Aan de thuisblijvers

Op veler verzoek (echt waar!) ben ik maar weer eens een blog begonnen voor deze reis. Blijkbaar willen jullie graag wat in de warmte delen... En voor mijzelf is het fijn om achteraf het hele reisverslag te kunnen lezen.

Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..

Veel leesplezier!



maandag 20 februari 2012

Nog vier dagen, achttien uur, en....

... dan zit ik weer in het vliegtuig richting huis. Beetje raar idee altijd, zo in de laatste week lopen denken 'volgende week zit ik weer in de kou'. En beetje bij beetje krijgt ook 'de agenda' weer vorm. De vaste dingen, maar ook het Jaarconcert, zaterdag over vier weken alweer (24 maart), zijn er al om aan te denken. Het zal weer even een klus worden om terug in het gareel te geraken, haha. Maar toch weer heel fijn om naar huis te gaan, dat heb ik steeds weer, het gevoel na drie maanden: 't Was weer een fijne tijd, maar het is genoeg, tijd om naar huis te gaan. Ik was van plan om vandaag een ticket te gaan boeken voor de shuttle-bus naar Denpasar zaterdag, veel goedkoper dan privé-vervoer, maar Evert en Dayu 'moeten toch nog een keer naar Denpasar, maakt niet uit welke dag, dus kunnen we dat ook zaterdag doen'. En dus krijg ik zomaar een lift aangeboden. Geweldig toch! Er blijft dus niet veel meer te regelen: nog even een bezoekje aan kapper/pedicure, (dat spaar ik dan de komende zes weken thuis weer uit :-), nog een keer pinnen, en dat is het dan. Hopelijk nog een paar dagen zon, want we hebben gisteren en vandaag toch nog een staartje (zeg maar staart) van de regentijd meegekregen!

woensdag 15 februari 2012

Beetje kippenvel...

... nee, niet van de kou :-), maar van sommige dingen die hier gebeuren. Ik had al eens verteld geloof ik, dat Dayu een spirituele vrouw is, ze is een 'healer', zoals velen in haar familie dat vóór haar waren. Ze 'ziet' ook dingen, en staat zeer dicht bij de natuur. Op het gebied van medicinale planten en kruiden, waar ze wonderen mee verricht, maar ook de tekenen die de natuur soms geeft, die soms een aanwijzing zijn voor dingen die gaan gebeuren. Een treffend voorbeeld: twee dagen geleden zaten we na het avondeten nog wat aan tafel, het was donker, de maan scheen, en ineens hoorden we op het strand een hond huilen op een manier zoals ik dat nog nooit gehoord had. Huilen tegen de maan, zoals een wolf dat doet. Evert en Dayu keken elkaar aan, en Evert zei dat we niet verbaasd moesten zijn als er in de komende uren een overlijden zou zijn, van 'iemand' waar een van ons of wij allemaal een connectie mee hadden. Ik was dat al een beetje vergeten, maar de volgende ochtend hoorde ik aan het ontbijt dat Whoopie, het kleinste hondje hier, een pup nog, 's morgens heel vroeg onverwacht de (drukke) weg was opgerend, was aangereden en was overleden..... Dat was dus dat kippenvelmoment. Toeval? Mmmm, het zet een mens toch wel aan het denken.....

maandag 13 februari 2012

Blij zijn

Mensen zoals ik, die langere tijd hier of in een ander tropisch oord verblijven, krijgen vaak van het thuisfront de vraag: 'en wat doe je nu zo'n hele dag??' We hebben het er hier eens over gehad, want iedereen wordt vroeger of later met die vraag geconfronteerd. En we waren het over het antwoord eens. Samengevat komt het neer op: 'gelukkig zijn'. Maar als je dat als antwoord geeft, krijg je toch een vaag schuldgevoel, daar waren we het ook over eens. Waarom eigenlijk? Waarom wordt er in de westerse maatschappij altijd van ons verwacht dat we 'nuttig' bezig zijn, en wat is nuttig? Nuttig voor de maatschappij? Voor anderen? Voor onszelf? Op welke manier ben je nuttig? Door geld in het laatje te brengen (alhoewel dat tot op zekere leeftijd meestal een noodzaak is)? Door een steun te zijn voor andere mensen? Moet er altijd iets tastbaars geproduceerd worden om nuttig te zijn?
Inmiddels heb ik vorig jaar en dit jaar al heel veel van Bali en een stukje van Java gezien, met veel plezier. Maar deze laatste drie weken heb ik er geen behoefte meer aan om nog urenlang in de auto te zitten en rond te crossen en dus blijf ik gewoon lekker hier (is voor mijn portemonnaie ook beter!). Als ik hier 's morgens vroeg wakker wordt, en ik hoor de vogeltjes fluiten, de golfslag van de oceaan, ben ik blij.
Ik loop dan om een uur of zeven even langs de keuken, waar ik allerhartelijkst goeiemorgen gewenst word en bestel m'n ontbijtje. Dan loop ik naar het terras dat uitsteekt over het strand en met een prachtig zicht op de oceaan verorber ik een gigabord fruit en een pot thulasi-thee. Naast me, op het andere terras, zijn al een paar enthousiastelingen joga aan het beoefenen. Ik kijk naar de aktiviteiten op zee, de vissers in boten of staand in de zee, over het strand worden een paar koeien naar de rivier geleid waar ze in bad gaan, een eenzame jogger komt voorbij. En ik ben blij.
Als het ontbijt gezakt is, kleed ik me om en ga snorkelen, het wordt nog een echte passie van me! Gisteren bleek dat Evert niet alleen snorkels in huis heeft, maar ook zwemvesten. Dus voel ik me nog zekerder en zwem nu ook in m'n eentje tot aan het eerste rif. Het verveelt nooit, iedere keer ontdek ik weer andere mooie vissen, planten, koralen, en 'dingen' waarvan ik geen idee heb wat het is :-) En ik ben blij.
Na het snorkelen even zwemmen in het zwembad, dan opdrogen op het zonneterras in de nog net te verdragen zon. E-reader erbij, vers fruitsapje erbij, mmmm.... Vandaag zaten we daar te mijmeren over de luxe, over de schoonheid van de plek, over het geluksgevoel dat we hier zijn. En ik ben blij.
Om een uur 's middags lunchen we met elkaar, steeds weer heerlijke (veel vegetarische) hapjes, water erbij, dessertje en thulasithee na. Als het eten gezakt is, ga ik wat hobo oefenen en daarna nog eens snorkelen. Het is ook prima weer de laatste dagen, het lijkt of de regentijd al voorbij is. Dan douchen, wat met de computer bezig zijn, nog wat lezen en het is alweer tijd voor het diner, om 19.00 uur. Alweer heerlijke gerechtjes, voor de niet-vegetarische eters is er steeds een vis-of vleesgerechtje bij. En natuurlijk weer een toetje. Aan tafel is het altijd gezellig en interessant, we horen zoveel wonderlijke dingen (over 'de stille kracht' hier in dit land), maar er wordt ook veel gelachen. En ik ben blij. Kortom, een dag hier is : je verwonderen, leren, en vooral: gelukkig zijn!
(En nu: laat maar komen dat commentaar, ik ben benieuwd!)

vrijdag 10 februari 2012

Weer zomaar een dagje...

Vandaag heb ik me aan snorkelen gewaagd. Ik had al wel een paar dagen gezwommen in de oceaan, toen het water weer proper was. Want na een aantal regendagen was het echt vies, er komt dan teveel water vanaf de bergen de zee in. Maar het is ideaal voor een voorzichtige zwemmer zoals ik ben, de zee is meestal kalm, vanaf het strand tot een honderdtal meters uit de kust ondiep, en iets verder ligt het eerste koraalrif. Zover heb ik me nog niet gewaagd, maar wel dus al met de snorkel op een eind in de richting. En het was al mooi, heb al veel vissen gezien in de meest wonderlijke kleuren en vormen. Morgen misschien wat verder. Er liggen hier ook kano's en 'planken', en Evert zei me het eens met een plank te proberen.
Een andere activiteit vandaag: ik heb eindelijk de gelegenheid om m'n hobolessen weer op te pakken en te oefenen. Geen enkel probleem hier, het wordt zelfs gestimuleerd. Ik mag gebruik maken van een appartement-in-aanbouw, wat bijna klaar is (schitterend trouwens!) en kan daar heerlijk m'n gang gaan, compleet met uitzicht over de oceaan!
De foto's (me toegestuurd door Mike) zijn nog van de waterval-belevenis.

donderdag 9 februari 2012

Gitgit en volle maan

Gitgit en volle maan, 't heeft eigenlijk niets met elkaar te maken :-), behalve dan dat het bezoek aan de Gitgitwatervallen en de viering van volle maan allebei op dinsdag plaatsvonden...
's Morgens nam Ayu ons (de Californische Mike en Louise en ik) mee de bergen in, naar de Gitgitwatervallen. Ha, toch nog watervallen die ik nog niet gezien had! Deze plek staat overal beschreven als zeer druk en erg toeristisch (reden dat ik er nog niet geweest was), maar het is nu echt laagseizoen hier en we kwamen er dan ook maar drie of vier anderen tegen. Alweer een prachtige plek, de hoogste waterval stort zo'n 40 meter loodrecht naar beneden, maar ook de kleinere waren de moeite waard. Het was een flinke klauterpartij, ik voel nog steeds m'n kuiten!
Ongevraagd kregen we halverwege toch een 'gids' mee, een vrouwtje dat bij haar winkeltje toch niets te doen had zou ons wel even de weg wijzen. Die raak je dan niet meer kwijt, maar ze heeft ons wel voor het laatste stuk over een soort 'geitenpad' gevoerd. Dat was een kortere weg terug naar de parking, maar bepaald niet de gemakkelijkste, haha.

Dan de volle-maan-viering. We merkten 's morgens al dat er iets bijzonders aan de hand was, want het personeel liep er mooi opgedoft bij, in traditionele kleding. Alles draait hier wel om spiritualiteit. Evert is een 'holy man' hier op het eiland, doet veel voor de lokale bevolking, Dayu is een zeer gelovige vrouw die alle rituelen punctueel uitvoert en daarbij ook de gasten betrekt (zolang je dat zelf wilt, niets moet). Het is niet voor niets een 'spiritual and learning center'.

's Avonds na het eten werden er voor het personeel én de gasten offertjes klaargemaakt, houten plankjes met daarop drie kaarsjes en versieringen van bloemen. De bedoeling is dat die plankjes in de oceaan worden gezet, met brandende kaarsjes. Je stuurt het licht over het water, waarmee je de goden, de zee en de aarde bedankt voor alle goede dingen des levens en tegelijkertijd vraagt om alweer een maand vol goede dingen. De kaarsjes werden niet zonder moeite aangestoken, want er stond een straffe wind. Om de plankjes niet door de golven te laten overspoelen, gingen we een flink eindje de zee in (dat kan hier, het blijft ondiep tot ongeveer 100 meter uit de kust), vanaf ons 'privestrand'. Uiteindelijk lukte het niet om de kaarsjes brandend het water op te sturen, maar da's niet erg, want 'het licht vanuit ons hart gaat mee'. Mooi toch?

(Nog véél meer foto's in het fotoalbum)

maandag 6 februari 2012

De Pantai Mas experience

Zoals sommigen onder jullie al weten, ben ik vorige week donderdag verhuisd naar een ander plekje in Lovina. En wat voor een plek! Pantai Mas (http://www.pantai-mas.nl/) is een bijzonder hotel, gelegen op een bijzonder mooie plek van Lovina, met bijzondere mensen. Het is hier bijna paradijselijk! Ik heb er al eerder iets over geschreven, de mooie ligging, het uitzicht, het strand vlak voor de deur, de fijne sfeer, de rust. Een prachtige ruime kamer met badkamer, uitgevoerd in natuurlijke materialen. Een schitterende tropische tuin met zitjes op verschillende plaatsen, een zwembad waar je uitkijkt over de zee. Er is een internationaal gezelschap, wat het ook interessanter maakt. En... niet te vergeten de heerlijke maaltijden die hier op tafel worden gezet!
Deze laatste drie weken hier zijn voor mij een vakantie-in-een-vakantie.

zondag 29 januari 2012

En weer een jaartje ouder...

... en nog helemaal happy in m'n vel!
Iedereen bedankt voor de goede wensen, daarmee kan ik weer een jaartje voort :-)
Wie de verhalen van vorig jaar gelezen heeft, weet dat de verjaardagen hier in Mas toen uitgebreid gevierd werden, compleet met taart en wijn, maar daar had ik dit jaar niet zo'n zin in. De reden waarom, daar ga ik hier nu niet verder op in. Om mezelf toch een beetje te verwennen ben ik 'uit eten' gegaan, op een plaats waar ik al eerder geweest was gaan eten, Pantai Mas. Dit is een hotel, guesthouse, hoe zal ik het noemen, prachtig gelegen een eind buiten het centrum van Lovina, pal aan het strand, mooi uitzicht, fijne mensen. Iemand die ik had leren kennen tijdens het snorkelen, verblijft daar al een tijd en iedereen is er welkom om eens mee te eten.
En het bleek een juiste keuze te zijn: ze hebben er een geweldige kokkin, die heerlijke en gevarieerde gerechten op tafel tovert. Met gratis klank- en lichtspel, want het heeft urenlang verschrikkelijk hard geonweerd en gegoten. Het was prachtig om de bliksemschichten in de zee te zien gaan. Kortom, fijne avond!
Nog wat meer foto's in het fotoalbum.

woensdag 18 januari 2012

Een gewone woensdag...

Ja, een gewone woensdag. Geen spannende verhalen over reizen, uitstappen, enz., maar toch weer een opmerkelijke dag, voor mij toch. Vanmorgen ben ik naar de 'beauty salon' geweest om m'n haar te laten knippen en voor een pedicurebehandeling. Allemaal goed gelukt, ik ben weer als nieuw! Daarna ben ik een hotel gaan bekijken op verzoek van vrienden van me in Belgie, die voor volgende winter op zoek zijn naar een aangename verblijfplaats. En aangezien ik dan toch in het centrum was, heb ik daar maar gelijk goed geluncht, is weer eens wat anders dan altijd hier in het straatje. Avondeten was dan ook niet nodig! Het opmerkelijke van de dag zat hem in de avond. Ik kreeg bezoek van iemand (inwoner van Bali) die ik eens tijdens een wandeling ben tegengekomen en waarmee ik aan de praat geraakte. Zoals steeds hier, was ik in het begin wantrouwend, want vriendelijk zijn ze allemaal, maar het draait er bijna altijd op uit dat ze iets willen verkopen of zo. Maar na een tijdje bleek dat in dit geval eens niet zo te zijn. Made, zo heet hij, vertelt heel veel over het leven hier, hij spreekt goed Engels, en probeert de kost te verdienen in een soort reisbureautje. Vanavond hebben we een heel lang gesprek gehad over de religies hier, de verschillen tussen de religies, de tradities en de ceremonies. Hij weet er veel van af en is ook bereid om erover te praten, wat de meesten hier niet zo gemakkelijk doen. Vaak weten ze geen betere uitleg voor een ceremonie dan: 'that's for good luck'. De meeste mensen hier zijn Hindu, maar ik begin nu een beetje te begrijpen dat er een vermengeling is tussen het oude 'Baligeloof' (zoals hij het zelf noemde), dat gebaseerd is op voorouderverering, en het Hinduisme, godenverering. Vandaag was hij nog naar een ceremonie geweest ter ere van een verre, verre voorouder, die leefde van de visserij, maar door gebeurtenissen, zeg maar wonderen die hij kon verrichten, een 'holy man' geworden was. En zo iemand houden ze in ere, vele jaren lang. Het was een interessant gesprek, en voor mij gelukkig ook weer eens een positieve ervaring hier.

zondag 15 januari 2012

JAVA dag 5 en 6

Ik ben weer terug op m'n stek in Lovina, zaterdagavond om 11 uur aangekomen. Helemaal kapot, want we hadden nogal een reis achter de rug!
Vrijdagmorgen om 9 uur werden we volgens afspraak bij Lotus opgehaald door een minibus voor de tien uur durende rit naar een dorpje vlakbij de Bromo, waar we zouden overnachten. Bij de boeking had ik uitgebreid geïnformeerd naar die minibus, want ik weet uit ervaring dat dat kan mee- of tegenvallen. Nou, deze viel dus tegen, ondanks de verzekering dat het 'comfortabel en met airco' zou zijn. Het was allesbehalve comfortabel, we zaten dicht opeengepropt, de airo werkte niet, de schokbrekers hadden hun beste tijd gehad en het dichtstbijzijnde raampje was kapot, dat kon niet open. Ik zat op een smalle middenplaats, moest me voortdurend in evenwicht zien te houden om niet tegen m'n buren te vallen, kon m'n benen niet kwijt en het was heet! Min of meer gebroken stapten we 's avonds om 9 uur ((de beloofde tien uur werden er dus 12, maar ja, dat zijn we hier al gewend) uit bij het hotel. Daar begon de volgende ellende: hotel Sion, dat was niet wat we geboekt hadden! Bij de boeking konden we kiezen uit drie opties: A (de goedkoopste), B en C (de duurste). Wij hadden voor B gekozen en ons hotel zou zijn Cemara Indah of Bromo P. Totaalprijs hiervoor was 380.000 IDR plus nog eens 150.000 voor een single room, wat voor hier best wel veel geld is. Dus wij protesteren, dat dit niet klopte met wat we geboekt hadden. Daar hadden ze natuurlijk geen oren naar, we moesten maar gaan klagen in Yokyakarta en daar ons geld terug vragen. Ja maar, we kómen helemaal niet meer in Yokyakarta, kan jullie organisatie dan niet iets doen? Belachelijke vraag natuurlijk. En ja, wat moet je dan, om 9 uur 's avonds, terwijl je om half vier 's nachts al weer uit je bed moet om naar de Bromo te rijden. Dus wij naar de kamers. Daar werden we ook niet vrolijk van, er lag niet eens schoon beddegoed op de bedden! Ze laten dat gewoon liggen voor de volgende gasten, jakkes! Gelukkig heb ik altijd m'n eigen lakenzak en kussensloop bij me, voor noodgevallen. En dit was dus een noodgeval! Intussen hadden we ook honger natuurlijk, dus zou er misschien nog iets te eten zijn? Ik bestelde een banana pancake, dat bleek een vieze melige deeglap te zijn, waar ik dan de banaantjes maar uitgeplukt heb. Terug in m'n kamer moest ik eerst een aantal grote torren vangen, die daar vrolijk aan het feestvieren waren. Bed in, proberen toch nog wat slaap te krijgen. Ja vergeet het, het personeel was net buiten mijn raam nog aan het relaxen onder veel gelach en gepraat, en reden dan een voor een weg met hun motorbikes. Dan dacht ik dat het rustig werd, maar liep er weer iemand met hoge hakken alsmaar door de betegelde hakken heen en weer te draven, en maar babbelen. Toen ik eindelijk bijna in slaap was, bleken er toch nog een paar torren te zijn overgebleven die op onderzoek waren gegaan tussen mijn spulletjes, nogal luiddruchtig. Kortom, geen oog dicht gedaan die paar uur. Ik was blij dat het half vier was, en ik eruit kon.
Dan met de jeep eerst naar een uitzichtpunt, dat hoger ligt dan de Bromo zelf en vanwaar je een prachtig zicht hebt op de zonsopgang boven Bromo en de andere vulkanen en bergen in de omgeving. En prachtig was het! Onze drie rondjes voor Buddha op de top van de Borobudur hebben toch geholpen, en natuurlijk jullie duimen en/of hout vasthouden (waarvoor dank!), want het bleef droog en er waren maar weinig wolken, super! Toen ik de jeep uitstapte, was ik blij met de wandeling die we nog moesten doen, eindelijk even in beweging, maar ... oh oh, na een meter of tien omhoog begon ik ineens te draaien en te zwalken, of ik een fles whisky achter de kiezen had. Daar had ik niet op gerekend! Of het door de hoogte kwam, of oververmoeidheid, of een combinatie, ik weet het niet, maar het ging me niet af. De redding was nabij: er lopen massa's mannetjes rond met kleine paardjes, en een ervan vroeg dus of ik te paard verder wilde. Kosten: 100.000! Ze zijn echt niet te filmen, die mensen, kennen geen grenzen als ze geld ruiken. Peter zei nog dat we dat paard niet wilden kopen, dat ik er alleen maar even op wilde zitten :-). En ik had m'n buik al zo vol van dat gesjoemel, dat ik nog liever was blijven zitten dan die 100.000 te betalen. Ik bood 25.000 en uiteindelijk is dat gelukt en hees ik mezelf op dat paard (eerste keer in m'n leven op een paard, wow!).
Vervolgens in de jeep naar de voet van de Bromo zelf. Daar lag een enorm lavaveld (laatste uitbarsting was in 2004) en de chauffeur vroeg of we eerst een rondje wilden rijden over dat veld. Ja leuk, dachten we, maar daar ging-ie weer: of we dan maar allemaal (we waren met 6) even 20.000 extra wilden dokken. Zucht. Daar hadden we dus geen trek in en er werd heftig geprotesteerd. Te voet verder over het lavaveld ('horse miss? 100.000'), maar dan bleek dat we bij de voet nog eens twee kilometer zeer steil omhoog moesten naar de kraterrand, het hoogtepunt natuurlijk. Maar hoe spijtig ik het ook vond, het ging me niet af en ben dus maar beneden gebleven en heb achteraf op de foto's van Peter kunnen zien wat ik gemist had. Toen ik terugliep naar de jeep, viel ik zowat om van de honger, maar alweer: de redding nabij! Mannetje verkocht bananen. Dus ik vraag één banaan: '5000 miss'. Terwijl een kilo bananen iets van 2000 kost. Uiteindelijk voor 1000 één banaan kunnen bemachtigen, de mieren kreeg ik er gratis en voor niets bij, ik blij!
Met de jeep terug naar het hotel, waar we een ontbijt zouden krijgen. Dit bleek te bestaan uit een plastic zakje met twee enge uitgedroogde witte boterhammetjes met wat jam ertussen, plus drie mini-banaantjes. Echt een grandioos ontbijt als je al 5 uur op de been bent en er nog een dag reizen in het verschiet ligt.
Om even voor tien zaten we te wachten op de minibus. We zagen dat de kamers werden schoongemaakt. Ehhhh, schoongemaakt, ehhh, de prullebakjes werden geleegd en de vloer aangeveegd, en dat was het. Schone lakens??? Welnee, de volgende gasten moeten er ook maar een paar uur in liggen, dus waarom nieuwe lakens??
Volgende etappe: in een minibus naar Probolinggo, om daar over te stappen op een andere bus. De minibus in dit geval had 7 zitplaatsen, en daar werden 13 personen ingepropt plus bagage. Het was gelukkig maar een twintig minuten naar Probolinggo...
De public bus, die ons naar de ferry zou brengen, liet 2,5 uur op zich wachten. Toen hij aankwam hoorden we de chauffeur al iets mompelen van 'airco-troubles'. Voor we instapten, kregen we van iemand van de agency geld, 35000 pp, ((uhhhh?? we kríjgen geld???), dat bleek te zijn voor de bus vanaf de ferry naar Lovina, want deze public bus ging niet naar Lovina, dus na de ferry moesten we weer overstappen.
De rit van Probolinggo naar de ferry was verschrikkelijk, een overvolle bus, met 'comfortabele stoelen en airco'. De meeste stoelen waren kapot, de stoel vóór mij bijvoorbeeld kon niet in een rechte stand blijven staan, dus zodra de jongen die erop zat, in slaap viel, zakte het hele geval naar achteren en zat ik ongeveer met zijn hoofd in mijn schoot. Hij heeft zich wel tien keer verontschuldigd, maar hij kon daar natuurlijk ook niets aan doen. Beenruimte nulkommanul, bagagerekken waar alleen maar klein spul in kon, dus de rest stond tussen de benen. Maar het ergste was de kapotte airco, het was loeiheet in de bus, de enige verluchting kwam van een klein dakraampje.
Om 6 uur kwamen we aan bij de ferry, even een half uurtje uitwaaien, heerlijk. Aan de overkant aangekomen, kwam in de bus een man ons vertellen, dat er geen bussen meer reden naar Lovina, de laatste vertrekt rond half zes of zo. Zucht. Maar hij zou ons helpen: we konden privé-auto met chauffeur huren, die ons naar Lovina zou brengen. We waren met zeven personen voor Lovina, en met de grootste bagage op het dak gesjord ging dat net. En daar kan ik dan eindelijk eens iets positiefs zeggen, want we troffen een heel verantwoordelijke chauffeur, die zeer omzichtig met de bagage omsprong, onderweg wel tien keer is gestopt om te zien of alles nog wel goed vast zat, heel rustig reed en ons zelfs allemaal bij de diverse hotels heeft afgezet, in plaats van bij het busstation.
Eind goed, al goed dus. We zijn veilig thuisgeraakt, wat niet evident was (dank u Buddha!), want vlak achter ons, nog bij het Sion hotel, kreeg een van de andere minibusjes een ernstig ongeluk.
Om 11 uur 's avonds waren we thuis. Daar bleek dat in de public bus er een zak met durians naast mijn reistas had gestaan, zodat ik de komende zes weken probeer de stank uit mijn tas te krijgen.
Dit hele verhaal krijgt toch nog een leuk staartje: Bij Lotus hadden we een Duitse vrouw ontmoet, die alleen reist en die mij gistermorgen een emailtje stuurde hoe we het gehad hadden op de Bromo. Ik heb haar het hele verhaal gedaan over de oplichterij bij de boeking van de tocht, en gevraagd of ze uit onze naam wilde klagen bij Lotus, en het geld terugvragen. Zoals ik al van haar verwachtte, schreef ze terug dat ze er 'als een tijgerin voor zou vechten' en dat ze haar hotelrekening niet zou betalen voordat ze ons geld terug had gekregen. Ze had trouwens die verhalen ook al gehoord toen ze zelf naar de Bromo was geweest. Gisela zou vandaag verder reizen, maar alles met lokale bussen, dus ze was niet aan tijd gebonden. En vanmorgen kreeg ik een kort mailtje, dat het haar na lang wachten en veel discussieer gelukt was en dat ze bijna het hele bedrag terug heeft gekregen. YES! Toch nog gerechtigheid. Het gaat niet om dat geld, (uiteindelijk 'maar' 25 Euro), maar wel om te laten zien dat je zo niet met mensen omgaat. En Gisela heeft nu een leuk extraatje, wat haar van harte gegund is!
En nu, nog een dag of 40 om uit te rusten van dit avontuur, wat al met al toch een leuke en interessante onderneming is geweest, met dank aan Peter voor zijn aangenaam reisgezelschap. Achteraf was ik heel blij dat ik op deze tocht niet alleen was!
Kijk vooral ook even in het fotoalbum, de foto's zijn natuurlijk maar een flauwe afspiegeling van de werkelijkheid, maar het geeft toch wel een indruk hoe mooi het was!

donderdag 12 januari 2012

JAVA dag 4.

Vandaag nog een dagje Yokyakarta. We hebben onze culturele ontdekkingstocht nog maar even voortgezet en een bezoek gebracht aan het Kraton, het paleis van de sultan. De sultan is een erg belangrijke man hier en geliefd bij de bevolking. Tijdens de Nederlandse bezetting werd het paleis ter beschikking gesteld van de rebellen, die er hun hoofdkwartier vestigden. De Nederlanders durfden de rebellen daar niet aan te vallen, omdat ze bang waren dat ze dan de hele Javaanse bevolking tegen zich zouden krijgen. Nadat Indonesie onafhankelijk geworden was, bleef de sultan een belangrijke rol spelen, o.a. in meerdere kabinetten.Het Kraton is nog steeds de residentie van de huidige sultan en is een voorbeeld van de traditionele Javaanse paleisarchitectuur. De oorspronkelijke gebouwen dateren uit 1756. Wat wij te zien kregen was natuurlijk niet de 'woning' van de sultan zelf, maar wel de omliggende gebouwen, die veelal elk op zich een soort museumpje herbergen. Een gebouwtje voor oude lampen van de sultan, een ander voor vazen van de sultan, weer een ander met foto's van allerlei ceremonies, enz. Na het Kraton bezochten we nog het waterpaleis, het koninklijke zwembad dat ooit onderdeel was van een groot park vol paleizen en baden voor de sultan en niet te vergeten zijn harem. De mannen- en de vrouwenbaden waren van elkaar gescheiden door een toren in het midden, waarvandaan de sultan toezicht kon houden op het gebeuren (en z'n harem in de gaten houden zeker?)
Vanmiddag ben ik nog even de Malioborostreet doorgewandeld, zoiets als de Khao San Street in Bangkok, maar minder toeristisch, heel druk en vol, maar gezellig. Eén lange rij van overdekte winkels en winkeltjes, waar voornamelijk de lokale bevolking komt shoppen.
Ik heb een paar foto's geplaatst van Losmen Lotus en de omgeving.
Onze plannen voor de dagen na de Borobudur waren nog wat onzeker, maar dat is inmiddels ook opgelost, want de eigenaar hier heeft een tour naar de Bromo-vulkaan, die we ook heel graag wilden zien. Vrijdag (morgen dus al) gaat die tour naar een hotel vlak bij de Bromo, dat is een rit van 10 uur. Daar overnachten we, gaan om 4 uur 's morgens de Bromo op (jaja, nog even en ik weet niet beter dan midden in de nacht opstaan, haha!) en eenmaal terug in het hotel kunnen we instappen in een mini-bus, die ons rechtstreeks naar Lovina zal brengen (ook nog eens tien uur!). Allemaal duimen (N) of hout vasthouden (B), dat het die ochtend bij de Bromo droog zal zijn, want het schijnt een spectaculair landschap te zijn, maar in de wolken zie je daar nu eenmaal niets van...
Zaterdagavond hopen we weer terug te zijn in Lovina.

woensdag 11 januari 2012

JAVA dag 3

Zoals aangekondigd werden we om tien na vier vanmorgen ons bed uitgeschreeuwd door de moskee (of beter gezegd moskeeën). Dat is echt een ramp, wat een kabaal! Eentje staat hier vlak naast, het lijkt net of die vent recht achter m'n bed stond te tetteren.
Maar in dit geval kwam het dus goed uit, we gingen de Borobudur bezoeken. Dat was van oorsprong mijn eerste en belangrijkste reden voor dit tripje naar Java. Helaas.... de zonsopgang, waarvoor we zo vroeg zijn opgestaan, heeft het laten afweten. Het had de hele nacht geregend en vanmorgen was het dan ook nog zwaar bewolkt én mistig. Met als gevolg dat de mooiste effecten natuurlijk wegvielen. Maar het was toch wel errug imposant! Het is heel vreemd, je ziet de hele tempel pas als je er vlak voor staat, want de bomen verbergen hem. Daardoor is het goed voor te stellen dat het hele ding eeuwen lang verborgen heeft gelegen in de jungle.
Ik ga hier nu niet het hele verhaal achter het ontstaan, de betekenis enz. opschrijven, geïnteresseerden kunnen immers zelf ook even googlen he?
Het was mooi, het was indrukwekkend, en toch.. ik durf het haast niet te zeggen, maar het was niet zoals ik had verwacht. Ik had lang niet die overweldigende indruk zoals twee jaar geleden bij de Ankor Wat. Maar goed, ik heb het nu gezien. Men zegt 'eerst Napels zien en dan sterven', nu heb ik eindelijk de Borobudur gezien, maar ja, Napels nog niet, dus moet ik nog maar een poosje blijven....
En de foto's (moeilijk te maken, moeilijk licht), die vind je natuurlijk in het fotoalbum.

Foutje!

Even nog terugkomen op het bericht over dag 2, de schilderijententoonstelling. Peter heeft één van die schilderijen gekocht, het is prachtig en hij heeft daar ook geen spijt van, laat ik dat vooraf zeggen. Maar we hebben vandaag het een en ander ontdekt, waar we al een beetje bang voor waren: het hele verhaal van expositie enz. is van A-Z gelogen! Misschien dat er ergens nog wel een stukje waarheid in zit, maar waar??? Het is ongelofelijk, we zijn er zo op bedacht, dat iedereen hier je probeert verhaaltjes te vertellen, en we zijn er toch met open ogen ingetuind, haha! Maar het is onvoorstelbaar hoe zo'n verhaal wordt opgebouwd, en er ook een hele entourage is om het verhaal te ondersteunen. Ik moet eerlijk toegeven: ik had op voorhand niet in de Lonely Planet gelezen over Yokyakarta, want daar staat het hele verhaal letterlijk in. Dat zag ik dus vanmiddag, en Peter, inmiddels toch ook wat wantrouwend geworden, was gaan googlen en heeft dezelfde verhalen van oplichterij gevonden. Gelukkig zijn er geen rampen gebeurd en heeft Peter gewoon een mooi souvenir van Java voor thuis. Het blijft hier elke dag weer spannend!

JAVA dag 2

Na een kort nachtje in de mottenballenlucht stonden we om 6 uur weer gepakt en gezakt beneden, want om 7 uur vertrok onze trein naar Yokyakarta. Ik was blij dat ik daar weg kon, was toch wel een wat deprimerende omgeving. We kregen nog een schattig ontbijtje beneden bij de receptie, bestaande uit een kommetje roerei, drie plakjes lekkere cake en een kop heet water met een zakje kant-en-klare oploskoffie. Er stonden buiten al becaks op wacht, dus vervoer naar het station was snel geregeld. Prachtig modern station daar trouwens! De trein vertrok ook op tijd, pff, dat viel weer mee.
Dan hadden we een schitterende treinreis van zo'n 8 uur, door de bergen van West-Java. Nu zagen we dus weer heel andere dingen dan vanuit de bus, prachtige natuur, bergen, heel veel rijstvelden, dorpjes, enz. Het was elke minuut van die 8 uren genieten! De trein was heel comfortabel, met gemakkelijke (lig)stoelen met voetensteun, airco, veel ruimte en desgewenst voldoende te eten en te drinken. Voor ons zat een gezin met twee jongetjes, die hebben werkelijk geen minuut zonder eten gezeten, dat ging maar door! Het was ze dan ook aan te zien, precies twee kleine Boeddhatjes. Het werd nog spannend toen ze samen een kom soep deelden, terwijl de een gewoon met de laptop op z'n knieën bleef zitten!
(De foto's in het fotoalbum zijn wel van achter glas genomen, maar geven toch een aardige indruk).
Aangekomen op het station in Yokyakarta namen we weer een becak op zoek naar een hotel. Ik had van een van de gasten bij Mas een aanbeveling gekregen voor een hotel, dat ligt in een buurt waar heel veel losmen, guesthouses en hotels staan, dus we hadden keuze genoeg. Het eerste hotel had geen wifi, dus zochten we even verder en via een paar kruipdoor-sluipdoor steegjes zijn we nu terechtgekomen in de Lotus Losmen (een Losmen is een soort home-stay). Heerlijk oud huis, beetje primitief, geen airco, geen warm water, maar allebei een kamer met balkonnetje en op het dakterras de ontbijttafel en wifi. En heel gezellig. De eigenaar kwam natuurlijk langs met allerlei mogelijkheden tot excursies, waaronder een naar de Borobodur, die we dan maar direct geboekt hebben. Morgen ... alweer om half vijf opstaan, want we vertrekken om 5 uur, om daar de zonsopgang mee te maken.'s Avonds zijn we een hapje gaan eten in ons straatje, er zijn volop eethuisjes te vinden. Na het eten werden we nog meegesleurd door een van de jongens van de losmen. Die blijkt een artist te zijn, kunstschilder, en deze avond was de laatste avond van een tentoonstelling van Indonesische schilders, waar ook zijn werk te bewonderen valt. Morgen vertrekt de tentoonstelling voor weer twee maanden naar een ander eiland. Eigenlijk wilden we op zoek naar een goede koffiezaak, Starbucks of i.d., maar vooruit, eerst dan nog maar even naar de tentoonstelling. Dat was een verrassing! Er hingen heel wat echt mooie schilderijen, allemaal van Indonesische kunstenaars, sommige al bekend, andere nog 'in opkomst'. De leraar van die jongen was er ook, en die gaf uitgebreid uitleg over de werken, en over de gebruikte technieken. Ook het batikken heeft hij uitgelegd.Na de espresso (YES! EINDELIJK, NA 6 WEKEN!En dat smaakte!) het bed ingedoken. De wekker moest ik al niet zetten, want de blerende moskeeën zouden om tien over vier wel voor de wake-up-call zorgen!

dinsdag 10 januari 2012

JAVA, dag 1

Het avontuur is begonnen... en het begon al direkt zondagmorgen vroeg. We zouden worden opgepikt om kwart voor zeven, dat werd vijf voor zeven, nou ja, Balinese tijd, daar zijn we al aan gewend nietwaar. Op twee brommers werden we naar de busstop gebracht, waar een luxe bus ons om 7 uur zou oppikken. Dat werd kwart voor acht, en we vielen bijna achterover toen er een minibusje voor ons stopte, waar we letterlijk ingepropt werden, vier personen op drie zitplaatsen. Maar dat bleek alleen maar tot aan de veerpont (toch zo'n anderhalf uur rijden) te gaan, dáár zouden we een luxe bus krijgen. En die kwam er ook, na twee uur wachten... Dan de pont op, lekker een half uurtje uitwaaien en we waren op Java. Die grote bus was comfortabel genoeg, en gelukkig maar, want in plaats van de beloofde 18 uur hebben we maar liefst 30 uur over gedaan om Bandung te bereiken!! Gelukkig werd er regelmatig gestopt, en kregen we behoorlijk te eten en te drinken. Helaas heeft Peter nu last van zijn darmen gekregen, er zal misschien toch iets niet helemaal veilig geweest zijn. Dus vanmiddag om een uur of drie waren we bij het eind-busstation, waar we twee 'becaks' (fietstaxi's) namen, die ons naar het Unique Guesthouse brachten. Hihi, echt uniek is het, gelegen in een acherafstraatje, een naar mottenballen stinkend kamertje, badkamer zonder wastafel (maar wél met warm water!), het beloofde 'internet met bereik in het hele guesthouse' werkt alleen beneden in de lobby. Eerst maar een douche, daar was ik dringend aan toe. Sta ik daar in m'n blootje, blijkt dat er geen handdoek is. Dus ik weer aankleden, naar beneden, om handdoeken vragen. Tja, probleem, die hadden ze niet, maar de eigenaar (?) zou er wel even een paar gaan halen bij 'de office'. Hij zei nog dat er dan extra kosten bij zouden komen, maar na protest mijnerzijds liet hij dat maar vallen, haha. Och, 't is maar voor één nachtje, we hebben onze treintickets voor morgen al gehaald, dan vertrekken we met de trein van 7 uur naar Yokyakarta.Het was overigens wel een heel mooie rit, we hebben zolang het licht was toch al heel veel gezien. Eerste indrukken van Java: véél properder dan Bali, dat viel echt op, geen bergen met vuil langs de straten, ook bij de huisjes alles verzorgd. En nog een verschil, het toont allemaal wat gezelliger, wat lichter, dan Bali. Maar ik kwam er pas na een paar uur achter waar dat aan lag: op Bali staan alle straten en wegen vol met Hindoe-ornamenten en -tempels. Die zijn allemaal gemaakt van grauw-grijze steen, wat een sombere indruk geeft. Java is overwegend Islamitisch, en er is dan ook niets meer van die Hindoe-ornamenten te zien. De huizen en huisjes zijn meestal in vrolijke kleuren geschilderd. Wel was er bebouwing langs letterlijk de héle weg die we gereden hebben, nergens een stukje 'niemandsland'. En verder héél veel moskeeën, elke dessa en elk piepklein dorpje heeft er minstens 1. Voor mij nog altijd een vreemd gezicht, voor mijn gevoel past het niet in dit landschap. Het laatste stuk voerde ons voornamelijk door de bergen. Eigenlijk mogen we onze handjes dichtknijpen dat we veilig aangekomen zijn, want de chauffeurs rijden als gekken. Het grootste gedeelte reden we over tweebaansweggetjes, er was héél veel verkeer, ook langzaam vrachtverkeer, dus de bus moest en zou er langs, iedere keer weer met grote risico's. Er klonken dan ook nogal eens benauwde kreten in de bus. We waren overigens de enige toeristen, de rest waren lokale mensen die terugkeerden van een paar verlofdagen op Bali. Op de boot ontmoetten we een jonge man, die tot mijn verrassing dominee bleek te zijn. Dat verwacht je toch helemaal niet hier, waar nauwelijks protestanten zijn. Zijn studies daarvoor had hij in Amerika gevolgd, gesponsord door een Amerikaan. Op mijn vraag of hij het niet moeilijk heeft om als dominee te werken in een voornamelijk Islam-land, vertelde hij: ja, eigenlijk heel moeilijk, het wordt nauwelijks getolereerd en al helemaal niet gesteund. Nu werkt hij in Bandung als dominee, maar krijgt van zijn organisatie daarvoor geen salaris uitbetaald. Het geld voor zijn levensonderhoud komt nog steeds uit Amerika. Ik vraag me stiekum af of dit een verkapte vorm van zending, of missie is???

vrijdag 6 januari 2012

Dolfijnen kijken (tweede poging)

Vanmorgen hebben we nog eens een tweede poging ondernomen om dolfijnen te zien en ... dit keer hebben ze ons niet teleurgesteld! De omstandigheden waren gunstig: na een enorme onweersbui gisteren was het vanmorgen droog, niet te veel wind, en doordat het toeristisch piekje van de afgelopen twee weken achter de rug is, gingen er veel minder bootjes het water op. Eerst was er weer die prachtige zonsopgang, met roze en lichtblauwe wolken en een soort vuurzee boven Lovina. Na zo'n twintig minuten waren we op de plaats waar de dolfijnen komen ontbijten en al snel zagen we de eerste aktiviteit. En het werd spectaculair! We hebben er ontzettend veel gezien, ook heel dicht bij de boot, we konden ze af en toe bijna aanraken. Ooit heb ik eens een dolfijnenshow gezien in het Dolfinarium (wie niet? :-)), en je ziet dan die dolfijntjes met twee, drie tegelijk hun sprongen maken. Ik dacht altijd dat dat ze dat aangeleerd was voor de show, maar nu zag ik dat het iets heel natuurlijk is. Met drie, vier, vijf, springen ze keurig op een rij op precies hetzelfde moment omhoog. Af en toe is er eentje die een oneman-show wil geven en die springt en draait op hetzelfde moment, als een soort schroevendraaier. Er waren veel kippenvelmomenten, zo mooi was dat! Er was een bootje met Japanners, die dachten waarschijnlijk nog steeds dat het een show was, want ze begonnen af en toe te klappen als er weer zo'n stunt gedaan werd door de dieren, haha.
Meer foto's in het fotoalbum.
Dan nog een nieuwtje: zondagmorgen vroeg vertrek ik voor een trip door Java, een week lang. Ik had me dat al langer voorgenomen: als ik in Indonesie ben, dan moet ik toch de Borobodur gaan zien. Ik was aan het uitzoeken hoe ik dat zou aanpakken, er gaan wel tweedaagse busreizen ernaar toe, maar daar had ik helemaal geen trek in. Dan ben je een dag onderweg, daar overnachten, een paar uurtjes voor de Borobudur en dan weer terug, nee dank u. Dus besloot ik dat het maar een meerdaagse trip moest worden, zodoende kon ik dan nog wat meer van Java zien. Er waren hier een paar gasten, die al vaak door Java hebben gereisd en die kwamen met allerlei tips en verhalen. Door al die verhalen werd een van de andere gasten, Peter, zo enthousiast dat hij besloot om mee te gaan.
Dus zondagmorgen vertrekken we om 7 uur met een bus, voor een rit van zo'n 18 uur (!) naar Bandung, op Midden Java. Daar komen we om een uur of drie 's nachts aan, het Unique Guesthouse is al gereserveerd. Dinsdag stappen we op de trein richting Yokyakarta, dat schijnt een spectaculair mooie reis te zijn. Vanuit Yokyakarta bezoeken we de Borobudur. Tot zover staat het reisje min of meer vast, de rest zien we wel, is afhankelijk van hoeveel reis-tijd we nodig hebben. We doen alles op de terugweg per trein en eventueel stukjes met de bus. Volgende week zondag zijn we weer terug op Bali.
Ik zal proberen onderweg wat verslag te doen, maar ik weet nog niet of dat gaat lukken (tijd, gelegenheid, internet...). Ik meld we wel weer!

zondag 1 januari 2012

Gelukkig Nieuwjaar!

Voor iedereen: veel warmte, liefde en gezondheid in 2012! Oudejaarsavond is hier kalmpjes verlopen. We zijn eerst met z'n allen in een restaurantje in het centrum gaan eten (met ophalen en weer thuisbrengen-service). Vanaf half negen hebben we de avond verder hier bij Mas doorgebracht, met nog wat lekkere hapjes, en .. water, en .. thee.. en ... water... en thee....... :-( Op zo'n avond mis ik toch wel een lekker wijntje, maar ja, dat is hier bijna niet te betalen, veel duurder dan thuis (zo'n 10 Euro per liter voor de Balinese wijn, de geimporteerde wijnen hebben de prijs van champagne!) Het vuurwerk afsteken was hier weken geleden al begonnen, elke avond was het weer spannend om door het straatje te gaan, ze gooien rustig zo'n ding vlak voor je voeten neer. Niemand begrijpt hier trouwens waar ze het van betalen, als je ze hoort zijn ze altijd 'bankroet'! Ook op de avond zelf werd er vanaf 6 uur al regelmatig het een en ander de lucht ingeschoten, met als gevolg dat er om middernacht niet te veel meer over was. Bij een buur-hotel was het wel groot feest, de boenkeboenk-muziek ging door tot een uur of half vier, dus van slapen kwam niet veel in huis. En vandaag was een dag als alle andere, winkels zijn gewoon open, er wordt gewerkt (nou ja ...).

woensdag 28 december 2011

Tocht naar de Demon Valley

Gisteren hebben we weer een mooie tocht gemaakt, mijn favoriete tocht: naar de Demon Valley. Vorig jaar was ik daar al twee keer geweest (zie ook de verhalen van 16 december 2010 en 21 februari 2011), maar ik wilde heel graag nog eens terug.
Ook de tocht zelf is zo mooi, die gaat door de landschappelijk mooiste delen van Bali, met de prachtige rijstvelden. Onderweg komen we langs velden vol koffie, cacao, allerlei soorten fruit, kruidnagelbomen, enz. Ketut wijst ons op al die dingen en geeft er uitleg bij.
De 'Vallei van de demonen', bij het dorpje Bengkel: nog steeds lastig te bereiken, nauwelijks bekend (ook bij de lokale bevolking kent bijna niemand dit) en daardoor nog steeds heel rustig, je komt er geen mens tegen. Het was weer een glibberige afdaling, maar ik heb het weer heelhuids kunnen volbrengen, slechts één 'slippertje' gemaakt :-). En dan beneden: rust, koelte, stilte, alleen het gekletter van de waterval en het geluid van de vogels, héél veel prachtige planten en bloemen.
Van al dat geklauter hadden we wel honger gekregen en we stopten bij een kleine warung, waar we eindelijk een saté kambing konden proberen, dat is saté van geitenvlees. Snel geroosterd op een fel vuurtje en geserveerd met een lekker sausje, witte rijst, een kom soep en een grote pot huisgemaakte sambal erbij. De soep was heerlijk van smaak, maar de brokken erin hebben we maar laten liggen, dat waren afvalstukken van de geit met zelfs iets wat op 'tandjes' (?) leek. Haha, het zullen wel kraakbeenstukjes of zo geweest zijn, maar ze leken toch verdacht veel op stukjes gebit!
Daarna hebben we nog een bezoek gebracht aan de Puru Luhur Batikaru, een van de belangrijkste tempels op Bali, gebouwd in de elfde eeuw.
De terugweg ging via een van de grootste toeristische trekpleisters van Bali, de sawa's bij Jatiluwih. Je houdt het niet voor mogelijk, maar het kleine bergweggetje dat daar doorheen loopt, bleek ineens een 'tolweg' geworden te zijn, of we maar 10.000 IDR de man wilden dokken om verder te rijden. Nou nee, zeiden we, daar hebben we geen trek in. Nou ja, zei het mannetje, vooruit, voor 5.000 dan maar..... Je ziet het op zoveel plaatsen waar soms toeristen komen: het lijkt erop dat als er iemand geld nodig heeft, die een poosje post vat bij zo'n plaats en entreegeld, of tol of hoe ze het ook willen noemen, vraagt. Natuurlijk hebben we dat toch gedaan, anders had Ketut weer die hele weg terug moeten rijden! 't Was wel mooi overigens. We hebben ons wel afgevraagd of dat geld nu gebruikt gaat worden om de 'weg' te herstellen???? Want het was meer gat dan weg...

maandag 26 december 2011

buikje vol...

Pff, het kerstgebeuren is weer achter de rug. Het lijkt Europa wel: kerstboom, kerstmuziek en vooral véééél eten. Je ziet, ik ontkom er niet aan, ook al probeer ik het te ontvluchten. En omdat er nu een Engels gezin hier logeert, was het al vanaf 's morgens vroeg feest, de twee meisjes waren al voor dag en dauw wakker en konden niet wachten tot pa en ma eindelijk bij de boom zaten, want daar lagen hun pakjes! 't Was leuk om de stralende oogjes te zien, zij zijn gelukkig nog blij met kleine dingetjes.
Na de uitgebreide maaltijd was er weer een Balinees dansgroepje, die een mooie en leuke voorstelling brachten. Gaby en Evert hebben ons weer een gezellige avond bezorgd!

donderdag 22 december 2011

Dolphin watching...

.... oftewel dolfijntjes kijken. Dat is dé grote attractie hier in Lovina, de mensen komen er zelfs midden in de nacht voor vanuit het zuiden van Bali om dat mee te maken. Vorig jaar was dat er op de een of andere manier bij ingeschoten, dus nu moest het ervan komen. De wekker op 5 uur, eerst thee met een versnapering bij de vrouw van de schipper, en om 6 uur de boot in. Nou ja boot, een soort uitgeholde boomstam met twee dwarsliggers erlangs, waardoor het ding wel verrassend stabiel op het water ligt, zelfs in de branding. De dolfijnen komen voor de kust van Lovina elke ochtend hun ontbijt halen, en naar die plek gingen we op weg.
Om te beginnen de zonsopgang, heel mooi om te zien.
Maar dan de race naar de dolfijneneettafel. Want we waren niet alleen, er waren wel zo'n dertig of meer van die bootjes onderweg. Het werd dan ook meer een dolfijnen-jacht dan dolfijnen kijken. De schipper en zijn maatje stonden achterin te turen, soms hoorde je een kreet, dan zagen ze in de verte iets en wezen ons in welke richting we moesten kijken. Intussen werden dan in alle bootjes de motoren aangezwengeld en stormden ze er met z'n allen op af.
En ja, wat denk je, die dolfijntjes hadden reuze lol dat ze ons allemaal zo voor de gek konden houden, volgens mij staken ze stiekum onder water hun vinger op! We hebben een paar keer uit de verte een staartvinnetje gezien, maar daar bleef het dan ook bij :-(
Tja, da's pech hebben, van mensen die gistermorgen waren geweest hoorden we dat ze er heel veel hebben kunnen zien (en ik heb de foto's ervan gezien!). We waren al na anderhalf uur terug, die schippers weten natuurlijk ook wel dat het geen zin heeft om langer te blijven rondhangen als die lieverdjes er eens geen zin in hebben. Nou ja, volgende week gaan we het nog eens proberen, en de schipper heeft ons al een 'discount' beloofd!
Dezelfde schipper is morgen even chauffeur, ik ga bij hem achterop de motor even naar Singaraja om wat boodschappen te halen bij de Carrefour. Makkelijk toch, ze zijn van alle markten thuis die mannen!

woensdag 21 december 2011

bijna Kerstmis (deel 2)

Dalai Lama:
We can never obtain peace in the outer world until we make peace with ourselves.
En als we het dan toch over Kerstmis hebben, dan vind ik dat deze uitspraak niet mag ontbreken. Wie weet, zet het 'sommige' mensen toch aan het denken aan waar Kerstmis eigenlijk voor staat....