n keuze had gemaakt, liet ik mijn kapotte exemplaar achter bij de eigenaar. Die was daar zo blij mee, dat hij ons een gratis ritje in z'n auto aanbood naar de haven, waar we naar toe wilden.
Die haven van Singaraja is nu eigenlijk geen haven meer, maar was van grote betekenis in de tijd van de Hollandse overheersing. Vorig jaar stonden er ook nog heel oude douanekantoortjes uit die tijd. Maar ik herkende het haast niet meer, al die mooie oude gebouwtjes weg en een nieuw, niet mooi exemplaar ervoor in de plaats. Echt jammer! Op de plaats waar vroeger de handelsschepen aanlegden (de haven is nu helemaal dichtgeslibt) ligt nu een piertje waarop een paar restaurantjes staan. We hebben daar heerlijk een fruitjuice gedronken, met uitzicht op zee.
Daarna een bezoekje gebracht aan de oudste Chinese tempel op Bali (173 jaar oud). Zodra we er binnenstapten, kwam er een vrolijk mannetje op ons af die een geanimeerd gesprek begon en ons daarna trakteerde op een heel uitgebreide rondleiding door de tempel en uitleg over alle symboliek, doorspekt met veel schaterlach! De Chinese religie is een combinatie van Taoisme, Confucianisme en Boeddhisme, en er zijn dan ook ontelbare goden om te vereren! (Inge, als ik het niet goed vertel, mag jij me verbeteren hoor!) Hij liet ons ook de Chinese dierenriem zien, ik blijk een 'buffalo' te zijn, wow! Hij heeft wel tien keer gezegd dat ik zeker 22 januari 's avonds naar daar moet komen, dan is het voor de Chinezen 'oudejaarsavond' en dat wordt met veel spektakel gevierd. Dus ik weet weer wat me te doen staat tegen die tijd!
Daarna hebben we nog een heerlijk hapje gegeten op dezelfde pier en zijn we zonder al te veel problemen thuis geraakt.

vrijdag 9 december 2011

Snorkelen

Spannend dagje gisteren: ik heb me weer eens aan het snorkelen gewaagd! Heerlijk, zo de hele dag op, in en bij het water.

Om 8 uur 's morgens werden we opgehaald en met nog 7 anderen reden we in zo'n vijf kwartier in een busje naar een kuststrook verder naar het westen. Onderweg een stop om voor iedereen een passende uitrusting te vinden. Vier mensen gingen duiken, de rest snorkelen. Dus masker en flippers voor de snorkelaars, en voor de duikers... zuurstofflessen, pakken, enz. enz. Bij de Gebang Bay werd alles overgeladen in een houten boot, ook lunchpakketten gingen mee en we konden vertrekken voor een half uur durende tocht naar Menjangan Island.

Het snorkelgebied rond dit eiland maakt deel uit van het West Bali National Park en is dus ook beschermd. Vandaar dat er ook gidsen meegaan in het water, die je de beste plekjes wijzen en er tegelijk op toezien dat er geen schade wordt aangebracht. Ik heb weer zoveel moois gezien! Prachtige koralen, in allerlei kleuren, grote en kleine vissen, sommige alleen, anderen in hele scholen. Na de lunch werden we naar de andere kant van het eiland gebracht, waar het water rustiger is, bijna geen golven, en daar hebben we ook nog een uur gesnorkeld. Ik had ervoor gekozen om nu met een reddingsvest te zwemmen, en dat was super relaxed, haha, ik moest me niet druk maken om te blijven drijven, dat ging vanzelf, gewoon gaan liggen en kijken! En Lon, je waterschoentjes waren heerlijk, veel gemakkelijker dan die flippers!

Op de heenweg zagen we een hele stoet mensen in de traditionele kledij over het eiland lopen, blijkbaar op weg naar een ceremonie. We zagen een gloednieuwe tempel liggen, die er vorige keer nog niet stond, en daar vond de ceremonie plaats. Na afloop werden alle mensen weer in bootjes geladen en naar huis gebracht ((zie ook de foto's).

Op de terugweg zagen we vanuit de boot nog een grot vol vleermuizen, die een heel concert gaven!

dinsdag 6 december 2011

Een dagje stevig wandelen

Ik ben nu een week hier, en inmiddels al weer aardig gewend, kostte ook niet zoveel moeite trouwens, haha. Al veel bekenden tegengekomen, een paar andere overwinteraars die hier vorig jaar ook waren, maar ook mensen van hier, die vaak zelfs je naam nog weten!
Zaterdag is Marja aangekomen, die ik twee jaar geleden tijdens de rondreis door Vietnam en Cambodja heb leren kennen. Ze blijft hier vier weken en het is leuk om af en toe samen wat te ondernemen. Vandaag hebben we een stevige wandeling gemaakt, 'de berg af'. We lieten ons door twee mensen van hier met de motorbike de berg opbrengen, om die vervolgens met de benenwagen weer af te wandelen. Heen en terug, dat zou niet te doen zijn. Om 8 uur vanmorgen zijn we vertrokken. Halverwege de berg hebben we ons laten afzetten en we zijn dan in een kalm tempo (dat moet wel met deze temperaturen!) naar beneden gewandeld. Een heel rustige weg, geen toerist te zien, wel veel lokale bevolking. Iedereen even vriendelijk, vaak beginnen ze een praatje, met een paar woordjes Engels en verder handen en voeten. Prachtige vergezichten, veel fruit en mooie bloemen. Vorig jaar had ik met Paul deze wandeling al eens gedaan, nu stond er toch nog veel meer in bloei. We kwamen ook langs iets wat eruit zag als een prachtig park, met een groot bord bij de ingang: Damai. Geen idee wat dat zou kunnen zijn, en dus vroegen we de bewaker bij de ingang of we eens mochten gaan kijken. Dat was geen enkel probleem en we kwamen terecht in wat een soort resort bleek te zijn. Prachtig aangelegd en na een tijdje ontdekten we eerst de personeelshuisjes, die op zich al luxueus waren, en een tijdje later 5 goed verborgen villaatjes, elk met uitzicht naar de zee in de verte, elk een eigen zwembad, kortom een soort miljonairsstekjes. (Eenmaal thuis eens even op het internet gesnuffeld: meer dan 800 Dollar per nacht!). Zoals altijd is dan de tegenstelling weer heel groot, met na 100 meter weer hutjes en bouwvallige onderkomens.... Maar goed, er is door zo'n resort ook weer werk voor heel wat mensen.
Rond de middag waren we terug in het centrum, het zweet liep in straaltjes van me af! De beloning was een heerlijke ijskoffie. Daardoor verkwikt, konden we zelfs nog te voet terug naar huis gaan, en daar lonkte het zwembad! Dat liedje duurde niet zo lang, want de eerste onweersbui van vandaag barstte los. Het regenseizoen is weer begonnen, maar dat is veel minder erg dan het klinkt, blijft meestal beperkt tot één bui of een paar flinke buien. En omdat het zo lekker warm blijft, heb je er eigenlijk geen last van, hooguit een doorweekt shirt of een paar natte voeten.
(Meer foto's in het foto-album)

donderdag 1 december 2011

Lekker warm hier!

Ja, ik ben er weer, in Lovina. Na een wat moeilijke periode de afgelopen weken, ben ik maandag toch vertrokken. De vlucht dreigde nog even in het honderd te lopen, het vliegtuig dat me vanaf Brussel naar Frankfurt zou brengen had maar liefst een uur vertraging en dus... ja hoor, aansluiting naar Taipei gemist! Maar Lufthansa heeft dat perfekt opgelost, ik kreeg direkt een omboeking naar andere vluchten, nu via Hongkong, en ik was dinsdag op ongeveer de geplande tijd in Denpasar! En tegen alle verwachting in, was ook mijn bagage daar, wow! Buiten stond de goeie ouwe Ketut me al op te wachten en we konden vertrekken voor de drie uur durende rit door de bergen. Alhoewel ik om de haverklap in slaap viel, kon ik toch al weer een beetje genieten van de prachtige natuur, de rijstvelden, de Agung-vulkaan, en Ketut was weer aktief om me op nog meer speciale dingen te wijzen (als ik even wakker was, haha). Onderweg kocht hij nog water voor me en een zakje bananenchips, de lieverd. Om 7 uur 's avonds arriveerden we dan bij Mas, en de ontvangst was weer uitbundig en hartverwarmend. Ik schreef het in mijn vorig berichtje al: het is de eerste keer dat ik terugkeer naar de plek van het voorgaande jaar, maar het doet toch wel deugd. Vooral na de gebeurtenissen van vorige week, waardoor ik toch nog wat zombie-achtig rondliep, was ik blij dat ik niets moest regelen, niet naar een slaapplek op zoek moest gaan, enz. M'n bedje stond gespreid en er werd gauw een heerlijk bordje Nasi Goreng voor m'n neus gezet. Gisteren eerst maar eens een chauffeur geregeld en naar de Carrefour in Singaradja gereden voor wat boodschappen. Ook de computerwinkel stond op het programma, om m'n internetverbinding weer te activeren, maar.. die winkel was gesloten. Vandaag eerst laten bellen om te horen of die nu open was, en ja. Dus nog eens erheen, daar een uur gezeten, maar het bedrijf dat hier voor de internetverbindingen zorgt, schijnt een puinhoop te zijn en het mannetje kreeg het niet voor elkaar. Wel heeft hij alles zover in orde gemaakt, dat ik alleen nog op een telefoontje moet wachten tot ik m'n abonnement kan gebruiken. En nu toch een berichtje?? Ja, gewoon via een hotspot van een ander hotel, haha, zit ik hier dus een beetje illegaal toch te surfen. Ik heb zelfs Paul al via Skype kunnen spreken! De rest van deze twee eerste dagen heb ik opgevuld met een strandwandeling en natuurlijk zwemmen, ik heb m'n eerste baantjes al goed volbracht. Vandaag zijn de eigenaars Evert en Gaby ook aangekomen, na hun verblijf van vier maanden in Nederland. En dat is een pluspunt voor de gezelligheid! Verder heb ik nog even niet zoveel behoefte aan mensen, dus ik geniet van de privacy van m'n kamer-met-groot-terras-en-mooi-uitzicht. Voorlopig nog even geen verdere plannen, eerst maar eens uitrusten en alles laten bezinken. Ik ben blij dat ik hier ben!

zondag 13 november 2011

Daar gaan we weer!

In mijn laatste bericht van eind februari schreef ik: het mooie liedje is bijna afgelopen..., maar het mooie liedje gaat weer beginnen, hoera! Over twee weken ben ik hier weer weg, terug naar Bali, naar Mas, voor drie maanden. Voor het eerst ga ik terug naar dezelfde plaats, heb ik nooit eerder gedaan, maar het was vorig jaar zo goed bevallen dat ik dat nog wel eens wil overdoen. Omdat ik vorige keer al uitgebreid verteld heb over Bali, en ook veel foto´s heb geplaatst, heb ik bedacht om deze keer geen nieuw blog te maken, maar verder te gaan op dit bestaande blog. Ik hoop jullie zo toch weer op de hoogte te kunnen houden van mijn belevenissen, en hoop natuurlijk ook weer op reacties!

vrijdag 25 februari 2011

Het mooie liedje is bijna uit...

Het tellertje hier op dit blog geeft het al aan: nog 1 dag en 16 uur totdat het mooie liedje hier is afgelopen..... Nu, het tellertje heeft het wel een beetje mis, het is zelfs nog korter (tellertje staat nog op Europese tijd :-)). Morgenochtend pakken we onze valiezen in en rond 13.00 uur vertrekken we hier met goeie ouwe Ketut naar de luchthaven. We hebben nog ruim de tijd, dus willen we nog even een omwegje maken en een dorpje bezoeken waar keramiek gemaakt wordt. Morgenavond om 22.20 uur hopen we weg te vliegen en als alles goed gaat landen we zondag rond 12.30 in Brussel, waar we opgewacht worden door Lon, Steven en Jesse. Hopelijk vergeten ze m'n winterjas niet, want het zal wel bibberen worden! Het thuiskomen in Wuustwezel wordt wel spannend, als het goed is staat er een nieuwe keuken en ik heb al wel van Lon gehoord dat er door die verbouwing in het hele huis flink gepoetst moet gaan worden! Ik weet dus wat me te doen staat.... Tot in Belgie!!

donderdag 24 februari 2011

Vulkanen en Tenganan

Dinsdag nog maar eens bij Ketut in de auto gestapt voor een tocht langs o.a. de vulkanen. Het eerste deel van de tocht had ikzelf al eens gedaan (zie ook bericht van 5/1, 'tocht van 26 december'), maar voor Paul was het helemaal nieuw. De drie vulkanen Batur, Abang en Agung waren dit keer minder goed te zien dan de vorige keer, omdat we er nogal veel mist en lage bewolking hing.
Onze route ging verder door een gebied waar enorm veel fruit verbouwd wordt, ook koffie, kruidnagel, vanille, gember, enz. groeit er volop. We bezochten een soort botanisch tuintje waarin die verschillende planten groeiden en waar ook uitleg gegeven werd over de verwerking van de koffiebonen. Eén koffiesoort is wel heel speciaal: de Luwak koffie. Deze komt als volgt tot stand: in de wouden hier op Bali leeft een soort civet-kat, de Luwak. Deze leeft in de bomen waar de koffiebessen groeien, de civetkat eet zijn buikje rond aan deze bessen, waarna in zijn maag een soort van fermentatie plaatsvindt, de bonen uit de bessen gaan door de darmen en worden uitgepoept. Deze bonen worden opgevangen en gedroogd, en vervolgens gebrand en gemalen, et voila... de duurste koffie ter wereld is klaar om gedronken te worden. Tien-dertig euro per kopje!
Bij het bezoekerscentrum mochten we allerlei koffie-en theesoorten gratis proeven, behalve dus die Luwak-koffie, daar mocht je alleen maar aan ruiken, haha.
Daarna kwamen we in de buurt van de 'ambachten-dorpen'. Als eerste was het houtsnijwerk aan de beurt, kilometers lang. We hebben nu ook ontdekt dat hier heel veel souvenirs voor andere landen gemaakt worden, om een voorbeeld te noemen: houten beelden van echte Noordamerikaanse Indianen, spiegels met Marokkaanse omlijstingen, houten bordjes met Nederlandse teksten, enz. enz. Handwerk weliswaar, maar massaproduktie uit goedkoop licht hout.
We moesten helaas weer door een stukje van Ubud, zoals gewoonlijk weer in de file, om onze weg te kunnen vervolgen naar Padangbai en Candidasa. Hier namen we de afslag naar Tenganan, een heel speciaal dorpje dat nog op mijn verlanglijstje stond om te gaan bekijken. De bewoners van dit dorpje, de Bali Aga, leven voor een belangrijk deel nog volgens de oude tradities, nog van vóór de opkomst van het Hindoeisme. De architectuur van het dorp is ook heel apart, heel anders dan wat je elders in Bali ziet. De huisjes en de paden zijn gemaakt van grijze steentjes, allemaal met hetzelfde patroon. Tenganan staat ook bekend om de speciale ikat-weeftechniek, waarbij draden worden gebruikt waar al op voorhand een patroon is opgeverfd. Het resultaat is indrukwekkend mooi. Deze weeftechniek is héél arbeidsintensief, de produktie van bv. 1 sarong kan maanden duren.
Dan nog even deze: (creatie van Ketut, de chauffeur, haha)

zondag 20 februari 2011

Wandeling de berg op...

Toen we een tijd geleden de wijnboer hebben bezocht, ergens halverwege de berg, waren we daar per auto naar toe gegaan. Onderweg zag ik prachtige vergezichten en ik wilde die weg graag nog eens te voet doen. Vrijdag hebben we ons per brommer laten vervoeren naar halverwege die weg en we zijn vanaf dat punt verder gaan wandelen. Eerst nog een stuk verder de berg op en later het hele eind naar beneden. We wilden een andere terugweg nemen, en dachten die ook gevonden te hebben, maar helaas.... na een half uur stappen bleek dat weggetje dood te lopen! Dus het hele eind weer terug, weer bergopwaarts dus! Inmiddels was het al flink warm geworden, dus toen we eindelijk terug in Lovina kwamen, kon je ons allebei uitwringen, haha.
Maar het is heel erg de moeite waard geweest, we hebben geprobeerd een en ander op foto's te vangen, kijk maar in het fotoalbum.....

dinsdag 15 februari 2011

Avontuur!

Gisteren een avontuurlijke dag gehad. We zijn met Ketut naar een kuststrook verder naar het westen gereden, bij Gebang Bay, onderweg gestopt om snorkeluitrustingen (bril en 'flippers') te huren. Bij Gebang Bay zijn we aan boord gegaan van een houten boot, ook lunchpakketten gingen mee. Dan een tocht van ongeveer veertig minuten naar Menjangan Island, waar we de rest van de dag zouden doorbrengen, voornamelijk snorkelend.

Dit snorkelgebied maakt deel uit van het West Bali National Park en er gaat dan ook een gids/instructeur mee het water in, niet alleen om aan te duiden waar de mooiste plaatsen zijn, maar ook om te helpen. Al goed, want Lina en ik, de beginnelingen, konden wel wat hulp gebruiken!

Het was er prachtig, er ligt een soort plateau van zo'n 100 meter aansluitend aan het strand. Op dat stuk is het dus erg ondiep, zo'n 1.50 meter. Begeleid door de gids dobberde ik boven de mooiste koralen en vissen, tot hij op een gegeven moment een teken deed: 'kijk daar eens'... Ik keek... en zag daar het eind van het plateau, dus daarachter een enorme diepte, prachtig blauw, maar voor mij heel angstaanjagend! Alsof ik daar kon invallen, hihi. Het zwemmen met de enorme 'flippers' was weer een ervaring apart, ik voelde me toch prettiger zonder die dingen.

De meegebrachte lunchpakketten waren heel goed, we hebben ze met smaak op het strand verorberd. In de namiddag nog eens een vol uur gesnorkeld. Schitterend, ik ben echt blij dat ik het eens heb kunnen zien allemaal.

zaterdag 12 februari 2011

Oeps, beetje lang geleden.....

Hallo allemaal! Alles ok hier hoor, ik krijg alweer ongeruste berichtjes, haha, maar ik had geloof ik een beetje last van een 'writer's block', terwijl er toch genoeg te vertellen was! Samen met Paul en een ander koppel heb ik nog eens een grote tocht (naar de Demon Valley) gemaakt, we hebben gewandeld, gezwommen, gesnorkeld, enz. Paul had natuurlijk wat tijd nodig om het hier gewoon te worden, niet alleen de mensen, maar ook de natuur. Zoals hij het zelf uitdrukt: 'ik had een week nodig om het landschap te accepteren'. Hij vond het aanvankelijk 'duister, overweldigend, dreigend' en ja, de natuur hier is (in vergelijking met bv Thailand) veel zwaarder, veel groot en groen, alles dicht op en in elkaar gegroeid, tropisch regenwoud. Ook in straten en tussen de huizen staat alles vol 'groot groen'.
De eerste grote tocht voor Paul was dezelfde die ik als eerste maakte (zie mijn blogbericht van 16 december) en voor hem net zo indrukwekkend. De waterval Lembahjin Padukuhan* Santhi Pala, in de Demon Valley, bij het dorpje Bengkel, was wat lastiger te bereiken dan vorige keer (na flinke regen nogal een glibberige afdaling!), maar het is ons weer gelukt.* Een Padukuhan = een spirituele plaats, meestal ver van de bewoonde wereld, voor afzondering en contact met de natuur, door Hindu's gebruikt voor meditatie en bezinning.
Dan de schitterende vergezichten over sawa's-in-terrassen, bij Jatiluwih en Belimbing Desa. De tempel Pura Luhur Batukaru, gebouwd in de 11e eeuw, gelegen midden in het regenwoud, is één van de belangrijkste tempels hier op Bali.
Een paar dagen geleden hebben we een flinke wandeling gemaakt het binnenland in. Na een stukje hoofdweg zijn we een straatje ingeslagen 'de berg op', dan wordt het pas echt leuk. Door de desa's (dorpjes), langs scholen, huizen, bedrijvigheid, en iedereen die je tegenkomt roept een vriendelijke groet, soms met een praatje er achteraan. We kwamen langs een huis dat gerenoveerd werd, Paul moest natuurlijk het zijne van weten van de prachtige deuren en raamstijlen en raakte in gesprek met de 'aannemer'. We werden prompt uitgenodigd voor een wandelingetje door het dorp, waarbij we de schrijnwerkerij bezochten, en een kop koffie bij hem thuis! Hij vertelde dat hij één van de gelukkigen was die een 'sponsor' in Nederland had, die hem heeft laten studeren, waardoor hij veel meer kansen gekregen heeft dan de meeste mensen hier. Hij heeft nu een goede job en woont met vrouw en kind in zijn eigen, schitterende woning.
Gisteren zijn we 'in het echt' gaan snorkelen, met een klein bootje de zee op en daar het water in. (We = Paul, leraar Henk en ik) Het klinkt heel simpel, maar als je weet vanwaar ik kom, was dit een hele prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens kon waarmaken, maar het is toch een beetje gelukt. Een beetje, want ik vond het toch wel doodeng, heb het ook niet zo lang volgehouden, maar heb toch het een en ander kunnen zien. Koralen, vissen, prachtig. Het was op die plaats nogal ondiep, zodat we niet ver boven het koraal zwommen. Maar soms zag ik een diep zwart gat verschijnen, en dan wilde ik ineens toch wel erg graag terug naar de boot, haha. Hoogtevrees he, zelfs onder water, ik wist niet dat dat kon! Leraar Henk bleef voortdurend in de buurt en zorgde ervoor dat ik nooit in paniek raakte. Ook Paul heeft nog wat opgestoken van die lessen, dus... Henk, bedankt!

donderdag 3 februari 2011

Bali anders...(als je geen negatieve zaken wilt lezen, dan dit overslaan!)

Ik had de opmerking van Paul al eens eerder gehoord: je blog is veel te braaf, ik lees alleen maar positieve dingen erin. En er zijn toch ook wel negatieve zaken zeker?
Ah ja, die zijn er inderdaad. Op de een of andere manier vergeet ik meestal daarover te schrijven, omdat er gelukkig zoveel nieuwe, spannende, wel positieve gebeurtenissen waren om over te verhalen. Dus ga ik nu eens proberen iets over de negatieve gevoelens te zeggen.
Allereerst mijn aankomst hier op Bali: ik had me toch wel voorbereid en bijvoorbeeld gelezen dat ik zeker niet naar Kuta moest gaan, omdat dat plaatsje verschrikkelijk druk en toeristisch is, een soort Costa Brava van Indonesie, met veel sex, drugs en .. nee geen rock en roll, maar wel andere vervelende dingen. Dus, niet naar Kuta, ik had gekozen voor Sanur, dat zou rustiger zijn. Toen ik de eerste week in Sanur zat, heb ik echt wel eens gedacht: is dit nu Bali?? Sanur bestaat uit één lange hoofdstraat met aaneengesloten winkeltjes, restaurantjes, barretjes, winkeltjes, enz. Er is wel wat strand, maar lang niet zo mooi als in Thailand en ook lang niet zo mooi als je op toeristische websites of folders over Bali ziet. Bali, 'Paradise-Island'?? Hoe dan, waar dan?
Dan de reis naar het noorden. Ik zag toen wel dat er een ander Bali bestaat, vooral als ik eenmaal de bergen gepasseerd was en in het noordelijk gebied aankwam. Lovina: inderdaad een stuk rustiger, maar bijna geen strand te bekennen (naar mijn idee zal het daarom ook nooit echt toeristisch worden..). En het beetje strand dat er is, bestaat uit vulkaanzand, dus zwart-grijs van kleur, beetje somber. We moeten een behoorlijk stuk te voet gaan (wat ook niet gemakkelijk gemaakt wordt, op het smalle stukje zand liggen allerlei obstakels en hindernissen) om wat meer strand te zien, maar de zee ingaan is ook daar heel onaantrekkelijk: het strand is vies, er ligt allerlei troep, en om de paar honderd meter mondt er een 'riool-rivier' uit in de zee. Lijkt in niets op de 'Bali, Paradise-Island'-plaatjes uit de folders!
Ik heb de afgelopen twee maanden veel over de rest van het eiland gehoord en gelezen, heb gezocht naar de paradijselijke plekjes. Die zijn er wel, een paar van die 'Bounty-stranden', maar die zijn zonder uitzondering ingenomen door dure, luxe resorts. Niet echt mijn ding dus.
De vervuiling hier is gigantisch, zelfs naar Aziatische normen. Langs straten en wegen stapelt het vuil zich op en de rotting verspreidt een vreselijke stank. De mensen vinden het hier de gewoonste zaak van de wereld om alles maar gewoon op straat te gooien en weg te laten rotten.
Onderhoud aan huizen, gebouwen, men denkt er zelfs niet aan, met als gevolg dat zelfs de mooiste huizen of hotels na een paar jaar staan te verkommeren.
De corruptie viert hier hoogtij, veel meer dan ik wat ik in Thailand heb ervaren, en in álle lagen van de bevolking. Als je naar Azie gaat, weet je dat je (zeker in toeristische gebieden) op je hoede moet zijn voor afzetterij en bedrog. Maar zoals hier heb ik het nog nooit meegemaakt. Liegen en bedriegen wordt hier blijkbaar met de paplepel ingegeven. En dat stoort me, ik ben teleurgesteld als ik merk dat zelfs iemand van het personeel hier, die ik dacht te kunnen vertrouwen, me weer iets voorliegt, dan moet ik toch wel even slikken.
Tja, samengevat zou ik zeggen: ik kan er mee leven, het is een prima plek om te overwinteren, en dan neem ik de negatieve kanten er wel bij. Maar 'Paradise Island'...... echt niet!

woensdag 2 februari 2011

Nóg groter feest!

Ja, gisteren was het weer feest, nog groter dan drie dagen geleden: Paul zou voet aan land zetten op Bali. Ik had hem verteld dat de chauffeur van Mas hem zou opwachten met een bordje met zijn naam erop. Maar hij wist niet dat ik meegekomen was naar de luchthaven. Ketut, onze chauffeur, speelde het spel helemaal mee natuurlijk. Ging braaf staan wachten met zijn bordje, en begeleidde Paul naar de uitgang. Ik sprong tevoorschijn, met de vraag of zijn visum wel in orde was, en hij herkende me bijna niet, doordat m'n velletje toch wel een ander kleurtje heeft inmiddels en m'n haar bijna wit geworden is van de zon! We zijn met een behoorlijke vaart door het donker naar huis gereden, ik had Ketut nog niet eerder zo'n snelheid zien maken, maar 's avonds is het natuurlijk wel veel rustiger op de weg. We waren dan ook om half elf al 'thuis'. Inmiddels, na een dag lekker lummelen aan het zwembad en een korte wandeling, zit Paul al helemaal 'op schema' en heeft absoluut geen last van 'jetlag'!

zaterdag 29 januari 2011

Feestje!

Een paar mensen waren al ongerust, dat ik niet meer boven water gekomen was bij het snorkelen, omdat er geen berichtjes meer kwamen
:-) Maar alles is ok hier! Ik heb het nog steeds reuze naar m'n zin, amuseer me prima, maar het is natuurlijk niet echt boeiend om iedere dag te lezen over zwemmen, snorkelen, wandelen, enz. Bovendien is hier de internet-verbinding vaak zo slecht, zoals gisteren, weer helemaal niets!
Gisteren heb ik hier uitgebreid m'n verjaardag gevierd (trouwens, iedereen nog bedankt voor de goede wensen!). 's Morgens waren er twee taarten en alle gasten plus het personeel schoven aan voor koffie met taart. Het is hier echt een gezellige bende. En dan kadootjes, ik heb prachtige 'lappen' gekregen, te gebruiken als sarong, of, zoals ik van plan ben, als decoratie thuis. Naar een van die lappen had ik al wekenlang verliefd lopen kijken, een echte Batikdoek, prachtig. Leuk dat ze dat hadden opgepikt!
's Avonds had Madé, de kokkin, voor een heerlijke Indonesische rijsttafel gezorgd, waarvoor ik zelf de ingredienten had mogen uitkiezen. Lekkerrrrrr!!!

maandag 17 januari 2011

Snorkelles!

Jullie geloven het nooit, maar ik krijg snorkellessen in het zwembad! Heel spannend voor mij, want ik zwem wel heel graag, maar een echte waterrat ben ik helemaal niet. Henk, een van de gasten hier, is zelf een ervaren duiker en snorkelaar en heeft zijn eigen snorkel-uitrusting meegenomen. Stap voor stap leert hij me heel geduldig hoe dit in zijn werk gaat en waarempel, het begint een beetje te lukken!
Paul, je ziet, er wordt aan gewerkt! Ik heb nog 14 dagen om het onder de knie te krijgen...

zaterdag 15 januari 2011

Crematie

Deze week heb ik een crematie van dichtbij mogen meemaken. Ik hoor jullie al denken: waarom zou je zoiets willen zien, ik kan me prettiger tijdverdrijf voorstellen. Maar het hoort nu eenmaal bij het leven, en ik ben geinteresseerd in het leven van de mensen hier met alles wat daar bij hoort.
Dus ik heb me weer in een sarong gehesen (uit respect) en ben naar het crematieveldje gewandeld. Dat is eigenlijk niet meer dan een stukje grond met bomen, vlak bij het strand, met een klein soort tempeltje op een afstandje. Er wordt al druk aan de voorbereidingen gewerkt: offergaven worden op een tafel uitgestald, de muzikanten van een gamelan-orkest zetten vast hun instrumenten klaar en het wachten is op de stoet. Die komt van het huis van de overledene te voet naar de crematieplaats. Een crematie is, zoals zoveel gebeurtenissen hier, een heel sociaal gebeuren. De overledene blijft eerst 3-5 dagen thuis, waar er gewaakt wordt door familie, buren, kennissen. Om een uur of vijf 's middags begint het gezang, dat doorgaat tot middernacht en om vijf uur 's morgens weer begint. Al die tijd worden alle helpers van eten en drinken voorzien, net als de muzikanten. Dat alles kost natuurlijk geld, evenals de crematie zelf, waarbij vooral de priester en zijn helpers betaald moeten worden. Voor sommige families zijn deze kosten bijna niet op te brengen. In zo'n geval wordt de dode eerst begraven, totdat ze genoeg gespaard hebben om de rest te betalen. Soms ook worden de kosten gedeeld bij een 'groepscrematie'.
Daar komt de stoet, begeleid door muziek, iedereen in traditionele kleding. De kist - met een hele stellage erboven en twee jongetjes ernaast die water sprenkelen, rijst strooien en op een fluit spelen - wordt op een paar bamboestokken gedragen door een aantal mannen. Over het hobbelige terrein is dat geen sinecure, af en toe hangt het geheel zo scheef dat ik m'n hart vasthoud. De mannen zelf maken er voortdurend grappen over. Alle familieleden houden versierde touwen vast, waardoor iedereen met elkaar verbonden is. Het gamelanorkest was beginnen spelen zodra de stoet in zicht kwam, en terwijl de muziek opzwepender wordt, loopt de stoet nog een aantal rondjes rond de eigenlijke crematieplaats. Dan wordt het lichaam, gewikkeld in mooie doeken, in een soort bamboebed gelegd en beginnen de rituelen. Er worden veel bloemen en andere offergaven op gelegd, die steeds door de priester worden gezegend. Ik zag ook veel kleine potjes met water en een klein naambordje erin, die potjes werden leeggegoten over het lichaam en weer gezegend. Voor zover ik het begrepen heb, zijn dat kleine 'laatste groetjes' van familie en kennissen. De naaste familie staat tijdens dit gebeuren rondom het lichaam en er wordt uitgebreid afscheid genomen, de weduwe legt haar handen nog even op het gezicht van de man. En dat maakte op mij de meeste indruk, alle handelingen zijn zo zorgzaam, zo liefdevol, zo intens. Tot het laatste moment is iedereen dichtbij en heel betrokken.
Daarna wordt er ruimte gemaakt, de muziek zwelt weer aan en dan gaat de eigenlijke verbranding van start, nadat er eerst ijzeren platen rondom het lichaam werden geplaatst.
Tijdens de verbranding wordt er eten en drinken rondgedeeld, ook voor mij. Ik heb dan zelf nog een tijd met een vrouw zitten praten, die me verteld heeft hoe het na de verbranding gaat. De as wordt uitgestrooid in zee. De familie vertrekt naar huis, waar een pop gemaakt is van stro, bladeren en ander natuurlijk materiaal. Deze pop (symbool voor het lichaam van de overledene) wordt ook nog eens verbrand, en met de as daarvan moeten nog allerlei rituelen worden uitgevoerd, tot nog maanden daarna. Ook dat kost nog eens veel geld. Ze was eigenlijk een beetje jaloers op de Moslims, omdat zij hun doden begraven, met wat bloemen erbij, en dat is het. Veel mensen hier zitten jarenlang in de schulden door alle verplichte rituelen van het Hindoeisme.
Ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt. Er was niets akeligs of griezeligs aan, integendeel. Iedereen is even vriendelijk, mijn aanwezigheid en die van nog een paar 'blanda's' (vreemdelingen) stoort de familie niet, integendeel, hoe meer belangstellenden er bij een crematie zijn, hoe meer aanzien dit geeft voor de familie.
Meer foto's natuurlijk weer in het foto-album.

woensdag 12 januari 2011

Zwembadcatastroofje

Maandag 10 januari hebben we weer eens een tocht gemaakt, dit keer naar de westkust. Maar laat ik eerst vertellen over het kleine rampje in het zwembad deze morgen. Sinds gisteren stormde het hard, de zee was ruw en er vloog van alles in het rond. Vanmorgen was de storm nog aangewakkerd, maar het zwemmen mocht natuurlijk niet ontbreken. Nadat ik m'n handdoek op de stoel had gelegd, ging ik het water in om de dagelijkse baantjes te trekken. En gelukkig maar, want eerst hoorden we een luid gekraak, en even later kwam de hele bougainvillea-wand omlaag. Die struiken (bijna bomen) stonden langs een muur, maar door de storm kon het bamboerek het niet meer houden en stortte de hele boel voorover. Gelukkig lag ik in het zwembad en zat er verder niemand langs die kant. Met man en macht (de hele staf kwam er aan te pas) werd aan het opruimen begonnen, zagen, trekken, snoeien, sjouwen... Het zwembad is vandaag niet meer bruikbaar :-(
Dan de tocht van maandag. Vanaf Mas volgden we de kustweg naar het westen. Onderweg zagen we wijngaarden, ja ook hier op Bali wordt wijn verbouwd (Hatten-wijn). De eerste stop was bij het haventje Celukan Bawang, een kleine haven, die voornamelijk gebruikt wordt voor het aan-en afvoeren van (afgestorven) koraal, waarvan men 'witsel' maakt.
Dan verder naar een parelkwekerij bij Penuabangan. We kregen er een hele uitleg over het kweken van de parels. Als je hoort dat een parel vier jaar nodig heeft om te groeien, en wat een werk er bij komt kijken, is het begrijpelijk dat de parels zo duur zijn. Nadat de oesterschelpen geselecteerd zijn en op geslacht gesorteerd, moeten deze eerst in het zeewater groeien voor ze geschikt zijn om verder te bewerken. Dan worden ze 'geoogst' en wordt er handmatig een soort klein rond bolleke in aangebracht. Daaromheen groeit dan de parel.
Na een koffie/thee/cola-stop bij Gondal Bay reden we verder. Onderweg, als we een belangrijke tempel zoals Pura Pulaki passeerden, moest Ketut, de chauffeur, wel even bidden en een offertje brengen en de hulppriester kwam dan ook even de auto zegenen. Wel een veilig idee, toch? :-)
Dan naderden we het gebied waar een nationaal park ligt, een natuurgebied. We zijn er in geweest om daar te lunchen bij een uitkijkpost, maar hebben geen 'trekking' gedaan, dat ga ik later zelf nog wel eens doen. Bij de headquarters heb ik alvast inlichtingen gevraagd en een boekje meegekregen. De trekking mag alleen maar onder leiding van een gids.
Het einddoel kwam in zicht: de havenplaats Gili Manuk, waar de veerboten naar Java aan- en afmeren.
Op de kaart ondekte ik nog een 'historical place', dus op de terugweg daar nog even gestopt. Dat bleek (alweer) een monument te zijn voor de Indonesische soldaten die gevallen zijn bij de politionele akties.
't Was weer een mooie dag!

woensdag 5 januari 2011

Tocht van 26 december

Ons doel deze dag was een tocht langs het Batur-meer en de Koningsgraven Gunung Kawi.
De tocht ging dit keer wat meer naar het oosten, ook weer de bergen in. Ketut, onze chauffeur, vertelt onderweg van alles en stopt als hij iets interessants ziet of als we ergens een foto willen maken. Op een van de bergweggetjes zagen we een boer die nog op de ouderwetse manier zijn rijstveld aan het ploegen was, dus met ossen. We vroegen de familie of we het erf op mochten, geen probleem, we werden hartelijk ontvangen. Een hele ris schattige kindjes erbij, moeder was de maaltijd aan het bereiden.
Onze volgende stop was in het dorpje Batur Tengah, waar we een prachtig uitzicht hadden naar de Batur (1560 m) en Agung (3142 m) en het Baturmeer, een kratermeer. Beide bergen zijn vulkanen. De laatste uitbarsting van de Agungwas in 2000. Je ziet er nu geen rookpluimen of i.d., maar wel zijn de lavastromen van de vorige uitbarsting nog goed te zien. De lavastenen worden veel gebruikt als fundering voor huizen, hotels, e.d.
Onderweg hebben we gegeten in een piepkleine warung ergens langs de straat. twee tafeltjes en wat stoeltjes, en een keukentje van 1 bij 3 meter, waarin onze nasi goreng werd klaargemaakt. Zoals altijd smaakte dat weer prima, alhoewel bij één iemand de eetlust verdween toen hij een ratje ontdekte dat langs de muur op ooghoogte heen en weer liep....
Onze weg voerde ons dan door een houtsnijdersdorpje (Mas), waar in ongeveer elk huis mooie en minder mooie houtsnijwerken gemaakt worden. Er waren echte kunstwerkjes bij!
Dan bereikten we langzamerhand het einddoel van deze trip: de mystieke Koningsgraven, gelegen iets ten noorden van Ubud. Kunung Kawi is een complex van tien in de rotsen uitgehouwen candi's/koningsgraven uit de pré-hindoeistische 11e eeuw. Nadat je 371 traptreden afgedaald bent, sta je beneden in de steile Pakrisan riviervallei met een prachtig uitzicht. Het complex ademt nog de sfeer van oude legendes en verhalen van vergeten Balinese koningen. Inscripties hebben aangetoond dat dit de begraafplaats was van koning Anak Wunsu, zijn zonen en zijn vele concubines.
En ja, die 371 treden moet je dus naderhand ook weer beklimmen, wat toch een heel karwei was in de ongenaakbare zon! Maar het was het zweet helemaal waard.
Vervolgens reden we door het plaatsje Ubud, dat bekend staat als een kunstenaarsdorp. Alhoewel dat eigenlijk op mijn verlanglijstje stond om eens een paar dagen te verblijven, ben ik daar helemaal van terug gekomen. Wat een drukte daar, wat veel toeristenwinkels, druk verkeer, brrr. Op weg naar huis zijn we nog gestopt bij een lokale ambachtenmarkt, waarover we een uurtje rondgedwaald hebben. De prachtigste kunstwerken zag je daar, maar dat stemmetje in m'n hoofd was alsmaar aan het zagen: 'je kunt het niet meenemen!! geen plaats voor in de valies!!' Dus ik ben maar braaf geweest....

zondag 2 januari 2011

Selamat Tahun Baru

... ofwel: Gelukkig Nieuwjaar! Voor iedereen de beste wensen voor een boeiend, vreugdevol en vooral gezond 2011!
Oudejaarsavond vieren hier was niet zo verschillend van bij ons, of waarschijnlijk overal ter wereld: al wekenlang werd er door de jeugd flink 'geoefend' in het vuurwerk-afsteken en op de avond zelf was het één grote knalpartij vanaf een uur of negen. Zelf hebben we de avond doorgebracht met lekkere hapjes en zelfs een wijntje erbij. Dat was wel bijzonder, want alcoholische dranken zijn hier peperduur, wijn zelfs duurder dan bij ons. De hapjes, daar had ik zelf aan meegewerkt 's middags, in het kader van de 'kooklessen' die ik af en toe van Made, de kokkin, krijg. Dat kan hier allemaal! Schuif maar aan in de keuken, geef je ogen de kost en ga maar meedoen. Veel uitleg erbij, en Made geeft me ook haar telefoonnummer en emailadres: 'als je ergens een probleem mee hebt, sms of mail me maar'! Die middag heb ik loempiatjes gemaakt, dat was nog vrij gemakkelijk, en lumpur, dat zijn rijstrolletjes in bananenblad. Moeilijk! Vooral prutswerk eigenlijk, om de (kleef)rijst met vulling in bananenblad te frommelen. Lijkt heel gemakkelijk, maar ik kreeg het er behoorlijk warm van, haha.
Om twaalf uur rolden we verder in een verjaardagsfeestje voor een van de gasten hier.
Ondertussen hou ik me bezig met het maken van een 'tochtenboek', want dat hebben ze hier nog niet. Ik probeer dus een beschrijving te maken van de tochten die ik gemaakt heb, zoek daarover achtergrondinformatie op en giet dan alles in een hopelijk boeiend verhaaltje, met foto's erbij. Zo kan iemand wat bewuster uitzoeken wat hij/zij wil gaan zien op zo'n tocht.
Volgende keer zal ik verslag doen over de tocht die we op 26 december hebben gemaakt. Ik weet het, ik loop nog steeds achter met schrijven, maar da's een goed teken toch? Ik verveel me hier geen minuut!