Het avontuur is begonnen... en het begon al direkt zondagmorgen vroeg. We zouden worden opgepikt om kwart voor zeven, dat werd vijf voor zeven, nou ja, Balinese tijd, daar zijn we al aan gewend nietwaar. Op twee brommers werden we naar de busstop gebracht, waar een luxe bus ons om 7 uur zou oppikken. Dat werd kwart voor acht, en we vielen bijna achterover toen er een minibusje voor ons stopte, waar we letterlijk ingepropt werden, vier personen op drie zitplaatsen.
Maar dat bleek alleen maar tot aan de veerpont (toch zo'n anderhalf uur rijden) te gaan, dáár zouden we een luxe bus krijgen. En die kwam er ook, na twee uur wachten... Dan de pont op, lekker een half uurtje uitwaaien en we waren op Java. Die grote bus was comfortabel genoeg, en gelukkig maar, want in plaats van de beloofde 18 uur hebben we maar liefst 30 uur over gedaan om Bandung te bereiken!! Gelukkig werd er regelmatig gestopt, en kregen we behoorlijk te eten en te drinken. Helaas heeft Peter nu last van zijn darmen gekregen, er zal misschien toch iets niet helemaal veilig geweest zijn. Dus vanmiddag om een uur of drie waren we bij het eind-busstation, waar we twee 'becaks' (fietstaxi's) namen, die ons naar het
Unique Guesthouse brachten. Hihi, echt uniek is het, gelegen in een acherafstraatje, een naar mottenballen stinkend kamertje, badkamer zonder wastafel (maar wél met warm water!), het beloofde 'internet met bereik in het hele guesthouse' werkt alleen beneden in de lobby. Eerst maar een douche, daar was ik dringend aan toe. Sta ik daar in m'n blootje, blijkt dat er geen handdoek is. Dus ik weer aankleden, naar beneden, om handdoeken vragen. Tja, probleem, die hadden ze niet, maar de eigenaar (?) zou er wel even een paar gaan halen bij 'de office'. Hij zei nog dat er dan extra kosten bij zouden komen, maar na protest mijnerzijds liet hij dat maar vallen, haha. Och, 't is maar voor één nachtje, we hebben onze treintickets voor morgen al gehaald, dan vertrekken we met de trein van 7 uur naar Yokyakarta.Het was overigens wel een heel mooie rit, we hebben zolang het licht was toch al heel veel gezien. Eerste indrukken van Java: véél properder dan Bali, dat viel echt op, geen bergen met vuil langs de straten, ook bij de huisjes alles verzorgd. En nog een verschil, het toont allemaal wat gezelliger, wat lichter, dan Bali. Maar ik kwam er pas na een paar uur achter waar dat aan lag: op Bali staan alle straten en wegen vol met Hindoe-ornamenten en -tempels. Die zijn allemaal gemaakt van grauw-grijze steen, wat een sombere indruk geeft. Java is overwegend Islamitisch, en er is dan ook niets meer van die Hindoe-ornamenten te zien. De huizen en huisjes zijn meestal in vrolijke kleuren geschilderd. Wel was er bebouwing langs letterlijk de héle weg die we gereden hebben, nergens een stukje 'niemandsland'. En verder héél veel moskeeën, elke dessa en elk piepklein dorpje heeft er minstens 1. Voor mij nog altijd een vreemd gezicht, voor mijn gevoel past het niet in dit landschap.
Het laatste stuk voerde ons voornamelijk door de bergen. Eigenlijk mogen we onze handjes dichtknijpen dat we veilig aangekomen zijn, want de chauffeurs rijden als gekken. Het grootste gedeelte reden we over tweebaansweggetjes, er was héél veel verkeer, ook langzaam vrachtverkeer, dus de bus moest en zou er langs, iedere keer weer met grote risico's. Er klonken dan ook nogal eens benauwde kreten in de bus. We waren overigens de enige toeristen, de rest waren lokale mensen die terugkeerden van een paar verlofdagen op Bali.
Op de boot ontmoetten we een jonge man, die tot mijn verrassing dominee bleek te zijn. Dat verwacht je toch helemaal niet hier, waar nauwelijks protestanten zijn. Zijn studies daarvoor had hij in Amerika gevolgd, gesponsord door een Amerikaan. Op mijn vraag of hij het niet moeilijk heeft om als dominee te werken in een voornamelijk Islam-land, vertelde hij: ja, eigenlijk heel moeilijk, het wordt nauwelijks getolereerd en al helemaal niet gesteund. Nu werkt hij in Bandung als dominee, maar krijgt van zijn organisatie daarvoor geen salaris uitbetaald. Het geld voor zijn levensonderhoud komt nog steeds uit Amerika. Ik vraag me stiekum af of dit een verkapte vorm van zending, of missie is???
Geen opmerkingen:
Een reactie posten