JAVA dag 5 en 6

Ik ben weer terug op m'n stek in Lovina, zaterdagavond om 11 uur aangekomen. Helemaal kapot, want we hadden nogal een reis achter de rug!

Vrijdagmorgen om 9 uur werden we volgens afspraak bij Lotus opgehaald door een minibus voor de tien uur durende rit naar een dorpje vlakbij de Bromo, waar we zouden overnachten. Bij de boeking had ik uitgebreid geïnformeerd naar die minibus, want ik weet uit ervaring dat dat kan mee- of tegenvallen. Nou, deze viel dus tegen, ondanks de verzekering dat het 'comfortabel en met airco' zou zijn. Het was allesbehalve comfortabel, we zaten dicht opeengepropt, de airo werkte niet, de schokbrekers hadden hun beste tijd gehad en het dichtstbijzijnde raampje was kapot, dat kon niet open. Ik zat op een smalle middenplaats, moest me voortdurend in evenwicht zien te houden om niet tegen m'n buren te vallen, kon m'n benen niet kwijt en het was heet! Min of meer gebroken stapten we 's avonds om 9 uur ((de beloofde tien uur werden er dus 12, maar ja, dat zijn we hier al gewend) uit bij het hotel. Daar begon de volgende ellende: hotel Sion, dat was niet wat we geboekt hadden! Bij de boeking konden we kiezen uit drie opties: A (de goedkoopste), B en C (de duurste). Wij hadden voor B gekozen en ons hotel zou zijn Cemara Indah of Bromo P. Totaalprijs hiervoor was 380.000 IDR plus nog eens 150.000 voor een single room, wat voor hier best wel veel geld is. Dus wij protesteren, dat dit niet klopte met wat we geboekt hadden. Daar hadden ze natuurlijk geen oren naar, we moesten maar gaan klagen in Yokyakarta en daar ons geld terug vragen. Ja maar, we kómen helemaal niet meer in Yokyakarta, kan jullie organisatie dan niet iets doen? Belachelijke vraag natuurlijk. En ja, wat moet je dan, om 9 uur 's avonds, terwijl je om half vier 's nachts al weer uit je bed moet om naar de Bromo te rijden. Dus wij naar de kamers. Daar werden we ook niet vrolijk van, er lag niet eens schoon beddegoed op de bedden! Ze laten dat gewoon liggen voor de volgende gasten, jakkes! Gelukkig heb ik altijd m'n eigen lakenzak en kussensloop bij me, voor noodgevallen. En dit was dus een noodgeval! Intussen hadden we ook honger natuurlijk, dus zou er misschien nog iets te eten zijn? Ik bestelde een banana pancake, dat bleek een vieze melige deeglap te zijn, waar ik dan de banaantjes maar uitgeplukt heb. Terug in m'n kamer moest ik eerst een aantal grote torren vangen, die daar vrolijk aan het feestvieren waren. Bed in, proberen toch nog wat slaap te krijgen. Ja vergeet het, het personeel was net buiten mijn raam nog aan het relaxen onder veel gelach en gepraat, en reden dan een voor een weg met hun motorbikes. Dan dacht ik dat het rustig werd, maar liep er weer iemand met hoge hakken alsmaar door de betegelde hakken heen en weer te draven, en maar babbelen. Toen ik eindelijk bijna in slaap was, bleken er toch nog een paar torren te zijn overgebleven die op onderzoek waren gegaan tussen mijn spulletjes, nogal luiddruchtig. Kortom, geen oog dicht gedaan die paar uur. Ik was blij dat het half vier was, en ik eruit kon.

Dan met de jeep eerst naar een uitzichtpunt, dat hoger ligt dan de Bromo zelf en vanwaar je een prachtig zicht hebt op de zonsopgang boven Bromo en de andere vulkanen en bergen in de omgeving. En prachtig was het! Onze drie rondjes voor Buddha op de top van de Borobudur hebben toch geholpen, en natuurlijk jullie duimen en/of hout vasthouden (waarvoor dank!), want het bleef droog en er waren maar weinig wolken, super! Toen ik de jeep uitstapte, was ik blij met de wandeling die we nog moesten doen, eindelijk even in beweging, maar ... oh oh, na een meter of tien omhoog begon ik ineens te draaien en te zwalken, of ik een fles whisky achter de kiezen had. Daar had ik niet op gerekend! Of het door de hoogte kwam, of oververmoeidheid, of een combinatie, ik weet het niet, maar het ging me niet af. De redding was nabij: er lopen massa's mannetjes rond met kleine paardjes, en een ervan vroeg dus of ik te paard verder wilde. Kosten: 100.000! Ze zijn echt niet te filmen, die mensen, kennen geen grenzen als ze geld ruiken. Peter zei nog dat we dat paard niet wilden kopen, dat ik er alleen maar even op wilde zitten :-). En ik had m'n buik al zo vol van dat gesjoemel, dat ik nog liever was blijven zitten dan die 100.000 te betalen. Ik bood 25.000 en uiteindelijk is dat gelukt en hees ik mezelf op dat paard (eerste keer in m'n leven op een paard, wow!).

Vervolgens in de jeep naar de voet van de Bromo zelf. Daar lag een enorm lavaveld (laatste uitbarsting was in 2004) en de chauffeur vroeg of we eerst een rondje wilden rijden over dat veld. Ja leuk, dachten we, maar daar ging-ie weer: of we dan maar allemaal (we waren met 6) even 20.000 extra wilden dokken. Zucht. Daar hadden we dus geen trek in en er werd heftig geprotesteerd. Te voet verder over het lavaveld ('horse miss? 100.000'), maar dan bleek dat we bij de voet nog eens twee kilometer zeer steil omhoog moesten naar de kraterrand, het hoogtepunt natuurlijk. Maar hoe spijtig ik het ook vond, het ging me niet af en ben dus maar beneden gebleven en heb achteraf op de foto's van Peter kunnen zien wat ik gemist had. Toen ik terugliep naar de jeep, viel ik zowat om van de honger, maar alweer: de redding nabij! Mannetje verkocht bananen. Dus ik vraag één banaan: '5000 miss'. Terwijl een kilo bananen iets van 2000 kost. Uiteindelijk voor 1000 één banaan kunnen bemachtigen, de mieren kreeg ik er gratis en voor niets bij, ik blij!

Met de jeep terug naar het hotel, waar we een ontbijt zouden krijgen. Dit bleek te bestaan uit een plastic zakje met twee enge uitgedroogde witte boterhammetjes met wat jam ertussen, plus drie mini-banaantjes. Echt een grandioos ontbijt als je al 5 uur op de been bent en er nog een dag reizen in het verschiet ligt.

Om even voor tien zaten we te wachten op de minibus. We zagen dat de kamers werden schoongemaakt. Ehhhh, schoongemaakt, ehhh, de prullebakjes werden geleegd en de vloer aangeveegd, en dat was het. Schone lakens??? Welnee, de volgende gasten moeten er ook maar een paar uur in liggen, dus waarom nieuwe lakens??

Volgende etappe: in een minibus naar Probolinggo, om daar over te stappen op een andere bus. De minibus in dit geval had 7 zitplaatsen, en daar werden 13 personen ingepropt plus bagage. Het was gelukkig maar een twintig minuten naar Probolinggo...

De public bus, die ons naar de ferry zou brengen, liet 2,5 uur op zich wachten. Toen hij aankwam hoorden we de chauffeur al iets mompelen van 'airco-troubles'. Voor we instapten, kregen we van iemand van de agency geld, 35000 pp, ((uhhhh?? we kríjgen geld???), dat bleek te zijn voor de bus vanaf de ferry naar Lovina, want deze public bus ging niet naar Lovina, dus na de ferry moesten we weer overstappen.

De rit van Probolinggo naar de ferry was verschrikkelijk, een overvolle bus, met 'comfortabele stoelen en airco'. De meeste stoelen waren kapot, de stoel vóór mij bijvoorbeeld kon niet in een rechte stand blijven staan, dus zodra de jongen die erop zat, in slaap viel, zakte het hele geval naar achteren en zat ik ongeveer met zijn hoofd in mijn schoot. Hij heeft zich wel tien keer verontschuldigd, maar hij kon daar natuurlijk ook niets aan doen. Beenruimte nulkommanul, bagagerekken waar alleen maar klein spul in kon, dus de rest stond tussen de benen. Maar het ergste was de kapotte airco, het was loeiheet in de bus, de enige verluchting kwam van een klein dakraampje.

Om 6 uur kwamen we aan bij de ferry, even een half uurtje uitwaaien, heerlijk. Aan de overkant aangekomen, kwam in de bus een man ons vertellen, dat er geen bussen meer reden naar Lovina, de laatste vertrekt rond half zes of zo. Zucht. Maar hij zou ons helpen: we konden privé-auto met chauffeur huren, die ons naar Lovina zou brengen. We waren met zeven personen voor Lovina, en met de grootste bagage op het dak gesjord ging dat net. En daar kan ik dan eindelijk eens iets positiefs zeggen, want we troffen een heel verantwoordelijke chauffeur, die zeer omzichtig met de bagage omsprong, onderweg wel tien keer is gestopt om te zien of alles nog wel goed vast zat, heel rustig reed en ons zelfs allemaal bij de diverse hotels heeft afgezet, in plaats van bij het busstation.

Eind goed, al goed dus. We zijn veilig thuisgeraakt, wat niet evident was (dank u Buddha!), want vlak achter ons, nog bij het Sion hotel, kreeg een van de andere minibusjes een ernstig ongeluk.

Om 11 uur 's avonds waren we thuis. Daar bleek dat in de public bus er een zak met durians naast mijn reistas had gestaan, zodat ik de komende zes weken probeer de stank uit mijn tas te krijgen.

Dit hele verhaal krijgt toch nog een leuk staartje: Bij Lotus hadden we een Duitse vrouw ontmoet, die alleen reist en die mij gistermorgen een emailtje stuurde hoe we het gehad hadden op de Bromo. Ik heb haar het hele verhaal gedaan over de oplichterij bij de boeking van de tocht, en gevraagd of ze uit onze naam wilde klagen bij Lotus, en het geld terugvragen. Zoals ik al van haar verwachtte, schreef ze terug dat ze er 'als een tijgerin voor zou vechten' en dat ze haar hotelrekening niet zou betalen voordat ze ons geld terug had gekregen. Ze had trouwens die verhalen ook al gehoord toen ze zelf naar de Bromo was geweest. Gisela zou vandaag verder reizen, maar alles met lokale bussen, dus ze was niet aan tijd gebonden. En vanmorgen kreeg ik een kort mailtje, dat het haar na lang wachten en veel discussieer gelukt was en dat ze bijna het hele bedrag terug heeft gekregen. YES! Toch nog gerechtigheid. Het gaat niet om dat geld, (uiteindelijk 'maar' 25 Euro), maar wel om te laten zien dat je zo niet met mensen omgaat. En Gisela heeft nu een leuk extraatje, wat haar van harte gegund is!

En nu, nog een dag of 40 om uit te rusten van dit avontuur, wat al met al toch een leuke en interessante onderneming is geweest, met dank aan Peter voor zijn aangenaam reisgezelschap. Achteraf was ik heel blij dat ik op deze tocht niet alleen was!

Kijk vooral ook even in het fotoalbum, de foto's zijn natuurlijk maar een flauwe afspiegeling van de werkelijkheid, maar het geeft toch wel een indruk hoe mooi het was!