Gitgit en volle maan

Gitgit en volle maan, 't heeft eigenlijk niets met elkaar te maken :-), behalve dan dat het bezoek aan de Gitgitwatervallen en de viering van volle maan allebei op dinsdag plaatsvonden...

's Morgens nam Ayu ons (de Californische Mike en Louise en ik) mee de bergen in, naar de Gitgitwatervallen. Ha, toch nog watervallen die ik nog niet gezien had! Deze plek staat overal beschreven als zeer druk en erg toeristisch (reden dat ik er nog niet geweest was), maar het is nu echt laagseizoen hier en we kwamen er dan ook maar drie of vier anderen tegen. Alweer een prachtige plek, de hoogste waterval stort zo'n 40 meter loodrecht naar beneden, maar ook de kleinere waren de moeite waard. Het was een flinke klauterpartij, ik voel nog steeds m'n kuiten!

Ongevraagd kregen we halverwege toch een 'gids' mee, een vrouwtje dat bij haar winkeltje toch niets te doen had zou ons wel even de weg wijzen. Die raak je dan niet meer kwijt, maar ze heeft ons wel voor het laatste stuk over een soort 'geitenpad' gevoerd. Dat was een kortere weg terug naar de parking, maar bepaald niet de gemakkelijkste, haha.

Dan de volle-maan-viering. We merkten 's morgens al dat er iets bijzonders aan de hand was, want het personeel liep er mooi opgedoft bij, in traditionele kleding. Alles draait hier wel om spiritualiteit. Evert is een 'holy man' hier op het eiland, doet veel voor de lokale bevolking, Dayu is een zeer gelovige vrouw die alle rituelen punctueel uitvoert en daarbij ook de gasten betrekt (zolang je dat zelf wilt, niets moet). Het is niet voor niets een 'spiritual and learning center'.

's Avonds na het eten werden er voor het personeel én de gasten offertjes klaargemaakt, houten plankjes met daarop drie kaarsjes en versieringen van bloemen. De bedoeling is dat die plankjes in de oceaan worden gezet, met brandende kaarsjes. Je stuurt het licht over het water, waarmee je de goden, de zee en de aarde bedankt voor alle goede dingen des levens en tegelijkertijd vraagt om alweer een maand vol goede dingen. De kaarsjes werden niet zonder moeite aangestoken, want er stond een straffe wind. Om de plankjes niet door de golven te laten overspoelen, gingen we een flink eindje de zee in (dat kan hier, het blijft ondiep tot ongeveer 100 meter uit de kust), vanaf ons 'privestrand'. Uiteindelijk lukte het niet om de kaarsjes brandend het water op te sturen, maar da's niet erg, want 'het licht vanuit ons hart gaat mee'. Mooi toch?

(Nog véél meer foto's in het fotoalbum)