Aan de thuisblijvers

Op veler verzoek (echt waar!) ben ik maar weer eens een blog begonnen voor deze reis. Blijkbaar willen jullie graag wat in de warmte delen... En voor mijzelf is het fijn om achteraf het hele reisverslag te kunnen lezen.

Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..

Veel leesplezier!



zaterdag 12 februari 2011

Oeps, beetje lang geleden.....

Hallo allemaal! Alles ok hier hoor, ik krijg alweer ongeruste berichtjes, haha, maar ik had geloof ik een beetje last van een 'writer's block', terwijl er toch genoeg te vertellen was! Samen met Paul en een ander koppel heb ik nog eens een grote tocht (naar de Demon Valley) gemaakt, we hebben gewandeld, gezwommen, gesnorkeld, enz. Paul had natuurlijk wat tijd nodig om het hier gewoon te worden, niet alleen de mensen, maar ook de natuur. Zoals hij het zelf uitdrukt: 'ik had een week nodig om het landschap te accepteren'. Hij vond het aanvankelijk 'duister, overweldigend, dreigend' en ja, de natuur hier is (in vergelijking met bv Thailand) veel zwaarder, veel groot en groen, alles dicht op en in elkaar gegroeid, tropisch regenwoud. Ook in straten en tussen de huizen staat alles vol 'groot groen'.
De eerste grote tocht voor Paul was dezelfde die ik als eerste maakte (zie mijn blogbericht van 16 december) en voor hem net zo indrukwekkend. De waterval Lembahjin Padukuhan* Santhi Pala, in de Demon Valley, bij het dorpje Bengkel, was wat lastiger te bereiken dan vorige keer (na flinke regen nogal een glibberige afdaling!), maar het is ons weer gelukt.* Een Padukuhan = een spirituele plaats, meestal ver van de bewoonde wereld, voor afzondering en contact met de natuur, door Hindu's gebruikt voor meditatie en bezinning.
Dan de schitterende vergezichten over sawa's-in-terrassen, bij Jatiluwih en Belimbing Desa. De tempel Pura Luhur Batukaru, gebouwd in de 11e eeuw, gelegen midden in het regenwoud, is één van de belangrijkste tempels hier op Bali.
Een paar dagen geleden hebben we een flinke wandeling gemaakt het binnenland in. Na een stukje hoofdweg zijn we een straatje ingeslagen 'de berg op', dan wordt het pas echt leuk. Door de desa's (dorpjes), langs scholen, huizen, bedrijvigheid, en iedereen die je tegenkomt roept een vriendelijke groet, soms met een praatje er achteraan. We kwamen langs een huis dat gerenoveerd werd, Paul moest natuurlijk het zijne van weten van de prachtige deuren en raamstijlen en raakte in gesprek met de 'aannemer'. We werden prompt uitgenodigd voor een wandelingetje door het dorp, waarbij we de schrijnwerkerij bezochten, en een kop koffie bij hem thuis! Hij vertelde dat hij één van de gelukkigen was die een 'sponsor' in Nederland had, die hem heeft laten studeren, waardoor hij veel meer kansen gekregen heeft dan de meeste mensen hier. Hij heeft nu een goede job en woont met vrouw en kind in zijn eigen, schitterende woning.
Gisteren zijn we 'in het echt' gaan snorkelen, met een klein bootje de zee op en daar het water in. (We = Paul, leraar Henk en ik) Het klinkt heel simpel, maar als je weet vanwaar ik kom, was dit een hele prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens kon waarmaken, maar het is toch een beetje gelukt. Een beetje, want ik vond het toch wel doodeng, heb het ook niet zo lang volgehouden, maar heb toch het een en ander kunnen zien. Koralen, vissen, prachtig. Het was op die plaats nogal ondiep, zodat we niet ver boven het koraal zwommen. Maar soms zag ik een diep zwart gat verschijnen, en dan wilde ik ineens toch wel erg graag terug naar de boot, haha. Hoogtevrees he, zelfs onder water, ik wist niet dat dat kon! Leraar Henk bleef voortdurend in de buurt en zorgde ervoor dat ik nooit in paniek raakte. Ook Paul heeft nog wat opgestoken van die lessen, dus... Henk, bedankt!