Aan de thuisblijvers
Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..
Veel leesplezier!
woensdag 15 februari 2012
Beetje kippenvel...
maandag 13 februari 2012
Blij zijn

Kortom, een dag hier is : je verwonderen, leren, en vooral: gelukkig zijn!
vrijdag 10 februari 2012
Weer zomaar een dagje...
Vandaag heb ik me aan snorkelen gewaagd. Ik had al wel een paar dagen gezwommen in de oceaan, toen het water weer proper was. Want na een aantal regendagen was het echt vies, er komt dan teveel water vanaf de bergen de zee in. Maar het is ideaal voor een voorzichtige zwemmer zoals ik ben, de zee is meestal kalm, vanaf het strand tot een
honderdtal meters uit de kust ondiep, en iets verder ligt het eerste koraalrif. Zover heb ik me nog niet gewaagd, maar wel dus al met de snorkel op een eind in de richting. En het was al mooi, heb al veel vissen gezien in de meest wonderlijke kleuren en vormen. Morgen misschien wat verder. Er liggen hier ook kano's en 'planken', en Evert zei me het eens met een plank te proberen.
donderdag 9 februari 2012
Gitgit en volle maan
Gitgit en volle maan, 't heeft eigenlijk niets met elkaar te maken :-), behalve dan dat het bezoek aan de Gitgitwatervallen en de viering van volle maan allebei op dinsdag plaatsvonden...
Het was een flinke klauterpartij, ik voel nog steeds m'n kuiten! Dan de volle-maan-viering. We merkten 's morgens al dat er iets bijzonders aan de hand was, want het personeel liep er mooi opgedoft bij, in traditionele kleding. Alles draait hier wel om spiritualiteit. Evert is een 'holy man' hier op het eiland, doet veel voor de lokale bevolking, Dayu is een zeer gelovige vrouw die alle rituelen punctueel uitvoert en daarbij ook de gasten betrekt (zolang je dat zelf wilt, niets moet). Het is niet voor niets een 'spiritual and learning center'.
's Avonds na het eten werden er voor het personeel én de gasten offertjes klaargemaakt, houten plankjes met daarop drie kaarsjes en versieringen
van bloemen. De bedoeling is dat die plankjes in de oceaan worden gezet, met brandende kaarsjes. Je stuurt het licht over het water, waarmee je de goden, de zee en de aarde bedankt voor alle goede dingen des levens en tegelijkertijd vraagt om alweer een maand vol goede dingen. De kaarsjes werden niet zonder moeite
aangestoken, want er stond een straffe wind. Om de plankjes niet door de golven te laten overspoelen, gingen we een flink eindje de zee in (dat kan hier, het blijft ondiep tot ongeveer 100 meter uit de kust), vanaf ons 'privestrand'.
Uiteindelijk lukte het niet om de kaarsjes brandend het water op te sturen, maar da's niet erg, want 'het licht vanuit ons hart gaat mee'. Mooi toch?
(Nog véél meer foto's in het fotoalbum)
maandag 6 februari 2012
De Pantai Mas experience
het strand vlak voor de deur, de fijne sfeer, de rust. Een prachtige ruime kamer met badkamer, uitgevoerd in natuurlijke materialen.
Een
schitterende tropische tuin met zitjes op
verschillende plaatsen, een zwembad waar je uitkijkt over de zee. Er is een internationaal gezelschap, wat het ook interessanter maakt. En... niet te vergeten de heerlijke maaltijden die hier op tafel worden gezet!
zondag 29 januari 2012
En weer een jaartje ouder...

woensdag 18 januari 2012
Een gewone woensdag...
zondag 15 januari 2012
JAVA dag 5 en 6
Onze drie rondjes voor Buddha op de top van de Borobudur hebben toch geholpen, en natuurlijk jullie duimen en/of hout vasthouden (waarvoor dank!), want het bleef droog en er waren maar weinig wolken, super! Toen ik de jeep uitstapte, was ik blij met de wandeling die we nog moesten doen, eindelijk even in beweging, maar ... oh oh, na een meter of tien omhoog begon ik ineens te draaien en te zwalken, of ik een fles whisky achter de kiezen had. Daar had ik niet op gerekend! Of het door de hoogte kwam, of oververmoeidheid, of een combinatie, ik weet het niet, maar het ging me niet af. De redding was nabij: er lopen massa's mannetjes rond met kleine paardjes, en een ervan vroeg dus of ik te paard verder wilde. Kosten: 100.000! Ze zijn echt niet te filmen, die mensen, kennen geen grenzen als ze geld ruiken. Peter zei nog dat we dat paard niet wilden kopen, dat ik er alleen maar even op wilde zitten :-). En ik had m'n buik al zo vol van dat gesjoemel, dat ik nog liever was blijven zitten dan die 100.000 te betalen. Ik bood 25.000 en uiteindelijk is dat gelukt en
hees ik mezelf op dat paard (eerste keer in m'n leven op een paard, wow!).donderdag 12 januari 2012
JAVA dag 4.
belangrijke rol spelen, o.a. in meerdere kabinetten.Het Kraton is nog steeds de residentie van de huidige sultan en is een voorbeeld van de traditionele Javaanse paleisarchitectuur. De oorspronkelijke gebouwen dateren uit 1756. Wat wij te zien kregen was natuurlijk niet de 'woning' van de sultan zelf, maar wel de omliggende gebouwen, die veelal elk op zich een soort museumpje herbergen. Een
gebouwtje voor oude lampen van de sultan, een ander voor vazen van de sultan, weer een ander met foto's van allerlei ceremonies, enz. Na het Kraton bezochten we nog het waterpaleis, het koninklijke zwembad dat ooit onderdeel was van een groot park vol paleizen en baden voor de sultan en niet te vergeten zijn harem. De mannen- en de vrouwenbaden waren van elkaar gescheiden door een toren in het midden, waarvandaan de sultan toezicht kon houden op het gebeuren (en z'n harem in de gaten houden zeker?)
woensdag 11 januari 2012
JAVA dag 3
Foutje!
JAVA dag 2


dinsdag 10 januari 2012
JAVA, dag 1
Maar dat bleek alleen maar tot aan de veerpont (toch zo'n anderhalf uur rijden) te gaan, dáár zouden we een luxe bus krijgen. En die kwam er ook, na twee uur wachten... Dan de pont op, lekker een half uurtje uitwaaien en we waren op Java. Die grote bus was comfortabel genoeg, en gelukkig maar, want in plaats van de beloofde 18 uur hebben we maar liefst 30 uur over gedaan om Bandung te bereiken!! Gelukkig werd er regelmatig gestopt, en kregen we behoorlijk te eten en te drinken. Helaas heeft Peter nu last van zijn darmen gekregen, er zal misschien toch iets niet helemaal veilig geweest zijn. Dus vanmiddag om een uur of drie waren we bij het eind-busstation, waar we twee 'becaks' (fietstaxi's) namen, die ons naar het
Unique Guesthouse brachten. Hihi, echt uniek is het, gelegen in een acherafstraatje, een naar mottenballen stinkend kamertje, badkamer zonder wastafel (maar wél met warm water!), het beloofde 'internet met bereik in het hele guesthouse' werkt alleen beneden in de lobby. Eerst maar een douche, daar was ik dringend aan toe. Sta ik daar in m'n blootje, blijkt dat er geen handdoek is. Dus ik weer aankleden, naar beneden, om handdoeken vragen. Tja, probleem, die hadden ze niet, maar de eigenaar (?) zou er wel even een paar gaan halen bij 'de office'. Hij zei nog dat er dan extra kosten bij zouden komen, maar na protest mijnerzijds liet hij dat maar vallen, haha. Och, 't is maar voor één nachtje, we hebben onze treintickets voor morgen al gehaald, dan vertrekken we met de trein van 7 uur naar Yokyakarta.Het was overigens wel een heel mooie rit, we hebben zolang het licht was toch al heel veel gezien. Eerste indrukken van Java: véél properder dan Bali, dat viel echt op, geen bergen met vuil langs de straten, ook bij de huisjes alles verzorgd. En nog een verschil, het toont allemaal wat gezelliger, wat lichter, dan Bali. Maar ik kwam er pas na een paar uur achter waar dat aan lag: op Bali staan alle straten en wegen vol met Hindoe-ornamenten en -tempels. Die zijn allemaal gemaakt van grauw-grijze steen, wat een sombere indruk geeft. Java is overwegend Islamitisch, en er is dan ook niets meer van die Hindoe-ornamenten te zien. De huizen en huisjes zijn meestal in vrolijke kleuren geschilderd. Wel was er bebouwing langs letterlijk de héle weg die we gereden hebben, nergens een stukje 'niemandsland'. En verder héél veel moskeeën, elke dessa en elk piepklein dorpje heeft er minstens 1. Voor mij nog altijd een vreemd gezicht, voor mijn gevoel past het niet in dit landschap.
Het laatste stuk voerde ons voornamelijk door de bergen. Eigenlijk mogen we onze handjes dichtknijpen dat we veilig aangekomen zijn, want de chauffeurs rijden als gekken. Het grootste gedeelte reden we over tweebaansweggetjes, er was héél veel verkeer, ook langzaam vrachtverkeer, dus de bus moest en zou er langs, iedere keer weer met grote risico's. Er klonken dan ook nogal eens benauwde kreten in de bus. We waren overigens de enige toeristen, de rest waren lokale mensen die terugkeerden van een paar verlofdagen op Bali.
Op de boot ontmoetten we een jonge man, die tot mijn verrassing dominee bleek te zijn. Dat verwacht je toch helemaal niet hier, waar nauwelijks protestanten zijn. Zijn studies daarvoor had hij in Amerika gevolgd, gesponsord door een Amerikaan. Op mijn vraag of hij het niet moeilijk heeft om als dominee te werken in een voornamelijk Islam-land, vertelde hij: ja, eigenlijk heel moeilijk, het wordt nauwelijks getolereerd en al helemaal niet gesteund. Nu werkt hij in Bandung als dominee, maar krijgt van zijn organisatie daarvoor geen salaris uitbetaald. Het geld voor zijn levensonderhoud komt nog steeds uit Amerika. Ik vraag me stiekum af of dit een verkapte vorm van zending, of missie is???
vrijdag 6 januari 2012
Dolfijnen kijken (tweede poging)
Vanmorgen hebben we nog eens een tweede poging ondernomen om dolfijnen te zien en ... dit keer hebben ze ons niet teleurgesteld! De omstandigheden waren gunstig: na een enorme onweersbui gisteren was het vanmorgen droog, niet te veel wind, en doordat het toeristisch piekje van de afgelopen twee weken achter de rug is, gingen er veel minder bootjes het water op. Eerst was er weer die prachtige zonsopgang, met roze en lichtblauwe wolken en een soort vuurzee boven Lovina. Na zo'n twintig minuten waren we op de plaats waar de dolfijnen komen ontbijten en al snel zagen we de eerste aktiviteit. En het werd spectaculair! We hebben er ontzettend veel gezien, ook heel dicht bij de boot, we konden ze af en toe bijna aanraken. Ooit heb ik eens een dolfijnenshow gezien in het Dolfinarium (wie niet? :-)), en je ziet dan die dolfijntjes met twee, drie tegelijk hun sprongen maken. Ik dacht altijd dat dat ze dat
aangeleerd was voor de show, maar nu zag ik dat het iets heel natuurlijk is. Met drie, vier, vijf, springen ze keurig op een rij op precies hetzelfde moment omhoog. Af en toe is er eentje die een oneman-show wil geven en die springt en draait op hetzelfde moment, als een soort schroevendraaier.
Er waren veel kippenvelmomenten, zo mooi was dat! Er was een bootje met Japanners, die dachten waarschijnlijk nog steeds dat het een show was, want ze begonnen af en toe te klappen als er weer zo'n stunt gedaan werd door de dieren, haha.zondag 1 januari 2012
Gelukkig Nieuwjaar!
woensdag 28 december 2011
Tocht naar de Demon Valley
De 'Vallei van de demonen', bij het dorpje Bengkel: nog steeds lastig te bereiken, nauwelijks bekend (ook bij de lokale bevolking kent bijna niemand dit) en daardoor nog steeds heel rustig, je komt er geen mens tegen. Het was weer een glibberige afdaling, maar ik heb het weer heelhuids kunnen volbrengen, slechts één 'slippertje' gemaakt :-). En dan beneden: rust, koelte, stilte, alleen het gekletter van de waterval en het geluid van de vogels, héél veel prachtige planten en bloemen.
bij een kleine warung, waar we eindelijk een saté kambing konden proberen, dat is saté van geitenvlees. Snel geroosterd op een fel vuurtje en geserveerd met een lekker sausje, witte rijst, een kom soep en een grote pot huisgemaakte sambal erbij. De soep was heerlijk van smaak, maar de brokken erin hebben we maar laten liggen, dat waren afvalstukken van de geit met zelfs iets wat op 'tandjes' (?) leek. Haha, het zullen wel kraakbeenstukjes of zo geweest zijn, maar ze leken toch verdacht veel op stukjes gebit!maandag 26 december 2011
buikje vol...
donderdag 22 december 2011
Dolphin watching...

woensdag 21 december 2011
bijna Kerstmis (deel 2)
Bijna Kerstmis!

