Ik had de opmerking van Paul al eens eerder gehoord: je blog is veel te braaf, ik lees alleen maar positieve dingen erin. En er zijn toch ook wel negatieve zaken zeker?
Ah ja, die zijn er inderdaad. Op de een of andere manier vergeet ik meestal daarover te schrijven, omdat er gelukkig zoveel nieuwe, spannende, wel positieve gebeurtenissen waren om over te verhalen. Dus ga ik nu eens proberen iets over de negatieve gevoelens te zeggen.
Allereerst mijn aankomst hier op Bali: ik had me toch wel voorbereid en bijvoorbeeld gelezen dat ik zeker niet naar Kuta moest gaan, omdat dat plaatsje verschrikkelijk druk en toeristisch is, een soort Costa Brava van Indonesie, met veel sex, drugs en .. nee geen rock en roll, maar wel andere vervelende dingen. Dus, niet naar Kuta, ik had gekozen voor Sanur, dat zou rustiger zijn. Toen ik de eerste week in Sanur zat, heb ik echt wel eens gedacht: is dit nu Bali?? Sanur bestaat uit één lange hoofdstraat met aaneengesloten winkeltjes, restaurantjes, barretjes, winkeltjes, enz. Er is wel wat strand, maar lang niet zo mooi als in Thailand en ook lang niet zo mooi als je op toeristische websites of folders over Bali ziet. Bali, 'Paradise-Island'?? Hoe dan, waar dan?
Dan de reis naar het noorden. Ik zag toen wel dat er een ander Bali bestaat, vooral als ik eenmaal de bergen gepasseerd was en in het noordelijk gebied aankwam. Lovina: inderdaad een stuk rustiger, maar bijna geen strand te bekennen (naar mijn idee zal het daarom ook nooit echt toeristisch worden..). En het beetje strand dat er is, bestaat uit vulkaanzand, dus zwart-grijs van kleur, beetje somber. We moeten een behoorlijk stuk te voet gaan (wat ook niet gemakkelijk gemaakt wordt, op het smalle stukje zand liggen allerlei obstakels en hindernissen) om wat meer strand te zien, maar de zee ingaan is ook daar heel onaantrekkelijk: het strand is vies, er ligt allerlei troep, en om de paar honderd meter mondt er een 'riool-rivier' uit in de zee. Lijkt in niets op de 'Bali, Paradise-Island'-plaatjes uit de folders!
Ik heb de afgelopen twee maanden veel over de rest van het eiland gehoord en gelezen, heb gezocht naar de paradijselijke plekjes. Die zijn er wel, een paar van die 'Bounty-stranden', maar die zijn zonder uitzondering ingenomen door dure, luxe resorts. Niet echt mijn ding dus.
De vervuiling hier is gigantisch, zelfs naar Aziatische normen.
Langs straten en wegen stapelt het vuil zich op en de rotting verspreidt een vreselijke stank. De mensen vinden het hier de gewoonste zaak van de wereld om alles maar gewoon op straat te gooien en weg te laten rotten.
Langs straten en wegen stapelt het vuil zich op en de rotting verspreidt een vreselijke stank. De mensen vinden het hier de gewoonste zaak van de wereld om alles maar gewoon op straat te gooien en weg te laten rotten.Onderhoud aan huizen, gebouwen, men denkt er zelfs niet aan, met als gevolg dat zelfs de mooiste huizen of hotels na een paar jaar staan te verkommeren.
De corruptie viert hier hoogtij, veel meer dan ik wat ik in Thailand heb ervaren, en in álle lagen van de bevolking. Als je naar Azie gaat, weet je dat je (zeker in toeristische gebieden) op je hoede moet zijn voor afzetterij en bedrog. Maar zoals hier heb ik het nog nooit meegemaakt. Liegen en bedriegen wordt hier blijkbaar met de paplepel ingegeven. En dat stoort me, ik ben teleurgesteld als ik merk dat zelfs iemand van het personeel hier, die ik dacht te kunnen vertrouwen, me weer iets voorliegt, dan moet ik toch wel even slikken.
Tja, samengevat zou ik zeggen: ik kan er mee leven, het is een prima plek om te overwinteren, en dan neem ik de negatieve kanten er wel bij. Maar 'Paradise Island'...... echt niet!