De tocht ging dit keer wat meer naar het oosten, ook weer de bergen in. Ketut, onze chauffeur, vertelt onderweg van alles en stopt als hij iets interessants ziet of als we ergens een foto willen maken. Op een van de bergweggetjes zagen we een boer die nog op de ouderwetse manier zijn
rijstveld aan het ploegen was, dus met ossen. We vroegen de familie of we het erf op mochten, geen probleem, we werden hartelijk ontvangen. Een hele ris schattige kindjes erbij, moeder was de maaltijd aan het bereiden.
rijstveld aan het ploegen was, dus met ossen. We vroegen de familie of we het erf op mochten, geen probleem, we werden hartelijk ontvangen. Een hele ris schattige kindjes erbij, moeder was de maaltijd aan het bereiden.
Onze volgende stop was in het dorpje Batur Tengah, waar we een prachtig uitzicht hadden naar de Batur (1560 m) en Agung (3142 m) en het Baturmeer, een kratermeer. Beide bergen zijn vulkanen. De laatste uitbarsting van de Agungwas in 2000. Je ziet er nu geen rookpluimen of i.d., maar wel zijn de lavastromen van de vorige uitbarsting nog goed te zien. De lavastenen worden veel gebruikt als fundering voor huizen, hotels, e.d.Onderweg hebben we gegeten in een piepkleine warung ergens langs de
straat. twee tafeltjes en wat stoeltjes, en een keukentje van 1 bij 3 meter, waarin onze nasi goreng werd klaargemaakt. Zoals altijd smaakte dat weer prima, alhoewel bij één iemand de eetlust verdween toen hij een ratje ontdekte dat langs de muur op ooghoogte heen en weer liep....
straat. twee tafeltjes en wat stoeltjes, en een keukentje van 1 bij 3 meter, waarin onze nasi goreng werd klaargemaakt. Zoals altijd smaakte dat weer prima, alhoewel bij één iemand de eetlust verdween toen hij een ratje ontdekte dat langs de muur op ooghoogte heen en weer liep....Onze weg voerde ons dan door een houtsnijdersdorpje (Mas), waar in ongeveer elk huis mooie en minder mooie houtsnijwerken gemaakt worden. Er waren echte kunstwerkjes bij!
Dan bereikten we langzamerhand het einddoel van deze trip: de mystieke Koningsgraven, gelegen iets ten noorden van Ubud. Kunung Kawi is een complex van tien in de rotsen uitgehouwen candi's/koningsgraven uit de pré-hindoeistische 11e eeuw. Nadat je 371 traptreden afgedaald bent, sta je beneden in de steile Pakrisan riviervallei met een prachtig uitzicht. Het complex ademt nog de sfeer van oude legendes en verhalen van vergeten Balinese koningen. Inscripties hebben aangetoond dat dit de begraafplaats was van koning Anak Wunsu, zijn zonen en zijn vele concubines.
En ja, die 371 treden moet je dus naderhand ook weer beklimmen, wat toch een heel karwei was in de ongenaakbare zon! Maar het was het zweet helemaal waard.
Vervolgens reden we door het plaatsje Ubud, dat bekend staat als een kunstenaarsdorp. Alhoewel dat eigenlijk op mijn verlanglijstje stond om eens een paar dagen te verblijven, ben ik daar helemaal van terug gekomen. Wat een drukte daar, wat veel toeristenwinkels, druk verkeer, brrr. Op weg naar huis zijn we nog gestopt bij een lokale ambachtenmarkt, waarover we een uurtje rondgedwaald hebben. De prachtigste kunstwerken zag je daar, maar dat stemmetje in m'n hoofd was alsmaar aan het zagen: 'je kunt het niet meenemen!! geen plaats voor in de valies!!' Dus ik ben maar braaf geweest....