Na een kort nachtje in de mottenballenlucht stonden we om 6 uur weer gepakt en gezakt beneden, want om 7 uur vertrok onze trein naar Yokyakarta. Ik was blij dat ik daar weg kon, was toch wel een wat deprimerende omgeving. We kregen nog een schattig ontbijtje beneden bij de receptie, bestaande uit een kommetje roerei, drie plakjes lekkere cake en een kop heet water met een zakje kant-en-klare oploskoffie. Er stonden buiten al becaks op wacht, dus vervoer naar het station was snel geregeld. Prachtig modern station daar trouwens! De trein vertrok ook op tijd, pff, dat viel weer mee. 
Dan hadden we een schitterende treinreis van zo'n 8 uur, door de bergen van West-Java. Nu zagen we dus weer heel andere dingen dan vanuit de bus, prachtige natuur, bergen, heel veel rijstvelden, dorpjes, enz. Het was elke minuut van die 8 uren genieten! De trein was heel comfortabel, met gemakkelijke (lig)stoelen met voetensteun, airco, veel ruimte en desgewenst voldoende te eten en te drinken. Voor ons zat een gezin met twee jongetjes, die hebben werkelijk geen minuut zonder eten gezeten, dat ging maar door! Het was ze dan ook aan te zien, precies twee kleine Boeddhatjes. Het werd nog spannend toen ze samen een kom soep deelden, terwijl de een gewoon met de laptop op z'n knieën bleef zitten! 
(De foto's in het fotoalbum zijn wel van achter glas genomen, maar geven toch een aardige indruk).
Aangekomen op het station in Yokyakarta namen we weer een becak op zoek naar een hotel. Ik had van een van de gasten bij Mas een aanbeveling gekregen voor een hotel, dat ligt in een buurt waar heel veel losmen, guesthouses en hotels staan, dus we hadden keuze genoeg. Het eerste hotel had geen wifi, dus zochten we even verder en via een paar kruipdoor-sluipdoor steegjes zijn we nu terechtgekomen in de Lotus Losmen (een Losmen is een soort home-stay). Heerlijk oud huis, beetje primitief, geen airco, geen warm water, maar allebei een kamer met balkonnetje en op het dakterras de ontbijttafel en wifi. En heel gezellig. De eigenaar kwam natuurlijk langs met allerlei mogelijkheden tot excursies, waaronder een naar de Borobodur, die we dan maar direct geboekt hebben. Morgen ... alweer om half vijf opstaan, want we vertrekken om 5 uur, om daar de zonsopgang mee te maken.'s Avonds zijn we een hapje gaan eten in ons straatje, er zijn volop eethuisjes te vinden. Na het eten werden we nog meegesleurd door een van de jongens van de losmen. Die blijkt een artist te zijn, kunstschilder, en deze avond was de laatste avond van een tentoonstelling van Indonesische schilders, waar ook zijn werk te bewonderen valt. Morgen vertrekt de tentoonstelling voor weer twee maanden naar een ander eiland. Eigenlijk wilden we op zoek naar een goede koffiezaak, Starbucks of i.d., maar vooruit, eerst dan nog maar even naar de tentoonstelling. Dat was een verrassing! Er hingen heel wat echt mooie schilderijen, allemaal van Indonesische kunstenaars, sommige al bekend, andere nog 'in opkomst'. De leraar van die jongen was er ook, en die gaf uitgebreid uitleg over de werken, en over de gebruikte technieken. Ook het batikken heeft hij uitgelegd.Na de espresso (YES! EINDELIJK, NA 6 WEKEN!En dat smaakte!) het bed ingedoken. De wekker moest ik al niet zetten, want de blerende moskeeën zouden om tien over vier wel voor de wake-up-call zorgen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten