Aan de thuisblijvers

Op veler verzoek (echt waar!) ben ik maar weer eens een blog begonnen voor deze reis. Blijkbaar willen jullie graag wat in de warmte delen... En voor mijzelf is het fijn om achteraf het hele reisverslag te kunnen lezen.

Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..

Veel leesplezier!



woensdag 2 februari 2011

Nóg groter feest!

Ja, gisteren was het weer feest, nog groter dan drie dagen geleden: Paul zou voet aan land zetten op Bali. Ik had hem verteld dat de chauffeur van Mas hem zou opwachten met een bordje met zijn naam erop. Maar hij wist niet dat ik meegekomen was naar de luchthaven. Ketut, onze chauffeur, speelde het spel helemaal mee natuurlijk. Ging braaf staan wachten met zijn bordje, en begeleidde Paul naar de uitgang. Ik sprong tevoorschijn, met de vraag of zijn visum wel in orde was, en hij herkende me bijna niet, doordat m'n velletje toch wel een ander kleurtje heeft inmiddels en m'n haar bijna wit geworden is van de zon! We zijn met een behoorlijke vaart door het donker naar huis gereden, ik had Ketut nog niet eerder zo'n snelheid zien maken, maar 's avonds is het natuurlijk wel veel rustiger op de weg. We waren dan ook om half elf al 'thuis'. Inmiddels, na een dag lekker lummelen aan het zwembad en een korte wandeling, zit Paul al helemaal 'op schema' en heeft absoluut geen last van 'jetlag'!

zaterdag 29 januari 2011

Feestje!

Een paar mensen waren al ongerust, dat ik niet meer boven water gekomen was bij het snorkelen, omdat er geen berichtjes meer kwamen
:-) Maar alles is ok hier! Ik heb het nog steeds reuze naar m'n zin, amuseer me prima, maar het is natuurlijk niet echt boeiend om iedere dag te lezen over zwemmen, snorkelen, wandelen, enz. Bovendien is hier de internet-verbinding vaak zo slecht, zoals gisteren, weer helemaal niets!
Gisteren heb ik hier uitgebreid m'n verjaardag gevierd (trouwens, iedereen nog bedankt voor de goede wensen!). 's Morgens waren er twee taarten en alle gasten plus het personeel schoven aan voor koffie met taart. Het is hier echt een gezellige bende. En dan kadootjes, ik heb prachtige 'lappen' gekregen, te gebruiken als sarong, of, zoals ik van plan ben, als decoratie thuis. Naar een van die lappen had ik al wekenlang verliefd lopen kijken, een echte Batikdoek, prachtig. Leuk dat ze dat hadden opgepikt!
's Avonds had Madé, de kokkin, voor een heerlijke Indonesische rijsttafel gezorgd, waarvoor ik zelf de ingredienten had mogen uitkiezen. Lekkerrrrrr!!!

maandag 17 januari 2011

Snorkelles!

Jullie geloven het nooit, maar ik krijg snorkellessen in het zwembad! Heel spannend voor mij, want ik zwem wel heel graag, maar een echte waterrat ben ik helemaal niet. Henk, een van de gasten hier, is zelf een ervaren duiker en snorkelaar en heeft zijn eigen snorkel-uitrusting meegenomen. Stap voor stap leert hij me heel geduldig hoe dit in zijn werk gaat en waarempel, het begint een beetje te lukken!
Paul, je ziet, er wordt aan gewerkt! Ik heb nog 14 dagen om het onder de knie te krijgen...

zaterdag 15 januari 2011

Crematie

Deze week heb ik een crematie van dichtbij mogen meemaken. Ik hoor jullie al denken: waarom zou je zoiets willen zien, ik kan me prettiger tijdverdrijf voorstellen. Maar het hoort nu eenmaal bij het leven, en ik ben geinteresseerd in het leven van de mensen hier met alles wat daar bij hoort.
Dus ik heb me weer in een sarong gehesen (uit respect) en ben naar het crematieveldje gewandeld. Dat is eigenlijk niet meer dan een stukje grond met bomen, vlak bij het strand, met een klein soort tempeltje op een afstandje. Er wordt al druk aan de voorbereidingen gewerkt: offergaven worden op een tafel uitgestald, de muzikanten van een gamelan-orkest zetten vast hun instrumenten klaar en het wachten is op de stoet. Die komt van het huis van de overledene te voet naar de crematieplaats. Een crematie is, zoals zoveel gebeurtenissen hier, een heel sociaal gebeuren. De overledene blijft eerst 3-5 dagen thuis, waar er gewaakt wordt door familie, buren, kennissen. Om een uur of vijf 's middags begint het gezang, dat doorgaat tot middernacht en om vijf uur 's morgens weer begint. Al die tijd worden alle helpers van eten en drinken voorzien, net als de muzikanten. Dat alles kost natuurlijk geld, evenals de crematie zelf, waarbij vooral de priester en zijn helpers betaald moeten worden. Voor sommige families zijn deze kosten bijna niet op te brengen. In zo'n geval wordt de dode eerst begraven, totdat ze genoeg gespaard hebben om de rest te betalen. Soms ook worden de kosten gedeeld bij een 'groepscrematie'.
Daar komt de stoet, begeleid door muziek, iedereen in traditionele kleding. De kist - met een hele stellage erboven en twee jongetjes ernaast die water sprenkelen, rijst strooien en op een fluit spelen - wordt op een paar bamboestokken gedragen door een aantal mannen. Over het hobbelige terrein is dat geen sinecure, af en toe hangt het geheel zo scheef dat ik m'n hart vasthoud. De mannen zelf maken er voortdurend grappen over. Alle familieleden houden versierde touwen vast, waardoor iedereen met elkaar verbonden is. Het gamelanorkest was beginnen spelen zodra de stoet in zicht kwam, en terwijl de muziek opzwepender wordt, loopt de stoet nog een aantal rondjes rond de eigenlijke crematieplaats. Dan wordt het lichaam, gewikkeld in mooie doeken, in een soort bamboebed gelegd en beginnen de rituelen. Er worden veel bloemen en andere offergaven op gelegd, die steeds door de priester worden gezegend. Ik zag ook veel kleine potjes met water en een klein naambordje erin, die potjes werden leeggegoten over het lichaam en weer gezegend. Voor zover ik het begrepen heb, zijn dat kleine 'laatste groetjes' van familie en kennissen. De naaste familie staat tijdens dit gebeuren rondom het lichaam en er wordt uitgebreid afscheid genomen, de weduwe legt haar handen nog even op het gezicht van de man. En dat maakte op mij de meeste indruk, alle handelingen zijn zo zorgzaam, zo liefdevol, zo intens. Tot het laatste moment is iedereen dichtbij en heel betrokken.
Daarna wordt er ruimte gemaakt, de muziek zwelt weer aan en dan gaat de eigenlijke verbranding van start, nadat er eerst ijzeren platen rondom het lichaam werden geplaatst.
Tijdens de verbranding wordt er eten en drinken rondgedeeld, ook voor mij. Ik heb dan zelf nog een tijd met een vrouw zitten praten, die me verteld heeft hoe het na de verbranding gaat. De as wordt uitgestrooid in zee. De familie vertrekt naar huis, waar een pop gemaakt is van stro, bladeren en ander natuurlijk materiaal. Deze pop (symbool voor het lichaam van de overledene) wordt ook nog eens verbrand, en met de as daarvan moeten nog allerlei rituelen worden uitgevoerd, tot nog maanden daarna. Ook dat kost nog eens veel geld. Ze was eigenlijk een beetje jaloers op de Moslims, omdat zij hun doden begraven, met wat bloemen erbij, en dat is het. Veel mensen hier zitten jarenlang in de schulden door alle verplichte rituelen van het Hindoeisme.
Ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt. Er was niets akeligs of griezeligs aan, integendeel. Iedereen is even vriendelijk, mijn aanwezigheid en die van nog een paar 'blanda's' (vreemdelingen) stoort de familie niet, integendeel, hoe meer belangstellenden er bij een crematie zijn, hoe meer aanzien dit geeft voor de familie.
Meer foto's natuurlijk weer in het foto-album.

woensdag 12 januari 2011

Zwembadcatastroofje

Maandag 10 januari hebben we weer eens een tocht gemaakt, dit keer naar de westkust. Maar laat ik eerst vertellen over het kleine rampje in het zwembad deze morgen. Sinds gisteren stormde het hard, de zee was ruw en er vloog van alles in het rond. Vanmorgen was de storm nog aangewakkerd, maar het zwemmen mocht natuurlijk niet ontbreken. Nadat ik m'n handdoek op de stoel had gelegd, ging ik het water in om de dagelijkse baantjes te trekken. En gelukkig maar, want eerst hoorden we een luid gekraak, en even later kwam de hele bougainvillea-wand omlaag. Die struiken (bijna bomen) stonden langs een muur, maar door de storm kon het bamboerek het niet meer houden en stortte de hele boel voorover. Gelukkig lag ik in het zwembad en zat er verder niemand langs die kant. Met man en macht (de hele staf kwam er aan te pas) werd aan het opruimen begonnen, zagen, trekken, snoeien, sjouwen... Het zwembad is vandaag niet meer bruikbaar :-(
Dan de tocht van maandag. Vanaf Mas volgden we de kustweg naar het westen. Onderweg zagen we wijngaarden, ja ook hier op Bali wordt wijn verbouwd (Hatten-wijn). De eerste stop was bij het haventje Celukan Bawang, een kleine haven, die voornamelijk gebruikt wordt voor het aan-en afvoeren van (afgestorven) koraal, waarvan men 'witsel' maakt.
Dan verder naar een parelkwekerij bij Penuabangan. We kregen er een hele uitleg over het kweken van de parels. Als je hoort dat een parel vier jaar nodig heeft om te groeien, en wat een werk er bij komt kijken, is het begrijpelijk dat de parels zo duur zijn. Nadat de oesterschelpen geselecteerd zijn en op geslacht gesorteerd, moeten deze eerst in het zeewater groeien voor ze geschikt zijn om verder te bewerken. Dan worden ze 'geoogst' en wordt er handmatig een soort klein rond bolleke in aangebracht. Daaromheen groeit dan de parel.
Na een koffie/thee/cola-stop bij Gondal Bay reden we verder. Onderweg, als we een belangrijke tempel zoals Pura Pulaki passeerden, moest Ketut, de chauffeur, wel even bidden en een offertje brengen en de hulppriester kwam dan ook even de auto zegenen. Wel een veilig idee, toch? :-)
Dan naderden we het gebied waar een nationaal park ligt, een natuurgebied. We zijn er in geweest om daar te lunchen bij een uitkijkpost, maar hebben geen 'trekking' gedaan, dat ga ik later zelf nog wel eens doen. Bij de headquarters heb ik alvast inlichtingen gevraagd en een boekje meegekregen. De trekking mag alleen maar onder leiding van een gids.
Het einddoel kwam in zicht: de havenplaats Gili Manuk, waar de veerboten naar Java aan- en afmeren.
Op de kaart ondekte ik nog een 'historical place', dus op de terugweg daar nog even gestopt. Dat bleek (alweer) een monument te zijn voor de Indonesische soldaten die gevallen zijn bij de politionele akties.
't Was weer een mooie dag!

woensdag 5 januari 2011

Tocht van 26 december

Ons doel deze dag was een tocht langs het Batur-meer en de Koningsgraven Gunung Kawi.
De tocht ging dit keer wat meer naar het oosten, ook weer de bergen in. Ketut, onze chauffeur, vertelt onderweg van alles en stopt als hij iets interessants ziet of als we ergens een foto willen maken. Op een van de bergweggetjes zagen we een boer die nog op de ouderwetse manier zijn rijstveld aan het ploegen was, dus met ossen. We vroegen de familie of we het erf op mochten, geen probleem, we werden hartelijk ontvangen. Een hele ris schattige kindjes erbij, moeder was de maaltijd aan het bereiden.
Onze volgende stop was in het dorpje Batur Tengah, waar we een prachtig uitzicht hadden naar de Batur (1560 m) en Agung (3142 m) en het Baturmeer, een kratermeer. Beide bergen zijn vulkanen. De laatste uitbarsting van de Agungwas in 2000. Je ziet er nu geen rookpluimen of i.d., maar wel zijn de lavastromen van de vorige uitbarsting nog goed te zien. De lavastenen worden veel gebruikt als fundering voor huizen, hotels, e.d.
Onderweg hebben we gegeten in een piepkleine warung ergens langs de straat. twee tafeltjes en wat stoeltjes, en een keukentje van 1 bij 3 meter, waarin onze nasi goreng werd klaargemaakt. Zoals altijd smaakte dat weer prima, alhoewel bij één iemand de eetlust verdween toen hij een ratje ontdekte dat langs de muur op ooghoogte heen en weer liep....
Onze weg voerde ons dan door een houtsnijdersdorpje (Mas), waar in ongeveer elk huis mooie en minder mooie houtsnijwerken gemaakt worden. Er waren echte kunstwerkjes bij!
Dan bereikten we langzamerhand het einddoel van deze trip: de mystieke Koningsgraven, gelegen iets ten noorden van Ubud. Kunung Kawi is een complex van tien in de rotsen uitgehouwen candi's/koningsgraven uit de pré-hindoeistische 11e eeuw. Nadat je 371 traptreden afgedaald bent, sta je beneden in de steile Pakrisan riviervallei met een prachtig uitzicht. Het complex ademt nog de sfeer van oude legendes en verhalen van vergeten Balinese koningen. Inscripties hebben aangetoond dat dit de begraafplaats was van koning Anak Wunsu, zijn zonen en zijn vele concubines.
En ja, die 371 treden moet je dus naderhand ook weer beklimmen, wat toch een heel karwei was in de ongenaakbare zon! Maar het was het zweet helemaal waard.
Vervolgens reden we door het plaatsje Ubud, dat bekend staat als een kunstenaarsdorp. Alhoewel dat eigenlijk op mijn verlanglijstje stond om eens een paar dagen te verblijven, ben ik daar helemaal van terug gekomen. Wat een drukte daar, wat veel toeristenwinkels, druk verkeer, brrr. Op weg naar huis zijn we nog gestopt bij een lokale ambachtenmarkt, waarover we een uurtje rondgedwaald hebben. De prachtigste kunstwerken zag je daar, maar dat stemmetje in m'n hoofd was alsmaar aan het zagen: 'je kunt het niet meenemen!! geen plaats voor in de valies!!' Dus ik ben maar braaf geweest....

zondag 2 januari 2011

Selamat Tahun Baru

... ofwel: Gelukkig Nieuwjaar! Voor iedereen de beste wensen voor een boeiend, vreugdevol en vooral gezond 2011!
Oudejaarsavond vieren hier was niet zo verschillend van bij ons, of waarschijnlijk overal ter wereld: al wekenlang werd er door de jeugd flink 'geoefend' in het vuurwerk-afsteken en op de avond zelf was het één grote knalpartij vanaf een uur of negen. Zelf hebben we de avond doorgebracht met lekkere hapjes en zelfs een wijntje erbij. Dat was wel bijzonder, want alcoholische dranken zijn hier peperduur, wijn zelfs duurder dan bij ons. De hapjes, daar had ik zelf aan meegewerkt 's middags, in het kader van de 'kooklessen' die ik af en toe van Made, de kokkin, krijg. Dat kan hier allemaal! Schuif maar aan in de keuken, geef je ogen de kost en ga maar meedoen. Veel uitleg erbij, en Made geeft me ook haar telefoonnummer en emailadres: 'als je ergens een probleem mee hebt, sms of mail me maar'! Die middag heb ik loempiatjes gemaakt, dat was nog vrij gemakkelijk, en lumpur, dat zijn rijstrolletjes in bananenblad. Moeilijk! Vooral prutswerk eigenlijk, om de (kleef)rijst met vulling in bananenblad te frommelen. Lijkt heel gemakkelijk, maar ik kreeg het er behoorlijk warm van, haha.
Om twaalf uur rolden we verder in een verjaardagsfeestje voor een van de gasten hier.
Ondertussen hou ik me bezig met het maken van een 'tochtenboek', want dat hebben ze hier nog niet. Ik probeer dus een beschrijving te maken van de tochten die ik gemaakt heb, zoek daarover achtergrondinformatie op en giet dan alles in een hopelijk boeiend verhaaltje, met foto's erbij. Zo kan iemand wat bewuster uitzoeken wat hij/zij wil gaan zien op zo'n tocht.
Volgende keer zal ik verslag doen over de tocht die we op 26 december hebben gemaakt. Ik weet het, ik loop nog steeds achter met schrijven, maar da's een goed teken toch? Ik verveel me hier geen minuut!

dinsdag 28 december 2010

Toch een beetje Kerstmis....

Zoals ik al eerder vertelde, kon ik hier niet helemaal om 'Kerst' heen. Maar het viel allemaal goed mee, we hebben 1e Kerstdag een heerlijke Indonesische rijsttafel gegeten, bereid door Madee, de kokkin van Mas. Evert en Gaby hadden nog een verrassing voor ons in petto: na het eten kwam een Balinees dansgroepje optreden. Na een eerste traditionele dans werden er komische 'dansen' opgevoerd, dus alles luchtig, niet te moeilijk.

Wijnproefavond

Ik loop een beetje achter met de verhaaltjes, foei!
Woensdag 22 december zijn we naar vrienden van Evert en Gaby geweest. Fritz, een Duitser en zijn Balinese vrouw wonen in de bergen en hebben daar een restaurant en een gigantische wijnkelder. Fritz maakt zelf wijnen van allerlei tropische vruchten. We zouden eerst lekker eten en daarna de wijnkelder ingaan om wijnen te proeven. Het liep allemaal wat anders dan gepland, Fritz hebben we niet te zien gekregen, die lag nog strijk als gevolg van een wijnproeverij die de hele nacht geduurd had. Het eten dat bereid werd door zijn vrouw, was ronduit slecht (volgens insiders als gevolg van gebrek aan toezicht). Het uitzicht over het dal maakte wel veel goed. Maar het wijnproeven was een leuke voortzetting van de avond. Wijnen van druiven, maar de specialiteit is de wijn van tropische vruchten. En die waren heerlijk, heel apart. Gelukkig hadden we een Bob voor de terugweg!

donderdag 23 december 2010

Fijne feestdagen allemaal!

Voor iedereen daar in de kou: heel fijne feestdagen gewenst! Wordt het nu eens een witte Kerst daar bij jullie?
Na héél lang zoeken heb ik eindelijk een originele Indonesische kerstkaart gevonden, niet zo gek natuurlijk, want Kerstmis wordt hier niet gevierd (hoera!). Alhoewel, ook hier ontkom ik er niet helemaal aan, want hier in Mas Bungalows hebben ze toch wel een kerstboom gezet! Ahhhhh.... ! 'Het personeel vindt dat zo leuk' zeggen ze dan. Maar verder merk je er niets van gelukkig.
Het is de afgelopen week gelukkig veel beter weer geworden. Overdag vaak zon en 's avonds nog wel eens een regen-en/of onweersbui. Temperaturen van zo'n 30 a 31 graden, helemaal perfekt dus.
Van de week hebben we weer een mooie trip gemaakt het binnenland in. Dit keer kwamen we bij een tempel in het water, waar we (natuurlijk, zou ik haast zeggen) weer tegen een soort processie aanliepen. Dat bleek een soort bedevaart te zijn, een half dorp, of misschien een heel grote familie, allemaal prachtig uitgedost, en zwaar beladen met offergaven. Ze brengen die de tempel in, en tot mijn grote verbazing gaat ook alles weer gewoon mee terug. Maar de goden zijn dan blijkbaar even tevreden gesteld.
Daarna hebben we wat over een markt gedwaald en ons vergaapt aan de prachtige vruchten en groenten. Onderweg natuurlijk veel rijstvelden gezien, maar ook cacaobomen, koffieplantages, kruidnagelbomen, en veel bloemen. Ook reden we door een dorpje waar vroeger, in de koloniale tijd, Hollanders hadden gewoond, die hadden er wel prachtige huizen! Helaas nu zwaar in verval, want 'onderhoud' staat niet in het woordenboek van de Balinezen. Daarentegen kwamen we ook nog al eens monumenten tegen die herinneren aan de zware strijd die er geleverd is (met die Hollanders dus) om onafhankelijk te worden. Spijtig, in de bergen hing nogal wat mist, dus de vergezichten waren niet zo mooi als ze hadden kunnen zijn.
Dan een stop bij een 'heilige boom' en bij 'hot-water-springs', die echter totaal gecultiveerd waren, zodat er alleen maar grote warmwaterzwembaden te zien waren en een betonnen bak waar zogenaamd die bron ontsprong. Beetje kitscherig, allemaal.
Als laatste brachten we een bezoek aan een Boeddhistische tempel, ook weer prachtig gelegen in de bergen. Het verschil is zo groot met de hindu-tempels. Bij de Boeddhistische tempel is iedereen welkom, zonder te moeten betalen, er staat een watervat bij de deur om de dorstigen te laven en de sfeer is zoveel meer ingetogen dan bij de Hindu-tempels. Als ik een vergelijking maak met de Thaise Boeddhistische tempels, dan zie ik hier minder opsmuk, zowel binnen als buiten, en ik miste de monniken die spontaan uitleg geven over 'hun' tempel. Maar verder voel ik me er bijna thuis!
De dagen dat we niet met de auto weggaan, wordt er nogal gewandeld, voornamelijk langs het strand, langs de kampungs, en met de bemo terug, om de moeizame tocht door de hoofdstraat te vermijden. En elke dag .... zwemmen! Het is heerlijk dat er hier een zwembad bij is, ik voel me soms net een miljonair (in roepia's is dat ook zo, haha). Het is een ideale plek om te overwinteren, niet in de laatste plaats door een huiselijke sfeer en veel gezelligheid, met dank aan de eigenaars Evert en Gaby.

donderdag 16 december 2010

Tocht in het binnenland

Ik heb zojuist ontdekt dat ik ook kan antwoorden op jullie berichten in het gastenboek, dus heb ik dat maar eens gedaan.
Gisteren hebben met z'n vieren een auto met chauffeur gehuurd en die heeft ons een fantastische dag bezorgd. We zijn het binnenland ingereden, de bergen in en nu heb ik eindelijk eens 'het echte Bali' gezien. Hele smalle weggetjes, bergpassen, desa's (dorpjes) en veel, héél veel sawa's (rijstvelden). Je ziet, mijn Indonesisch gaat er al op vooruit, kom ook veel woorden tegen die nog in mijn herinnering zaten vanuit mijn Nederlandse jeugd.
De tocht was echt schitterend, achter elke bocht weer een nieuw prachtig plaatje, de rijstvelden in terrassen, heel bijzonder, de vele bloemen, de mensen. Als eerste zijn we naar een grote waterval ergens in de jungle gereden, en heerlijk, dit is geen toeristische attraktie, dus geen 'circus' er omheen van verkoopstertjes enz. En wij waren de enigen daar! Het was een hele klim-en klauterpartij er naar toe, eerst naar beneden en daarna natuurlijk weer omhoog. Het pad was af en toe glibberig en de hoge stenen soms voor mijn korte beentjes lastig, maar we hadden twee galante mannen bij ons die ons door de moeilijkste stukken heen hielpen.
We hadden geen betere chauffeur kunnen hebben, hij wist de mooiste plekjes, stopte overal waar we maar wilden, ook onderweg voor foto's. Geluncht in een warung (lokaal eethuisje) met uitzicht over de sawa's, lekkere pittige nasi goreng ayam, en het waaide zo hard dat de bamboe regenschermen over de tafel vlogen en even later de glazen en flesjes.
Op mijn verzoek (natuurlijk!) zijn we nog een stukje omgereden voor een speciale tempel, de Puru Luhur Batukau, een uitgebreid Hindoistisch tempelcomplex met veel houtsnijwerk en rieten dakjes. De meeste tempels hier bestaan uit 'steenklompen', zoals sommigen wat oneerbiedig zeggen, haha. Maar deze was de moeite waard.
Het 'vlinderpark' (suggestie van de chauffeur) hebben we maar overgeslagen, niet echt interessant, al die vlinders onder een groot net...
De hele dag hadden we het droog gehouden en zelfs zon gehad, maar op de terugweg barstte het onweer weer in alle hevigheid los. Inmiddels werd het ook donker, dus je kunt je voorstellen dat het wel een spectaculaire tocht werd over die bergweggetjes. Op sommige plaatsen konden we er nog maar juist doorheen komen, het water stroomde al de huizen binnen.
Maar we zijn weer veilig thuis geraakt en jullie mogen meegenieten van de foto's (pas op, 't zijn er weer veel!).

woensdag 15 december 2010

Hondenweer!

Gisteren hadden we gelukkig een droge dag, maar tegen de avond begon het weer, en zelfs de mensen die hier al jaren wonen, hebben zoiets nog nooit meegemaakt. Normaal in de regentijd (die eigenlijk pas in januari is) vallen er natuurlijk wel tropische buien, maar die zijn kort en hevig. Nu... zijn ze lang en hevig, met veel onweer. Het ging de hele avond en nacht door en in de kampungs zijn wat huisjes ondergelopen. Vanmorgen ben ik met Evert en Gaby nog even naar Singaraja geweest, omdat mijn pas aangeschafte modempje een probleem had, waardoor ik geen verbinding kreeg met het internet. Dat is nu opgelost, maar het internet valt sowieso regelmatig uit, zoals gisteren de hele dag. Tja, dit is Bali he! Vandaag wilde ik eens een flinke wandeling gaan maken, maar het is weer beginnen onweren en de straten staan weer blank. Dus wat huishoudelijke klusjes, een wasje doen en vanmiddag mijn spulletjes overbrengen naar de kamer naast die van mij, die is gerenoveerd en nu beginnen ze aan de mijne. Er staan weer nieuwe foto's in het foto-album!

maandag 13 december 2010

Het regent, het regent....

... en niet alleen de daken worden nat! Er is de afgelopen drie dagen érg veel regen gevallen, naar de maatstaven van de mensen hier echt uitzonderlijk. Veel mensen zeiden tegen me, voordat ik vertrok, 'geniet van de zon'. Die heb ik eigenlijk nog niet veel gezien, alleen de eerste paar dagen in Sanur. En nu valt er dus uit al die bewolking echt véél water! Vanavond heeft het ook stevig geonweerd, en het regent nog steeds aan een stuk door. Maar dat heeft weer als voordeel dat het niet ál te warm wordt en dat ik wat meer kan schrijven, haha. En het leuke is: niemand wordt er slechtgezind van! Ik zal nog even een verhaaltje vertellen vanuit het begin van de reis. Dat is er toen niet van gekomen, maar Paul vond dat ik die 'pikante' details ook zou moeten vertellen. Ha, nu heb ik jullie aandacht he? Zoals eerder verteld begonnen de problemen in Brussel met een geannuleerde vlucht. British Airways bood aan om mij over te boeken naar een vlucht later en zo gezegd, zo gedaan. Toen begon de incheck-procedure... De juffrouw aan de bali vroeg of ik een visum had voor Indonesie. Natuurlijk juffrouw, is allemaal in orde. De tang (want dat was het) vond het echter niet in orde, ik had een visum voor 60 dagen en mijn retourvlucht was pas na 90 dagen. Ja maar, juffrouw, ik heb dit visum op de ambassade gekregen met de vermelding dat het op Bali verlengd kan worden. Daar had de juffrouw geen oren naar, regels zijn regels, ik moest maar de retourvlucht omboeken naar een vroegere datum. Ik bellen naar de ambassade, waar nog eens bevestigd werd dat alles in orde was en er geen probleem zou moeten zijn. "Laat de juffrouw mij maar bellen". Ja, maar dat weigerde de tang en ze wilde mij dus niet laten vertrekken. Daar stond ik dan.... Uiteindelijk, na veel gekibbel over en weer en getandenknars (want ik had natuurlijk geen zin in extra kosten voor een gewijzigde retourvlucht) heeft ze me ingecheckt tot Londen, wat als gevolg had dat ik ook mijn bagage in Londen weer moest gaan oppikken, en ik moest daar met Quatar Airlines (die de rest van de vluchten verzorgde) maar proberen of zij mij wel zouden laten vertrekken. Bij Quatar inchecken de volgende dag in Londen, toch wel een beetje met het zweet in mijn handen langzamerhand, want wat als..... Maar die maakten er geen enkel probleem van, die kenden dus wel de procedures en wisten dat zo'n visum normaal verlengd wordt in Indonesie. Door het hele gedoe met oppikken van bagage en weer opnieuw gaan laten inchecken was ik nog eens zoveel later, anders had ik misschien die geplande vlucht nog wel gehaald. Met als gevolg dure overnachting in Londen enz. Ik ben nu aan het proberen om B.A. verantwoordelijk te stellen en tenminste een deel van de kosten te recupereren. Daar moet je natuurlijk officiele brieven voor schrijven en talloze formulieren invullen en bijvoegen, dus wat ben ik blij met m'n Gompie (dat is de naam die onze Jesse aan mijn laptopje heeft gegeven :-) !

Lovina (2)

Het bevalt me hier steeds beter, de rust, de bergen op de achtergrond, het Balinese leven dat hier voor een groot deel nog is zoals het vroeger was. Lenie, die ik via een reiswebsite had leren kennen, komt hier al veel jaren en zij had me dat al verteld, maar ja, ikke eerst zien en dan geloven he! Het guesthouse hier is eigenlijk ook geknipt voor een lang verblijf, de eigenaars zijn ontzettend aardige mensen, die van alles voor je doen. En het is hier gewoon gezellig! Wil ik alleen zijn, geen probleem, niemand valt je lastig, maar wil ik eens onder de mensen zijn, dan kan dat ook. Vanmorgen moesten de eigenaars naar Singaraja, een naburig stadje, om inkopen te gaan doen, en we konden meerijden. Dan krijg je natuurlijk ook allerlei informatie, zoals over de haven, die nog door de Nederlanders daar aangelegd is, maar nu bijna helemaal is dichtgeslibt. Ook zagen we er oude Nederlandse douanegebouwen enz., die helaas helemaal staan te vervallen. Dat is Bali, zeggen ze dan, ik denk dan: dat is Aziatisch. Er worden prachtige nieuwe gebouwen, huizen, enz. gezet, maar alles raakt binnen de kortste keren in verval. Twee dagen geleden hebben Lenie en ik tegen de avond een lange wandeling langs het strand gemaakt. Je komt dan een enkel hotel tegen, maar voornamelijk de kampungs, geen dorpjes, maar meer leefgemeenschappen. En de mensen leven daar voor een groot deel nog zoals het altijd geweest is. Allerlei huisdieren lopen er vrij in het rond, kippen, zwijntjes, zelfs een paar runderen. En er wordt volop gevist (zie foto's). Je wordt door iedereen zonder uitzondering vriendelijk begroet, zonder dat ze je direkt iets willen aansmeren. Het strand is op sommige plaatsen maar heel smal en bij hoog water niet begaanbaar, dus we besloten langs de weg terug te gaan. Moeizaam, met al die kapotte stoepen en druk verkeer. En 's avonds rijden er geen bemo's meer... Tja, minder toeristisch dus :-)

zaterdag 11 december 2010

Lovina

Na een (weeral) zeeeeeer lange reis (normaal 3 1/4 uur, nu 7 1/2 uur) per minibus, ben ik gistermiddag aangekomen in Lovina. De reden van de vertraging was nog altijd die Galungan-feesten, die duren een aantal dagen, iedereen is vrij en iedereen gaat dan de baan op. Althans zo lijkt het. De lange, overal tweebaans- weg zat van begin tot eind overvol, met auto's en natuurlijk met de duizenden brommers. Veel van die brommerrijders vormen ook een soort clubs, zag ik, met allemaal dezelfde T-shirts, en ze blijven in groep rijden. Geen wedstrijden, wat dan wel de bedoeling is, ik zou het niet weten. Al met al vond ik het helemaal niet erg, want het landschap veranderde toen we centraal Bali doorwaren. We reden dan door de bergen, met prachtige uitzichten. Het noorden van Bali is veel minder toeristisch, rustiger, mooier van natuur. Wat voor mij wel een openbaring is, is dat Bali veel dichter bevolkt is dan ik dacht. Langs de hele weg was bebouwing, je rijdt eigenlijk nergens door een bos of open plekken zoals rijstvelden. Het nadeel van minder toeristisch hier is wel dat alles wat lastiger is, zoals bijvoorbeeld geld afhalen uit de muur. Dat was tot nu toe geen probleem, maar hier heb ik drie automaten geprobeerd, die geen van allen mijn bankkaart accepteerden. Dan maar de Visa gebruikt, kassa! De bankautomaten liggen ook zeer ver uit elkaar, dus te voet niet te doen. Internet, ook zo'n historie. Je hebt hiervoor een 'dongel' nodig, dat is een soort modempje wat je aansluit op de laptop en waar je een maandabonnement op moet nemen. Voordeel is wel dat die overal in Indonesie te gebruiken is, dus niet meer verplicht wat gaan drinken in de 'betere' restaurants-met-gratis-wifi in Sanur. Wifi is hier in het noorden nog praktisch onbekend. Het guesthouse MAS-bungalows (www.masbungalows.com/) is leuk, prettig verzorgd en een kamer die zelfs wat 'aangekleed' is. En.... er is een zwembad bij, hoera! Het strand schijnt niet veel voor te stellen. Verder is het klimaat hier iets prettiger, wat frisser dan in Sanur. Nadeel van dit guesthouse, met Nederlandse eigenaars, is dat er op dit moment ... alleen maar Nederlanders zitten...., wat toch minder boeiend is dan tussen de trekkers van overal in Sanur. En zoals mijn broertje zojuist opmerkte: wat moet dat worden met Kerstmis?? Oei ja, daar had ik nog niet aan gedacht... Zorgen dat ik hier weg ben waarschijnlijk. Dus voor-en nadelen, zoals overal natuurlijk. Volgende keer wat foto's erbij.

woensdag 8 december 2010

Galungan-Kuningan

Vanmorgen heb ik de zee eens uitgeprobeerd, en ja, ook hier is het zeewater warmer dan de douche! Maar erg ondiep, je moet wel een eind gaan om wat te kunnen zwemmen en de golven ontbreken helemaal! Ik tref het weer bijzonder goed: morgen, 8 december is hier een feestdag, en niet zomaar eentje. Het Galungan-Kuningan-feest is een van de belangrijkste (Hindu-)feesten, dat om de 210 dagen wordt gevierd. De mensen hier vergelijken het qua belangrijkheid een beetje met ons Kerstfeest. De voorbereidingen zijn al in volle gang, overal zie je mensen bezig met versieringen maken en ophangen of neerzetten, iedereen is er druk mee. Gisteren en vandaag heb ik er wat foto's van gemaakt (zie fotoalbum) en morgenvroeg ga ik naar de ceremonie in de belangrijkste tempel van het dorp (de puru bali agung). In dit heiligdom kun je alleen binnen als je je kleding aanpast, dus de sarong aan! Morgenavond is er dan nog een ceremonie in een andere tempel (de puru deso, de dorpstempel), waar een soort sacrale dansen worden opgevoerd. Ik heb zojuist van Naoko, de vrouw des huizes hier, een hele uitleg gekregen over de betekenis van het feest (en tussendoor ook over het Hindoeisme), wat best moeilijk voor haar was, in het Engels. Maar als ik het goed begrepen heb, is de Galungan een soort bevestiging van het geloof, of een soort 'examen' zoals ze zei. Laten zien dat men nog steeds achter de principes staat van het 'goed-doen', dat is het belangrijkste. En daarbij hoort ook het in ere houden van de voorouders, het te vriend houden van de geesten, enz. Vandaar dat er dagelijks bij elk huis zelfgevlochten bakjes worden buitengezet met wat rijst, fruit of ander voedsel, soms ook wat bloemen.

dinsdag 7 december 2010

Rondrit

Vanmorgen weer een stralend zonnetje, met bijbehorende hitte! Ik ben op zoek gegaan naar het kantoor van de busmaatschappij, want donderdag vertrek ik voor een week naar Lovina, in het noorden van Bali. Een bemo aangehouden (een bemo is een soort groen, meestal krakkemikkig mini-busje, waarvan er honderden door de straten rijden en die je kunt aanhouden door je hand op te steken en die je voor heel weinig geld door het plaatsje vervoert), gevraagd me bij het busstation af te zetten, prijsje afgesproken en weg. Nu wist ik wel ongeveer waar dat busstation was, maar niet exact. Maar die bemo bleef maar rijden, en ik dacht: dit gaat niet goed. Bleek dat hij me naar een busstation ver buiten het plaatsje wilde brengen! Ik heb dus een soort privérondrit gehad tot ver buiten Sanur, haha. Een oud vrouwtje dat ook was ingestapt, was er intussen al uit en het mannetje ging dus zoeken naar het busstation. Bij een reisbureautje informatie gevraagd en dan de juiste plek gevonden. Hij wachtte zelfs tot ik mijn ticket gekocht had en bracht me toen weer netjes terug! Ik heb hem dan maar het dubbele gegeven van de afgesproken prijs (dan is dat nog maar ongeveer 1 Euro!). Donderdag vertrek ik dus naar Lovina, voorlopig voor een week, maar ik weet nog niet zeker of ik wel terugkom naar Sanur, want eerlijk gezegd is het hier niet zo geweldig. Veel te druk!

maandag 6 december 2010

Tropisch!

Wat zei ik gisteren? Zo heerlijk rustig.... De eigenaars van Keke hadden blijkbaar een paar nieuwe (Engelse) gasten verkeerd ingeschat, die kwamen vannacht om een uur of een ladderzat thuis en besloten hun feestje hier maar voort te zetten. Dat is natuurlijk niet de bedoeling van een 'home-stay', waar je bij de mensen thuis te gast bent. Dat is letterlijk zo, de mensen hebben bij hun huis een soort binnenpleintje, waar rond een vijftal kamers liggen, elk met een eigen stukje terras. Maar nadat een waarschuwing niet had geholpen, zijn de feestgangers na een uurtje buiten gezet, inpakken en wegwezen. Ze zullen verder de nacht wel op het strand doorgebracht hebben...
Vanmorgen heb ik een lange wandeling gemaakt, tot ver in een van de buitenwijken en over het strand terug. Toch bijna vijf uur onderweg geweest, met inbegrip van een uurtje pauze voor een icecoffee en even internetten, tijdens het nuttigen daarvan. In veel restaurants/café's is er gratis wifi, dus daar maak ik graag gebruik van.
Hoe verder ik buiten het toeristisch centrum kwam, hoe meer tekenen ik tegenkwam van het Hidoeisme. Alhoewel Indonesie voor het grootste deel een moslimland is, bleef het merendeel van de mensen op Bali bij het Hindoeisme. Ook bestaan er vele mengvormen met het oude Balinese geloof, de tradities en de bijbehorende rituelen. Het is een beetje een allegaartje...
Het was de hele ochtend al erg bewolkt en vlak voordat ik thuis was, kreeg ik m'n eerste tropische regenbui over me heen! Het weggetje naar Keke's stond direct onder water, maar na een uurtje was het weer droog en zakte het water snel weg. Nu nog zien dat ik m'n sandalen gedroogd krijg, want de luchtvochigheid is hier zo hoog, dat het erg lang duurt om bv een wasje te drogen, laat staan leren sandalen....

zondag 5 december 2010

Sanur

't Is gelukt, ik ben er! Pfff, wat een reis was dat! Na de overnachting in Londen was het weer nog wat slechter geworden, zodat ook m'n volgende vlucht naar Doha met anderhalf uur vertraging vertrok. Gelukkig de aansluiting wel kunnen halen ('t was weer rennen!) en om een uur of zeven landden we (na nog een tussenstop in Singapore) in Denpasar op Bali. En zowaar: mét m'n bagage, hoera. Na een stapel flappen uit de muur gehaald te hebben en een tijdje zoeken vond ik tussen de vele naambordjes van de afhalers een bordje met mijn naam er op en kon ik instappen voor een rit van een half uur naar Keke's Homestay. Het was inmiddels al donker, dus veel heb ik nog niet kunnen zien, alleen al wel kennis gemaakt met het chaotische verkeer, zoiets als in Bangkok. En ja, het is WARM! Nu niet allemaal beginnen roepen:'dat wilde je toch', inderdaad dat wilde ik en ik vind het zalig. Maar natuurlijk is het even acclimatiseren, je lijf moet zich er toch aan aanpassen. Dus m'n enige uitstap is geweest naar het winkeltje vooraan bij de straat, om water in te slaan. Morgen ga ik een eerste verkenningsronde maken en zien wat Sanur allemaal te bieden heeft, of ik ergens een verbinding kan krijgen met internet, naar de zee gaan kijken, enz. Nu rol ik om van de slaap, en met het vertrouwde geluid van een gekko buiten (ja Paul, ook hier!) zal dat slapen wel lukken. Inmiddels is het ochtend, heb zalig geslapen, het is er heerlijk rustig.

donderdag 2 december 2010

Gestrand in London!

Vanmorgen vroeg de website van de luchthaven bekeken: ja hoor, waar ik al een beetje bang voor was: de eerste vlucht (van Brussel naar London) is geannuleerd! Op de luchthaven aangekomen bleek dat er plaats was op een volgende vlucht, een uur later. Maar natuurlijk had die ook vertraging, en natuurlijk miste ik daardoor de aansluiting op m'n vlucht naar Denpasar. Nu zit ik hier in een luxe hotel (bah, wat een luxe!) in London, want ik kan pas morgen weg. En ze verwachten hier slecht weer, dus wie weet.... Blijven lachen, is de boodschap!