Aan de thuisblijvers

Op veler verzoek (echt waar!) ben ik maar weer eens een blog begonnen voor deze reis. Blijkbaar willen jullie graag wat in de warmte delen... En voor mijzelf is het fijn om achteraf het hele reisverslag te kunnen lezen.

Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..

Veel leesplezier!



vrijdag 25 februari 2011

Het mooie liedje is bijna uit...

Het tellertje hier op dit blog geeft het al aan: nog 1 dag en 16 uur totdat het mooie liedje hier is afgelopen..... Nu, het tellertje heeft het wel een beetje mis, het is zelfs nog korter (tellertje staat nog op Europese tijd :-)). Morgenochtend pakken we onze valiezen in en rond 13.00 uur vertrekken we hier met goeie ouwe Ketut naar de luchthaven. We hebben nog ruim de tijd, dus willen we nog even een omwegje maken en een dorpje bezoeken waar keramiek gemaakt wordt. Morgenavond om 22.20 uur hopen we weg te vliegen en als alles goed gaat landen we zondag rond 12.30 in Brussel, waar we opgewacht worden door Lon, Steven en Jesse. Hopelijk vergeten ze m'n winterjas niet, want het zal wel bibberen worden! Het thuiskomen in Wuustwezel wordt wel spannend, als het goed is staat er een nieuwe keuken en ik heb al wel van Lon gehoord dat er door die verbouwing in het hele huis flink gepoetst moet gaan worden! Ik weet dus wat me te doen staat.... Tot in Belgie!!

donderdag 24 februari 2011

Vulkanen en Tenganan

Dinsdag nog maar eens bij Ketut in de auto gestapt voor een tocht langs o.a. de vulkanen. Het eerste deel van de tocht had ikzelf al eens gedaan (zie ook bericht van 5/1, 'tocht van 26 december'), maar voor Paul was het helemaal nieuw. De drie vulkanen Batur, Abang en Agung waren dit keer minder goed te zien dan de vorige keer, omdat we er nogal veel mist en lage bewolking hing.
Onze route ging verder door een gebied waar enorm veel fruit verbouwd wordt, ook koffie, kruidnagel, vanille, gember, enz. groeit er volop. We bezochten een soort botanisch tuintje waarin die verschillende planten groeiden en waar ook uitleg gegeven werd over de verwerking van de koffiebonen. Eén koffiesoort is wel heel speciaal: de Luwak koffie. Deze komt als volgt tot stand: in de wouden hier op Bali leeft een soort civet-kat, de Luwak. Deze leeft in de bomen waar de koffiebessen groeien, de civetkat eet zijn buikje rond aan deze bessen, waarna in zijn maag een soort van fermentatie plaatsvindt, de bonen uit de bessen gaan door de darmen en worden uitgepoept. Deze bonen worden opgevangen en gedroogd, en vervolgens gebrand en gemalen, et voila... de duurste koffie ter wereld is klaar om gedronken te worden. Tien-dertig euro per kopje!
Bij het bezoekerscentrum mochten we allerlei koffie-en theesoorten gratis proeven, behalve dus die Luwak-koffie, daar mocht je alleen maar aan ruiken, haha.
Daarna kwamen we in de buurt van de 'ambachten-dorpen'. Als eerste was het houtsnijwerk aan de beurt, kilometers lang. We hebben nu ook ontdekt dat hier heel veel souvenirs voor andere landen gemaakt worden, om een voorbeeld te noemen: houten beelden van echte Noordamerikaanse Indianen, spiegels met Marokkaanse omlijstingen, houten bordjes met Nederlandse teksten, enz. enz. Handwerk weliswaar, maar massaproduktie uit goedkoop licht hout.
We moesten helaas weer door een stukje van Ubud, zoals gewoonlijk weer in de file, om onze weg te kunnen vervolgen naar Padangbai en Candidasa. Hier namen we de afslag naar Tenganan, een heel speciaal dorpje dat nog op mijn verlanglijstje stond om te gaan bekijken. De bewoners van dit dorpje, de Bali Aga, leven voor een belangrijk deel nog volgens de oude tradities, nog van vóór de opkomst van het Hindoeisme. De architectuur van het dorp is ook heel apart, heel anders dan wat je elders in Bali ziet. De huisjes en de paden zijn gemaakt van grijze steentjes, allemaal met hetzelfde patroon. Tenganan staat ook bekend om de speciale ikat-weeftechniek, waarbij draden worden gebruikt waar al op voorhand een patroon is opgeverfd. Het resultaat is indrukwekkend mooi. Deze weeftechniek is héél arbeidsintensief, de produktie van bv. 1 sarong kan maanden duren.
Dan nog even deze: (creatie van Ketut, de chauffeur, haha)

zondag 20 februari 2011

Wandeling de berg op...

Toen we een tijd geleden de wijnboer hebben bezocht, ergens halverwege de berg, waren we daar per auto naar toe gegaan. Onderweg zag ik prachtige vergezichten en ik wilde die weg graag nog eens te voet doen. Vrijdag hebben we ons per brommer laten vervoeren naar halverwege die weg en we zijn vanaf dat punt verder gaan wandelen. Eerst nog een stuk verder de berg op en later het hele eind naar beneden. We wilden een andere terugweg nemen, en dachten die ook gevonden te hebben, maar helaas.... na een half uur stappen bleek dat weggetje dood te lopen! Dus het hele eind weer terug, weer bergopwaarts dus! Inmiddels was het al flink warm geworden, dus toen we eindelijk terug in Lovina kwamen, kon je ons allebei uitwringen, haha.
Maar het is heel erg de moeite waard geweest, we hebben geprobeerd een en ander op foto's te vangen, kijk maar in het fotoalbum.....

dinsdag 15 februari 2011

Avontuur!

Gisteren een avontuurlijke dag gehad. We zijn met Ketut naar een kuststrook verder naar het westen gereden, bij Gebang Bay, onderweg gestopt om snorkeluitrustingen (bril en 'flippers') te huren. Bij Gebang Bay zijn we aan boord gegaan van een houten boot, ook lunchpakketten gingen mee. Dan een tocht van ongeveer veertig minuten naar Menjangan Island, waar we de rest van de dag zouden doorbrengen, voornamelijk snorkelend.

Dit snorkelgebied maakt deel uit van het West Bali National Park en er gaat dan ook een gids/instructeur mee het water in, niet alleen om aan te duiden waar de mooiste plaatsen zijn, maar ook om te helpen. Al goed, want Lina en ik, de beginnelingen, konden wel wat hulp gebruiken!

Het was er prachtig, er ligt een soort plateau van zo'n 100 meter aansluitend aan het strand. Op dat stuk is het dus erg ondiep, zo'n 1.50 meter. Begeleid door de gids dobberde ik boven de mooiste koralen en vissen, tot hij op een gegeven moment een teken deed: 'kijk daar eens'... Ik keek... en zag daar het eind van het plateau, dus daarachter een enorme diepte, prachtig blauw, maar voor mij heel angstaanjagend! Alsof ik daar kon invallen, hihi. Het zwemmen met de enorme 'flippers' was weer een ervaring apart, ik voelde me toch prettiger zonder die dingen.

De meegebrachte lunchpakketten waren heel goed, we hebben ze met smaak op het strand verorberd. In de namiddag nog eens een vol uur gesnorkeld. Schitterend, ik ben echt blij dat ik het eens heb kunnen zien allemaal.

zaterdag 12 februari 2011

Oeps, beetje lang geleden.....

Hallo allemaal! Alles ok hier hoor, ik krijg alweer ongeruste berichtjes, haha, maar ik had geloof ik een beetje last van een 'writer's block', terwijl er toch genoeg te vertellen was! Samen met Paul en een ander koppel heb ik nog eens een grote tocht (naar de Demon Valley) gemaakt, we hebben gewandeld, gezwommen, gesnorkeld, enz. Paul had natuurlijk wat tijd nodig om het hier gewoon te worden, niet alleen de mensen, maar ook de natuur. Zoals hij het zelf uitdrukt: 'ik had een week nodig om het landschap te accepteren'. Hij vond het aanvankelijk 'duister, overweldigend, dreigend' en ja, de natuur hier is (in vergelijking met bv Thailand) veel zwaarder, veel groot en groen, alles dicht op en in elkaar gegroeid, tropisch regenwoud. Ook in straten en tussen de huizen staat alles vol 'groot groen'.
De eerste grote tocht voor Paul was dezelfde die ik als eerste maakte (zie mijn blogbericht van 16 december) en voor hem net zo indrukwekkend. De waterval Lembahjin Padukuhan* Santhi Pala, in de Demon Valley, bij het dorpje Bengkel, was wat lastiger te bereiken dan vorige keer (na flinke regen nogal een glibberige afdaling!), maar het is ons weer gelukt.* Een Padukuhan = een spirituele plaats, meestal ver van de bewoonde wereld, voor afzondering en contact met de natuur, door Hindu's gebruikt voor meditatie en bezinning.
Dan de schitterende vergezichten over sawa's-in-terrassen, bij Jatiluwih en Belimbing Desa. De tempel Pura Luhur Batukaru, gebouwd in de 11e eeuw, gelegen midden in het regenwoud, is één van de belangrijkste tempels hier op Bali.
Een paar dagen geleden hebben we een flinke wandeling gemaakt het binnenland in. Na een stukje hoofdweg zijn we een straatje ingeslagen 'de berg op', dan wordt het pas echt leuk. Door de desa's (dorpjes), langs scholen, huizen, bedrijvigheid, en iedereen die je tegenkomt roept een vriendelijke groet, soms met een praatje er achteraan. We kwamen langs een huis dat gerenoveerd werd, Paul moest natuurlijk het zijne van weten van de prachtige deuren en raamstijlen en raakte in gesprek met de 'aannemer'. We werden prompt uitgenodigd voor een wandelingetje door het dorp, waarbij we de schrijnwerkerij bezochten, en een kop koffie bij hem thuis! Hij vertelde dat hij één van de gelukkigen was die een 'sponsor' in Nederland had, die hem heeft laten studeren, waardoor hij veel meer kansen gekregen heeft dan de meeste mensen hier. Hij heeft nu een goede job en woont met vrouw en kind in zijn eigen, schitterende woning.
Gisteren zijn we 'in het echt' gaan snorkelen, met een klein bootje de zee op en daar het water in. (We = Paul, leraar Henk en ik) Het klinkt heel simpel, maar als je weet vanwaar ik kom, was dit een hele prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens kon waarmaken, maar het is toch een beetje gelukt. Een beetje, want ik vond het toch wel doodeng, heb het ook niet zo lang volgehouden, maar heb toch het een en ander kunnen zien. Koralen, vissen, prachtig. Het was op die plaats nogal ondiep, zodat we niet ver boven het koraal zwommen. Maar soms zag ik een diep zwart gat verschijnen, en dan wilde ik ineens toch wel erg graag terug naar de boot, haha. Hoogtevrees he, zelfs onder water, ik wist niet dat dat kon! Leraar Henk bleef voortdurend in de buurt en zorgde ervoor dat ik nooit in paniek raakte. Ook Paul heeft nog wat opgestoken van die lessen, dus... Henk, bedankt!

donderdag 3 februari 2011

Bali anders...(als je geen negatieve zaken wilt lezen, dan dit overslaan!)

Ik had de opmerking van Paul al eens eerder gehoord: je blog is veel te braaf, ik lees alleen maar positieve dingen erin. En er zijn toch ook wel negatieve zaken zeker?
Ah ja, die zijn er inderdaad. Op de een of andere manier vergeet ik meestal daarover te schrijven, omdat er gelukkig zoveel nieuwe, spannende, wel positieve gebeurtenissen waren om over te verhalen. Dus ga ik nu eens proberen iets over de negatieve gevoelens te zeggen.
Allereerst mijn aankomst hier op Bali: ik had me toch wel voorbereid en bijvoorbeeld gelezen dat ik zeker niet naar Kuta moest gaan, omdat dat plaatsje verschrikkelijk druk en toeristisch is, een soort Costa Brava van Indonesie, met veel sex, drugs en .. nee geen rock en roll, maar wel andere vervelende dingen. Dus, niet naar Kuta, ik had gekozen voor Sanur, dat zou rustiger zijn. Toen ik de eerste week in Sanur zat, heb ik echt wel eens gedacht: is dit nu Bali?? Sanur bestaat uit één lange hoofdstraat met aaneengesloten winkeltjes, restaurantjes, barretjes, winkeltjes, enz. Er is wel wat strand, maar lang niet zo mooi als in Thailand en ook lang niet zo mooi als je op toeristische websites of folders over Bali ziet. Bali, 'Paradise-Island'?? Hoe dan, waar dan?
Dan de reis naar het noorden. Ik zag toen wel dat er een ander Bali bestaat, vooral als ik eenmaal de bergen gepasseerd was en in het noordelijk gebied aankwam. Lovina: inderdaad een stuk rustiger, maar bijna geen strand te bekennen (naar mijn idee zal het daarom ook nooit echt toeristisch worden..). En het beetje strand dat er is, bestaat uit vulkaanzand, dus zwart-grijs van kleur, beetje somber. We moeten een behoorlijk stuk te voet gaan (wat ook niet gemakkelijk gemaakt wordt, op het smalle stukje zand liggen allerlei obstakels en hindernissen) om wat meer strand te zien, maar de zee ingaan is ook daar heel onaantrekkelijk: het strand is vies, er ligt allerlei troep, en om de paar honderd meter mondt er een 'riool-rivier' uit in de zee. Lijkt in niets op de 'Bali, Paradise-Island'-plaatjes uit de folders!
Ik heb de afgelopen twee maanden veel over de rest van het eiland gehoord en gelezen, heb gezocht naar de paradijselijke plekjes. Die zijn er wel, een paar van die 'Bounty-stranden', maar die zijn zonder uitzondering ingenomen door dure, luxe resorts. Niet echt mijn ding dus.
De vervuiling hier is gigantisch, zelfs naar Aziatische normen. Langs straten en wegen stapelt het vuil zich op en de rotting verspreidt een vreselijke stank. De mensen vinden het hier de gewoonste zaak van de wereld om alles maar gewoon op straat te gooien en weg te laten rotten.
Onderhoud aan huizen, gebouwen, men denkt er zelfs niet aan, met als gevolg dat zelfs de mooiste huizen of hotels na een paar jaar staan te verkommeren.
De corruptie viert hier hoogtij, veel meer dan ik wat ik in Thailand heb ervaren, en in álle lagen van de bevolking. Als je naar Azie gaat, weet je dat je (zeker in toeristische gebieden) op je hoede moet zijn voor afzetterij en bedrog. Maar zoals hier heb ik het nog nooit meegemaakt. Liegen en bedriegen wordt hier blijkbaar met de paplepel ingegeven. En dat stoort me, ik ben teleurgesteld als ik merk dat zelfs iemand van het personeel hier, die ik dacht te kunnen vertrouwen, me weer iets voorliegt, dan moet ik toch wel even slikken.
Tja, samengevat zou ik zeggen: ik kan er mee leven, het is een prima plek om te overwinteren, en dan neem ik de negatieve kanten er wel bij. Maar 'Paradise Island'...... echt niet!

woensdag 2 februari 2011

Nóg groter feest!

Ja, gisteren was het weer feest, nog groter dan drie dagen geleden: Paul zou voet aan land zetten op Bali. Ik had hem verteld dat de chauffeur van Mas hem zou opwachten met een bordje met zijn naam erop. Maar hij wist niet dat ik meegekomen was naar de luchthaven. Ketut, onze chauffeur, speelde het spel helemaal mee natuurlijk. Ging braaf staan wachten met zijn bordje, en begeleidde Paul naar de uitgang. Ik sprong tevoorschijn, met de vraag of zijn visum wel in orde was, en hij herkende me bijna niet, doordat m'n velletje toch wel een ander kleurtje heeft inmiddels en m'n haar bijna wit geworden is van de zon! We zijn met een behoorlijke vaart door het donker naar huis gereden, ik had Ketut nog niet eerder zo'n snelheid zien maken, maar 's avonds is het natuurlijk wel veel rustiger op de weg. We waren dan ook om half elf al 'thuis'. Inmiddels, na een dag lekker lummelen aan het zwembad en een korte wandeling, zit Paul al helemaal 'op schema' en heeft absoluut geen last van 'jetlag'!