Gisteren hebben we een prachtige tocht gemaakt naar de vulkanen.
Het oorspronkelijke plan was om naar de Demon Valley te gaan, maar

het was nogal slecht weer en dat kunnen we bij de afdaling in de vallei niet gebruiken. Dus een ander programma gemaakt en daar hebben we geen spijt van gekregen.
De eerste paar uur regende het nogal, bij de eerste stop (een niet zo interessante tempel) waren de paraplu's dus nog hard nodig. Daarna reden we verder de bergen in, waar het gelukkig droog werd maar nog wel hard stormde! De bananen- en andere bomen lagen bijna horizontaal van de harde wind en .. brrr... het was 'koud'. Nou ja, niet echt koud, maar vergeleken bij wat we hier gewend zijn toch wel een beetje. Ketut,

de chauffeur bracht ons weer allerlei interessants onder de aandacht, stopte vaak, gaf uitleg over de vruchten en kruiden die we allemaal tegenkwamen.
Via schitterende binnendoorweggetjes klommen we hoger, totdat we de drie vulkanen (Mnt. Batur, Mnt. Abang en Mnt. Agung) in zicht kregen. Mnt. Batur is een nog aktieve vulkaan, die zijn laatste uitbarsting had in het jaar 2000. Na een drink-stop in een restaurant met prachtig uitzicht, zijn we naar beneden gereden, naar het meer. Daar werden we direkt overspoeld door zééér opdringerige verkopertjes, die het woordje 'nee' niet begrepen :-( Ze spreken allemaal wel een paar woordjes Engels, maar ook 'no' drong niet door!
Toen we terug naar boven reden, zagen we dat dit een erg vruchtbaar gebied is, waar veel groenten en fruit worden verbouwd. Het was opvallend om te zien dat er hier .. ehh.. gewérkt wordt voor de kost! De velden liggen er allemaal zeer verzorgd bij en de handel bloeit daar blijkbaar. De mensen wonen er ook in betere huisjes dan elders, kortom, dit stukje van Bali zag er welvarend uit.
Een stukje verderop stopte Ketut en vroeg of we wilden wandelen. Ja graag! Er was een paadje dat de lavavelden in ging, en daar hebben we een tijdje rondgestruind. Prachtig, het leek wel een maanlandschap.
In dit gebied, waar zo'n tien jaar geleden alle huisjes door de lavastromen zijn overspoeld, kwamen we af en toe toch weer een (bamboe)hutje tegen. Waar leven die mensen daar van?? Ze hebben er niets... Bij één van die hutjes stond wel een soort stalletje met twee koeien, maar dat was dan ook alles. Het is er zo verlaten, op een paar grassprieten na groeit er niets.
Op de terugweg, na een verlate lunchhap, kwamen we op een van de kleine bergweggetjes een ceremonie tegen. Een grote groep mensen, allemaal in traditionele kledij, zat langs de kant van de weg te wachten, terwijl een paar mannen bezig waren met het in elkaar knutselen van een paar offertafels. Er stonden al heel veel offergaven klaar, die na zegening op die tafels geplaatst zouden worden. Die offergaven, dat is toch wel speciaal, echte kunstwerkjes zijn het. Mooi versierde manden met groenten, fruit, enz, en veel tierelantijntjes.
Het strafste vond ik wel een soort 'boompje' van bamboe, dat helemaal was opgetuigd met allemaal produkten afkomstig van een varken, zelfs 'krullen' gemaakt van spekvet. De kop van het varken lag er in zijn geheel naast, en ook nog een compleet speenvarkentje. De foto's in het fotoalbum (zie de link in de rechter kolom) laten meer van dit moois zien.
Ik wilde natuurlijk weten waarvoor deze ceremonie werd gehouden. Een van de mannen, die redelijk Engels sprak, was bereidwillig genoeg om wel twintig keer te verklaren 'dat ze dat elke zes maanden doen', maar uiteindelijk begreep hij de vraag en legde uit dat het ter gelegenheid van de rijst-oogst gebeurt, als dank voor een goede oogst en tegelijkertijd de vraag aan de goden om de volgende rijstaanplant weer zo goed te laten groeien. Soms hoor ik iemand die hier al lang op Bali woont, vertellen dat 'de ceremonies niets betekenen' en dat het 'alleen geldklopperij' is (de priesters schijnen er goed aan te verdienen). Maar als ik zie hoeveel werk ervan gemaakt wordt en ook hoe devoot de mensen aan het zingen en offeren zijn, heb ik het idee dat het voor die mensen zelf toch wel veel betekent. Misschien ben ik te naïef... of te romantisch... of wil ik teveel in het goede geloven... :-)