Aan de thuisblijvers

Op veler verzoek (echt waar!) ben ik maar weer eens een blog begonnen voor deze reis. Blijkbaar willen jullie graag wat in de warmte delen... En voor mijzelf is het fijn om achteraf het hele reisverslag te kunnen lezen.

Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..

Veel leesplezier!



zondag 13 november 2011

Daar gaan we weer!

In mijn laatste bericht van eind februari schreef ik: het mooie liedje is bijna afgelopen..., maar het mooie liedje gaat weer beginnen, hoera! Over twee weken ben ik hier weer weg, terug naar Bali, naar Mas, voor drie maanden. Voor het eerst ga ik terug naar dezelfde plaats, heb ik nooit eerder gedaan, maar het was vorig jaar zo goed bevallen dat ik dat nog wel eens wil overdoen. Omdat ik vorige keer al uitgebreid verteld heb over Bali, en ook veel foto´s heb geplaatst, heb ik bedacht om deze keer geen nieuw blog te maken, maar verder te gaan op dit bestaande blog. Ik hoop jullie zo toch weer op de hoogte te kunnen houden van mijn belevenissen, en hoop natuurlijk ook weer op reacties!

vrijdag 25 februari 2011

Het mooie liedje is bijna uit...

Het tellertje hier op dit blog geeft het al aan: nog 1 dag en 16 uur totdat het mooie liedje hier is afgelopen..... Nu, het tellertje heeft het wel een beetje mis, het is zelfs nog korter (tellertje staat nog op Europese tijd :-)). Morgenochtend pakken we onze valiezen in en rond 13.00 uur vertrekken we hier met goeie ouwe Ketut naar de luchthaven. We hebben nog ruim de tijd, dus willen we nog even een omwegje maken en een dorpje bezoeken waar keramiek gemaakt wordt. Morgenavond om 22.20 uur hopen we weg te vliegen en als alles goed gaat landen we zondag rond 12.30 in Brussel, waar we opgewacht worden door Lon, Steven en Jesse. Hopelijk vergeten ze m'n winterjas niet, want het zal wel bibberen worden! Het thuiskomen in Wuustwezel wordt wel spannend, als het goed is staat er een nieuwe keuken en ik heb al wel van Lon gehoord dat er door die verbouwing in het hele huis flink gepoetst moet gaan worden! Ik weet dus wat me te doen staat.... Tot in Belgie!!

donderdag 24 februari 2011

Vulkanen en Tenganan

Dinsdag nog maar eens bij Ketut in de auto gestapt voor een tocht langs o.a. de vulkanen. Het eerste deel van de tocht had ikzelf al eens gedaan (zie ook bericht van 5/1, 'tocht van 26 december'), maar voor Paul was het helemaal nieuw. De drie vulkanen Batur, Abang en Agung waren dit keer minder goed te zien dan de vorige keer, omdat we er nogal veel mist en lage bewolking hing.
Onze route ging verder door een gebied waar enorm veel fruit verbouwd wordt, ook koffie, kruidnagel, vanille, gember, enz. groeit er volop. We bezochten een soort botanisch tuintje waarin die verschillende planten groeiden en waar ook uitleg gegeven werd over de verwerking van de koffiebonen. Eén koffiesoort is wel heel speciaal: de Luwak koffie. Deze komt als volgt tot stand: in de wouden hier op Bali leeft een soort civet-kat, de Luwak. Deze leeft in de bomen waar de koffiebessen groeien, de civetkat eet zijn buikje rond aan deze bessen, waarna in zijn maag een soort van fermentatie plaatsvindt, de bonen uit de bessen gaan door de darmen en worden uitgepoept. Deze bonen worden opgevangen en gedroogd, en vervolgens gebrand en gemalen, et voila... de duurste koffie ter wereld is klaar om gedronken te worden. Tien-dertig euro per kopje!
Bij het bezoekerscentrum mochten we allerlei koffie-en theesoorten gratis proeven, behalve dus die Luwak-koffie, daar mocht je alleen maar aan ruiken, haha.
Daarna kwamen we in de buurt van de 'ambachten-dorpen'. Als eerste was het houtsnijwerk aan de beurt, kilometers lang. We hebben nu ook ontdekt dat hier heel veel souvenirs voor andere landen gemaakt worden, om een voorbeeld te noemen: houten beelden van echte Noordamerikaanse Indianen, spiegels met Marokkaanse omlijstingen, houten bordjes met Nederlandse teksten, enz. enz. Handwerk weliswaar, maar massaproduktie uit goedkoop licht hout.
We moesten helaas weer door een stukje van Ubud, zoals gewoonlijk weer in de file, om onze weg te kunnen vervolgen naar Padangbai en Candidasa. Hier namen we de afslag naar Tenganan, een heel speciaal dorpje dat nog op mijn verlanglijstje stond om te gaan bekijken. De bewoners van dit dorpje, de Bali Aga, leven voor een belangrijk deel nog volgens de oude tradities, nog van vóór de opkomst van het Hindoeisme. De architectuur van het dorp is ook heel apart, heel anders dan wat je elders in Bali ziet. De huisjes en de paden zijn gemaakt van grijze steentjes, allemaal met hetzelfde patroon. Tenganan staat ook bekend om de speciale ikat-weeftechniek, waarbij draden worden gebruikt waar al op voorhand een patroon is opgeverfd. Het resultaat is indrukwekkend mooi. Deze weeftechniek is héél arbeidsintensief, de produktie van bv. 1 sarong kan maanden duren.
Dan nog even deze: (creatie van Ketut, de chauffeur, haha)

zondag 20 februari 2011

Wandeling de berg op...

Toen we een tijd geleden de wijnboer hebben bezocht, ergens halverwege de berg, waren we daar per auto naar toe gegaan. Onderweg zag ik prachtige vergezichten en ik wilde die weg graag nog eens te voet doen. Vrijdag hebben we ons per brommer laten vervoeren naar halverwege die weg en we zijn vanaf dat punt verder gaan wandelen. Eerst nog een stuk verder de berg op en later het hele eind naar beneden. We wilden een andere terugweg nemen, en dachten die ook gevonden te hebben, maar helaas.... na een half uur stappen bleek dat weggetje dood te lopen! Dus het hele eind weer terug, weer bergopwaarts dus! Inmiddels was het al flink warm geworden, dus toen we eindelijk terug in Lovina kwamen, kon je ons allebei uitwringen, haha.
Maar het is heel erg de moeite waard geweest, we hebben geprobeerd een en ander op foto's te vangen, kijk maar in het fotoalbum.....

dinsdag 15 februari 2011

Avontuur!

Gisteren een avontuurlijke dag gehad. We zijn met Ketut naar een kuststrook verder naar het westen gereden, bij Gebang Bay, onderweg gestopt om snorkeluitrustingen (bril en 'flippers') te huren. Bij Gebang Bay zijn we aan boord gegaan van een houten boot, ook lunchpakketten gingen mee. Dan een tocht van ongeveer veertig minuten naar Menjangan Island, waar we de rest van de dag zouden doorbrengen, voornamelijk snorkelend.

Dit snorkelgebied maakt deel uit van het West Bali National Park en er gaat dan ook een gids/instructeur mee het water in, niet alleen om aan te duiden waar de mooiste plaatsen zijn, maar ook om te helpen. Al goed, want Lina en ik, de beginnelingen, konden wel wat hulp gebruiken!

Het was er prachtig, er ligt een soort plateau van zo'n 100 meter aansluitend aan het strand. Op dat stuk is het dus erg ondiep, zo'n 1.50 meter. Begeleid door de gids dobberde ik boven de mooiste koralen en vissen, tot hij op een gegeven moment een teken deed: 'kijk daar eens'... Ik keek... en zag daar het eind van het plateau, dus daarachter een enorme diepte, prachtig blauw, maar voor mij heel angstaanjagend! Alsof ik daar kon invallen, hihi. Het zwemmen met de enorme 'flippers' was weer een ervaring apart, ik voelde me toch prettiger zonder die dingen.

De meegebrachte lunchpakketten waren heel goed, we hebben ze met smaak op het strand verorberd. In de namiddag nog eens een vol uur gesnorkeld. Schitterend, ik ben echt blij dat ik het eens heb kunnen zien allemaal.

zaterdag 12 februari 2011

Oeps, beetje lang geleden.....

Hallo allemaal! Alles ok hier hoor, ik krijg alweer ongeruste berichtjes, haha, maar ik had geloof ik een beetje last van een 'writer's block', terwijl er toch genoeg te vertellen was! Samen met Paul en een ander koppel heb ik nog eens een grote tocht (naar de Demon Valley) gemaakt, we hebben gewandeld, gezwommen, gesnorkeld, enz. Paul had natuurlijk wat tijd nodig om het hier gewoon te worden, niet alleen de mensen, maar ook de natuur. Zoals hij het zelf uitdrukt: 'ik had een week nodig om het landschap te accepteren'. Hij vond het aanvankelijk 'duister, overweldigend, dreigend' en ja, de natuur hier is (in vergelijking met bv Thailand) veel zwaarder, veel groot en groen, alles dicht op en in elkaar gegroeid, tropisch regenwoud. Ook in straten en tussen de huizen staat alles vol 'groot groen'.
De eerste grote tocht voor Paul was dezelfde die ik als eerste maakte (zie mijn blogbericht van 16 december) en voor hem net zo indrukwekkend. De waterval Lembahjin Padukuhan* Santhi Pala, in de Demon Valley, bij het dorpje Bengkel, was wat lastiger te bereiken dan vorige keer (na flinke regen nogal een glibberige afdaling!), maar het is ons weer gelukt.* Een Padukuhan = een spirituele plaats, meestal ver van de bewoonde wereld, voor afzondering en contact met de natuur, door Hindu's gebruikt voor meditatie en bezinning.
Dan de schitterende vergezichten over sawa's-in-terrassen, bij Jatiluwih en Belimbing Desa. De tempel Pura Luhur Batukaru, gebouwd in de 11e eeuw, gelegen midden in het regenwoud, is één van de belangrijkste tempels hier op Bali.
Een paar dagen geleden hebben we een flinke wandeling gemaakt het binnenland in. Na een stukje hoofdweg zijn we een straatje ingeslagen 'de berg op', dan wordt het pas echt leuk. Door de desa's (dorpjes), langs scholen, huizen, bedrijvigheid, en iedereen die je tegenkomt roept een vriendelijke groet, soms met een praatje er achteraan. We kwamen langs een huis dat gerenoveerd werd, Paul moest natuurlijk het zijne van weten van de prachtige deuren en raamstijlen en raakte in gesprek met de 'aannemer'. We werden prompt uitgenodigd voor een wandelingetje door het dorp, waarbij we de schrijnwerkerij bezochten, en een kop koffie bij hem thuis! Hij vertelde dat hij één van de gelukkigen was die een 'sponsor' in Nederland had, die hem heeft laten studeren, waardoor hij veel meer kansen gekregen heeft dan de meeste mensen hier. Hij heeft nu een goede job en woont met vrouw en kind in zijn eigen, schitterende woning.
Gisteren zijn we 'in het echt' gaan snorkelen, met een klein bootje de zee op en daar het water in. (We = Paul, leraar Henk en ik) Het klinkt heel simpel, maar als je weet vanwaar ik kom, was dit een hele prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens kon waarmaken, maar het is toch een beetje gelukt. Een beetje, want ik vond het toch wel doodeng, heb het ook niet zo lang volgehouden, maar heb toch het een en ander kunnen zien. Koralen, vissen, prachtig. Het was op die plaats nogal ondiep, zodat we niet ver boven het koraal zwommen. Maar soms zag ik een diep zwart gat verschijnen, en dan wilde ik ineens toch wel erg graag terug naar de boot, haha. Hoogtevrees he, zelfs onder water, ik wist niet dat dat kon! Leraar Henk bleef voortdurend in de buurt en zorgde ervoor dat ik nooit in paniek raakte. Ook Paul heeft nog wat opgestoken van die lessen, dus... Henk, bedankt!

donderdag 3 februari 2011

Bali anders...(als je geen negatieve zaken wilt lezen, dan dit overslaan!)

Ik had de opmerking van Paul al eens eerder gehoord: je blog is veel te braaf, ik lees alleen maar positieve dingen erin. En er zijn toch ook wel negatieve zaken zeker?
Ah ja, die zijn er inderdaad. Op de een of andere manier vergeet ik meestal daarover te schrijven, omdat er gelukkig zoveel nieuwe, spannende, wel positieve gebeurtenissen waren om over te verhalen. Dus ga ik nu eens proberen iets over de negatieve gevoelens te zeggen.
Allereerst mijn aankomst hier op Bali: ik had me toch wel voorbereid en bijvoorbeeld gelezen dat ik zeker niet naar Kuta moest gaan, omdat dat plaatsje verschrikkelijk druk en toeristisch is, een soort Costa Brava van Indonesie, met veel sex, drugs en .. nee geen rock en roll, maar wel andere vervelende dingen. Dus, niet naar Kuta, ik had gekozen voor Sanur, dat zou rustiger zijn. Toen ik de eerste week in Sanur zat, heb ik echt wel eens gedacht: is dit nu Bali?? Sanur bestaat uit één lange hoofdstraat met aaneengesloten winkeltjes, restaurantjes, barretjes, winkeltjes, enz. Er is wel wat strand, maar lang niet zo mooi als in Thailand en ook lang niet zo mooi als je op toeristische websites of folders over Bali ziet. Bali, 'Paradise-Island'?? Hoe dan, waar dan?
Dan de reis naar het noorden. Ik zag toen wel dat er een ander Bali bestaat, vooral als ik eenmaal de bergen gepasseerd was en in het noordelijk gebied aankwam. Lovina: inderdaad een stuk rustiger, maar bijna geen strand te bekennen (naar mijn idee zal het daarom ook nooit echt toeristisch worden..). En het beetje strand dat er is, bestaat uit vulkaanzand, dus zwart-grijs van kleur, beetje somber. We moeten een behoorlijk stuk te voet gaan (wat ook niet gemakkelijk gemaakt wordt, op het smalle stukje zand liggen allerlei obstakels en hindernissen) om wat meer strand te zien, maar de zee ingaan is ook daar heel onaantrekkelijk: het strand is vies, er ligt allerlei troep, en om de paar honderd meter mondt er een 'riool-rivier' uit in de zee. Lijkt in niets op de 'Bali, Paradise-Island'-plaatjes uit de folders!
Ik heb de afgelopen twee maanden veel over de rest van het eiland gehoord en gelezen, heb gezocht naar de paradijselijke plekjes. Die zijn er wel, een paar van die 'Bounty-stranden', maar die zijn zonder uitzondering ingenomen door dure, luxe resorts. Niet echt mijn ding dus.
De vervuiling hier is gigantisch, zelfs naar Aziatische normen. Langs straten en wegen stapelt het vuil zich op en de rotting verspreidt een vreselijke stank. De mensen vinden het hier de gewoonste zaak van de wereld om alles maar gewoon op straat te gooien en weg te laten rotten.
Onderhoud aan huizen, gebouwen, men denkt er zelfs niet aan, met als gevolg dat zelfs de mooiste huizen of hotels na een paar jaar staan te verkommeren.
De corruptie viert hier hoogtij, veel meer dan ik wat ik in Thailand heb ervaren, en in álle lagen van de bevolking. Als je naar Azie gaat, weet je dat je (zeker in toeristische gebieden) op je hoede moet zijn voor afzetterij en bedrog. Maar zoals hier heb ik het nog nooit meegemaakt. Liegen en bedriegen wordt hier blijkbaar met de paplepel ingegeven. En dat stoort me, ik ben teleurgesteld als ik merk dat zelfs iemand van het personeel hier, die ik dacht te kunnen vertrouwen, me weer iets voorliegt, dan moet ik toch wel even slikken.
Tja, samengevat zou ik zeggen: ik kan er mee leven, het is een prima plek om te overwinteren, en dan neem ik de negatieve kanten er wel bij. Maar 'Paradise Island'...... echt niet!

woensdag 2 februari 2011

Nóg groter feest!

Ja, gisteren was het weer feest, nog groter dan drie dagen geleden: Paul zou voet aan land zetten op Bali. Ik had hem verteld dat de chauffeur van Mas hem zou opwachten met een bordje met zijn naam erop. Maar hij wist niet dat ik meegekomen was naar de luchthaven. Ketut, onze chauffeur, speelde het spel helemaal mee natuurlijk. Ging braaf staan wachten met zijn bordje, en begeleidde Paul naar de uitgang. Ik sprong tevoorschijn, met de vraag of zijn visum wel in orde was, en hij herkende me bijna niet, doordat m'n velletje toch wel een ander kleurtje heeft inmiddels en m'n haar bijna wit geworden is van de zon! We zijn met een behoorlijke vaart door het donker naar huis gereden, ik had Ketut nog niet eerder zo'n snelheid zien maken, maar 's avonds is het natuurlijk wel veel rustiger op de weg. We waren dan ook om half elf al 'thuis'. Inmiddels, na een dag lekker lummelen aan het zwembad en een korte wandeling, zit Paul al helemaal 'op schema' en heeft absoluut geen last van 'jetlag'!

zaterdag 29 januari 2011

Feestje!

Een paar mensen waren al ongerust, dat ik niet meer boven water gekomen was bij het snorkelen, omdat er geen berichtjes meer kwamen
:-) Maar alles is ok hier! Ik heb het nog steeds reuze naar m'n zin, amuseer me prima, maar het is natuurlijk niet echt boeiend om iedere dag te lezen over zwemmen, snorkelen, wandelen, enz. Bovendien is hier de internet-verbinding vaak zo slecht, zoals gisteren, weer helemaal niets!
Gisteren heb ik hier uitgebreid m'n verjaardag gevierd (trouwens, iedereen nog bedankt voor de goede wensen!). 's Morgens waren er twee taarten en alle gasten plus het personeel schoven aan voor koffie met taart. Het is hier echt een gezellige bende. En dan kadootjes, ik heb prachtige 'lappen' gekregen, te gebruiken als sarong, of, zoals ik van plan ben, als decoratie thuis. Naar een van die lappen had ik al wekenlang verliefd lopen kijken, een echte Batikdoek, prachtig. Leuk dat ze dat hadden opgepikt!
's Avonds had Madé, de kokkin, voor een heerlijke Indonesische rijsttafel gezorgd, waarvoor ik zelf de ingredienten had mogen uitkiezen. Lekkerrrrrr!!!

maandag 17 januari 2011

Snorkelles!

Jullie geloven het nooit, maar ik krijg snorkellessen in het zwembad! Heel spannend voor mij, want ik zwem wel heel graag, maar een echte waterrat ben ik helemaal niet. Henk, een van de gasten hier, is zelf een ervaren duiker en snorkelaar en heeft zijn eigen snorkel-uitrusting meegenomen. Stap voor stap leert hij me heel geduldig hoe dit in zijn werk gaat en waarempel, het begint een beetje te lukken!
Paul, je ziet, er wordt aan gewerkt! Ik heb nog 14 dagen om het onder de knie te krijgen...

zaterdag 15 januari 2011

Crematie

Deze week heb ik een crematie van dichtbij mogen meemaken. Ik hoor jullie al denken: waarom zou je zoiets willen zien, ik kan me prettiger tijdverdrijf voorstellen. Maar het hoort nu eenmaal bij het leven, en ik ben geinteresseerd in het leven van de mensen hier met alles wat daar bij hoort.
Dus ik heb me weer in een sarong gehesen (uit respect) en ben naar het crematieveldje gewandeld. Dat is eigenlijk niet meer dan een stukje grond met bomen, vlak bij het strand, met een klein soort tempeltje op een afstandje. Er wordt al druk aan de voorbereidingen gewerkt: offergaven worden op een tafel uitgestald, de muzikanten van een gamelan-orkest zetten vast hun instrumenten klaar en het wachten is op de stoet. Die komt van het huis van de overledene te voet naar de crematieplaats. Een crematie is, zoals zoveel gebeurtenissen hier, een heel sociaal gebeuren. De overledene blijft eerst 3-5 dagen thuis, waar er gewaakt wordt door familie, buren, kennissen. Om een uur of vijf 's middags begint het gezang, dat doorgaat tot middernacht en om vijf uur 's morgens weer begint. Al die tijd worden alle helpers van eten en drinken voorzien, net als de muzikanten. Dat alles kost natuurlijk geld, evenals de crematie zelf, waarbij vooral de priester en zijn helpers betaald moeten worden. Voor sommige families zijn deze kosten bijna niet op te brengen. In zo'n geval wordt de dode eerst begraven, totdat ze genoeg gespaard hebben om de rest te betalen. Soms ook worden de kosten gedeeld bij een 'groepscrematie'.
Daar komt de stoet, begeleid door muziek, iedereen in traditionele kleding. De kist - met een hele stellage erboven en twee jongetjes ernaast die water sprenkelen, rijst strooien en op een fluit spelen - wordt op een paar bamboestokken gedragen door een aantal mannen. Over het hobbelige terrein is dat geen sinecure, af en toe hangt het geheel zo scheef dat ik m'n hart vasthoud. De mannen zelf maken er voortdurend grappen over. Alle familieleden houden versierde touwen vast, waardoor iedereen met elkaar verbonden is. Het gamelanorkest was beginnen spelen zodra de stoet in zicht kwam, en terwijl de muziek opzwepender wordt, loopt de stoet nog een aantal rondjes rond de eigenlijke crematieplaats. Dan wordt het lichaam, gewikkeld in mooie doeken, in een soort bamboebed gelegd en beginnen de rituelen. Er worden veel bloemen en andere offergaven op gelegd, die steeds door de priester worden gezegend. Ik zag ook veel kleine potjes met water en een klein naambordje erin, die potjes werden leeggegoten over het lichaam en weer gezegend. Voor zover ik het begrepen heb, zijn dat kleine 'laatste groetjes' van familie en kennissen. De naaste familie staat tijdens dit gebeuren rondom het lichaam en er wordt uitgebreid afscheid genomen, de weduwe legt haar handen nog even op het gezicht van de man. En dat maakte op mij de meeste indruk, alle handelingen zijn zo zorgzaam, zo liefdevol, zo intens. Tot het laatste moment is iedereen dichtbij en heel betrokken.
Daarna wordt er ruimte gemaakt, de muziek zwelt weer aan en dan gaat de eigenlijke verbranding van start, nadat er eerst ijzeren platen rondom het lichaam werden geplaatst.
Tijdens de verbranding wordt er eten en drinken rondgedeeld, ook voor mij. Ik heb dan zelf nog een tijd met een vrouw zitten praten, die me verteld heeft hoe het na de verbranding gaat. De as wordt uitgestrooid in zee. De familie vertrekt naar huis, waar een pop gemaakt is van stro, bladeren en ander natuurlijk materiaal. Deze pop (symbool voor het lichaam van de overledene) wordt ook nog eens verbrand, en met de as daarvan moeten nog allerlei rituelen worden uitgevoerd, tot nog maanden daarna. Ook dat kost nog eens veel geld. Ze was eigenlijk een beetje jaloers op de Moslims, omdat zij hun doden begraven, met wat bloemen erbij, en dat is het. Veel mensen hier zitten jarenlang in de schulden door alle verplichte rituelen van het Hindoeisme.
Ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt. Er was niets akeligs of griezeligs aan, integendeel. Iedereen is even vriendelijk, mijn aanwezigheid en die van nog een paar 'blanda's' (vreemdelingen) stoort de familie niet, integendeel, hoe meer belangstellenden er bij een crematie zijn, hoe meer aanzien dit geeft voor de familie.
Meer foto's natuurlijk weer in het foto-album.

woensdag 12 januari 2011

Zwembadcatastroofje

Maandag 10 januari hebben we weer eens een tocht gemaakt, dit keer naar de westkust. Maar laat ik eerst vertellen over het kleine rampje in het zwembad deze morgen. Sinds gisteren stormde het hard, de zee was ruw en er vloog van alles in het rond. Vanmorgen was de storm nog aangewakkerd, maar het zwemmen mocht natuurlijk niet ontbreken. Nadat ik m'n handdoek op de stoel had gelegd, ging ik het water in om de dagelijkse baantjes te trekken. En gelukkig maar, want eerst hoorden we een luid gekraak, en even later kwam de hele bougainvillea-wand omlaag. Die struiken (bijna bomen) stonden langs een muur, maar door de storm kon het bamboerek het niet meer houden en stortte de hele boel voorover. Gelukkig lag ik in het zwembad en zat er verder niemand langs die kant. Met man en macht (de hele staf kwam er aan te pas) werd aan het opruimen begonnen, zagen, trekken, snoeien, sjouwen... Het zwembad is vandaag niet meer bruikbaar :-(
Dan de tocht van maandag. Vanaf Mas volgden we de kustweg naar het westen. Onderweg zagen we wijngaarden, ja ook hier op Bali wordt wijn verbouwd (Hatten-wijn). De eerste stop was bij het haventje Celukan Bawang, een kleine haven, die voornamelijk gebruikt wordt voor het aan-en afvoeren van (afgestorven) koraal, waarvan men 'witsel' maakt.
Dan verder naar een parelkwekerij bij Penuabangan. We kregen er een hele uitleg over het kweken van de parels. Als je hoort dat een parel vier jaar nodig heeft om te groeien, en wat een werk er bij komt kijken, is het begrijpelijk dat de parels zo duur zijn. Nadat de oesterschelpen geselecteerd zijn en op geslacht gesorteerd, moeten deze eerst in het zeewater groeien voor ze geschikt zijn om verder te bewerken. Dan worden ze 'geoogst' en wordt er handmatig een soort klein rond bolleke in aangebracht. Daaromheen groeit dan de parel.
Na een koffie/thee/cola-stop bij Gondal Bay reden we verder. Onderweg, als we een belangrijke tempel zoals Pura Pulaki passeerden, moest Ketut, de chauffeur, wel even bidden en een offertje brengen en de hulppriester kwam dan ook even de auto zegenen. Wel een veilig idee, toch? :-)
Dan naderden we het gebied waar een nationaal park ligt, een natuurgebied. We zijn er in geweest om daar te lunchen bij een uitkijkpost, maar hebben geen 'trekking' gedaan, dat ga ik later zelf nog wel eens doen. Bij de headquarters heb ik alvast inlichtingen gevraagd en een boekje meegekregen. De trekking mag alleen maar onder leiding van een gids.
Het einddoel kwam in zicht: de havenplaats Gili Manuk, waar de veerboten naar Java aan- en afmeren.
Op de kaart ondekte ik nog een 'historical place', dus op de terugweg daar nog even gestopt. Dat bleek (alweer) een monument te zijn voor de Indonesische soldaten die gevallen zijn bij de politionele akties.
't Was weer een mooie dag!

woensdag 5 januari 2011

Tocht van 26 december

Ons doel deze dag was een tocht langs het Batur-meer en de Koningsgraven Gunung Kawi.
De tocht ging dit keer wat meer naar het oosten, ook weer de bergen in. Ketut, onze chauffeur, vertelt onderweg van alles en stopt als hij iets interessants ziet of als we ergens een foto willen maken. Op een van de bergweggetjes zagen we een boer die nog op de ouderwetse manier zijn rijstveld aan het ploegen was, dus met ossen. We vroegen de familie of we het erf op mochten, geen probleem, we werden hartelijk ontvangen. Een hele ris schattige kindjes erbij, moeder was de maaltijd aan het bereiden.
Onze volgende stop was in het dorpje Batur Tengah, waar we een prachtig uitzicht hadden naar de Batur (1560 m) en Agung (3142 m) en het Baturmeer, een kratermeer. Beide bergen zijn vulkanen. De laatste uitbarsting van de Agungwas in 2000. Je ziet er nu geen rookpluimen of i.d., maar wel zijn de lavastromen van de vorige uitbarsting nog goed te zien. De lavastenen worden veel gebruikt als fundering voor huizen, hotels, e.d.
Onderweg hebben we gegeten in een piepkleine warung ergens langs de straat. twee tafeltjes en wat stoeltjes, en een keukentje van 1 bij 3 meter, waarin onze nasi goreng werd klaargemaakt. Zoals altijd smaakte dat weer prima, alhoewel bij één iemand de eetlust verdween toen hij een ratje ontdekte dat langs de muur op ooghoogte heen en weer liep....
Onze weg voerde ons dan door een houtsnijdersdorpje (Mas), waar in ongeveer elk huis mooie en minder mooie houtsnijwerken gemaakt worden. Er waren echte kunstwerkjes bij!
Dan bereikten we langzamerhand het einddoel van deze trip: de mystieke Koningsgraven, gelegen iets ten noorden van Ubud. Kunung Kawi is een complex van tien in de rotsen uitgehouwen candi's/koningsgraven uit de pré-hindoeistische 11e eeuw. Nadat je 371 traptreden afgedaald bent, sta je beneden in de steile Pakrisan riviervallei met een prachtig uitzicht. Het complex ademt nog de sfeer van oude legendes en verhalen van vergeten Balinese koningen. Inscripties hebben aangetoond dat dit de begraafplaats was van koning Anak Wunsu, zijn zonen en zijn vele concubines.
En ja, die 371 treden moet je dus naderhand ook weer beklimmen, wat toch een heel karwei was in de ongenaakbare zon! Maar het was het zweet helemaal waard.
Vervolgens reden we door het plaatsje Ubud, dat bekend staat als een kunstenaarsdorp. Alhoewel dat eigenlijk op mijn verlanglijstje stond om eens een paar dagen te verblijven, ben ik daar helemaal van terug gekomen. Wat een drukte daar, wat veel toeristenwinkels, druk verkeer, brrr. Op weg naar huis zijn we nog gestopt bij een lokale ambachtenmarkt, waarover we een uurtje rondgedwaald hebben. De prachtigste kunstwerken zag je daar, maar dat stemmetje in m'n hoofd was alsmaar aan het zagen: 'je kunt het niet meenemen!! geen plaats voor in de valies!!' Dus ik ben maar braaf geweest....

zondag 2 januari 2011

Selamat Tahun Baru

... ofwel: Gelukkig Nieuwjaar! Voor iedereen de beste wensen voor een boeiend, vreugdevol en vooral gezond 2011!
Oudejaarsavond vieren hier was niet zo verschillend van bij ons, of waarschijnlijk overal ter wereld: al wekenlang werd er door de jeugd flink 'geoefend' in het vuurwerk-afsteken en op de avond zelf was het één grote knalpartij vanaf een uur of negen. Zelf hebben we de avond doorgebracht met lekkere hapjes en zelfs een wijntje erbij. Dat was wel bijzonder, want alcoholische dranken zijn hier peperduur, wijn zelfs duurder dan bij ons. De hapjes, daar had ik zelf aan meegewerkt 's middags, in het kader van de 'kooklessen' die ik af en toe van Made, de kokkin, krijg. Dat kan hier allemaal! Schuif maar aan in de keuken, geef je ogen de kost en ga maar meedoen. Veel uitleg erbij, en Made geeft me ook haar telefoonnummer en emailadres: 'als je ergens een probleem mee hebt, sms of mail me maar'! Die middag heb ik loempiatjes gemaakt, dat was nog vrij gemakkelijk, en lumpur, dat zijn rijstrolletjes in bananenblad. Moeilijk! Vooral prutswerk eigenlijk, om de (kleef)rijst met vulling in bananenblad te frommelen. Lijkt heel gemakkelijk, maar ik kreeg het er behoorlijk warm van, haha.
Om twaalf uur rolden we verder in een verjaardagsfeestje voor een van de gasten hier.
Ondertussen hou ik me bezig met het maken van een 'tochtenboek', want dat hebben ze hier nog niet. Ik probeer dus een beschrijving te maken van de tochten die ik gemaakt heb, zoek daarover achtergrondinformatie op en giet dan alles in een hopelijk boeiend verhaaltje, met foto's erbij. Zo kan iemand wat bewuster uitzoeken wat hij/zij wil gaan zien op zo'n tocht.
Volgende keer zal ik verslag doen over de tocht die we op 26 december hebben gemaakt. Ik weet het, ik loop nog steeds achter met schrijven, maar da's een goed teken toch? Ik verveel me hier geen minuut!

dinsdag 28 december 2010

Toch een beetje Kerstmis....

Zoals ik al eerder vertelde, kon ik hier niet helemaal om 'Kerst' heen. Maar het viel allemaal goed mee, we hebben 1e Kerstdag een heerlijke Indonesische rijsttafel gegeten, bereid door Madee, de kokkin van Mas. Evert en Gaby hadden nog een verrassing voor ons in petto: na het eten kwam een Balinees dansgroepje optreden. Na een eerste traditionele dans werden er komische 'dansen' opgevoerd, dus alles luchtig, niet te moeilijk.

Wijnproefavond

Ik loop een beetje achter met de verhaaltjes, foei!
Woensdag 22 december zijn we naar vrienden van Evert en Gaby geweest. Fritz, een Duitser en zijn Balinese vrouw wonen in de bergen en hebben daar een restaurant en een gigantische wijnkelder. Fritz maakt zelf wijnen van allerlei tropische vruchten. We zouden eerst lekker eten en daarna de wijnkelder ingaan om wijnen te proeven. Het liep allemaal wat anders dan gepland, Fritz hebben we niet te zien gekregen, die lag nog strijk als gevolg van een wijnproeverij die de hele nacht geduurd had. Het eten dat bereid werd door zijn vrouw, was ronduit slecht (volgens insiders als gevolg van gebrek aan toezicht). Het uitzicht over het dal maakte wel veel goed. Maar het wijnproeven was een leuke voortzetting van de avond. Wijnen van druiven, maar de specialiteit is de wijn van tropische vruchten. En die waren heerlijk, heel apart. Gelukkig hadden we een Bob voor de terugweg!

donderdag 23 december 2010

Fijne feestdagen allemaal!

Voor iedereen daar in de kou: heel fijne feestdagen gewenst! Wordt het nu eens een witte Kerst daar bij jullie?
Na héél lang zoeken heb ik eindelijk een originele Indonesische kerstkaart gevonden, niet zo gek natuurlijk, want Kerstmis wordt hier niet gevierd (hoera!). Alhoewel, ook hier ontkom ik er niet helemaal aan, want hier in Mas Bungalows hebben ze toch wel een kerstboom gezet! Ahhhhh.... ! 'Het personeel vindt dat zo leuk' zeggen ze dan. Maar verder merk je er niets van gelukkig.
Het is de afgelopen week gelukkig veel beter weer geworden. Overdag vaak zon en 's avonds nog wel eens een regen-en/of onweersbui. Temperaturen van zo'n 30 a 31 graden, helemaal perfekt dus.
Van de week hebben we weer een mooie trip gemaakt het binnenland in. Dit keer kwamen we bij een tempel in het water, waar we (natuurlijk, zou ik haast zeggen) weer tegen een soort processie aanliepen. Dat bleek een soort bedevaart te zijn, een half dorp, of misschien een heel grote familie, allemaal prachtig uitgedost, en zwaar beladen met offergaven. Ze brengen die de tempel in, en tot mijn grote verbazing gaat ook alles weer gewoon mee terug. Maar de goden zijn dan blijkbaar even tevreden gesteld.
Daarna hebben we wat over een markt gedwaald en ons vergaapt aan de prachtige vruchten en groenten. Onderweg natuurlijk veel rijstvelden gezien, maar ook cacaobomen, koffieplantages, kruidnagelbomen, en veel bloemen. Ook reden we door een dorpje waar vroeger, in de koloniale tijd, Hollanders hadden gewoond, die hadden er wel prachtige huizen! Helaas nu zwaar in verval, want 'onderhoud' staat niet in het woordenboek van de Balinezen. Daarentegen kwamen we ook nog al eens monumenten tegen die herinneren aan de zware strijd die er geleverd is (met die Hollanders dus) om onafhankelijk te worden. Spijtig, in de bergen hing nogal wat mist, dus de vergezichten waren niet zo mooi als ze hadden kunnen zijn.
Dan een stop bij een 'heilige boom' en bij 'hot-water-springs', die echter totaal gecultiveerd waren, zodat er alleen maar grote warmwaterzwembaden te zien waren en een betonnen bak waar zogenaamd die bron ontsprong. Beetje kitscherig, allemaal.
Als laatste brachten we een bezoek aan een Boeddhistische tempel, ook weer prachtig gelegen in de bergen. Het verschil is zo groot met de hindu-tempels. Bij de Boeddhistische tempel is iedereen welkom, zonder te moeten betalen, er staat een watervat bij de deur om de dorstigen te laven en de sfeer is zoveel meer ingetogen dan bij de Hindu-tempels. Als ik een vergelijking maak met de Thaise Boeddhistische tempels, dan zie ik hier minder opsmuk, zowel binnen als buiten, en ik miste de monniken die spontaan uitleg geven over 'hun' tempel. Maar verder voel ik me er bijna thuis!
De dagen dat we niet met de auto weggaan, wordt er nogal gewandeld, voornamelijk langs het strand, langs de kampungs, en met de bemo terug, om de moeizame tocht door de hoofdstraat te vermijden. En elke dag .... zwemmen! Het is heerlijk dat er hier een zwembad bij is, ik voel me soms net een miljonair (in roepia's is dat ook zo, haha). Het is een ideale plek om te overwinteren, niet in de laatste plaats door een huiselijke sfeer en veel gezelligheid, met dank aan de eigenaars Evert en Gaby.

donderdag 16 december 2010

Tocht in het binnenland

Ik heb zojuist ontdekt dat ik ook kan antwoorden op jullie berichten in het gastenboek, dus heb ik dat maar eens gedaan.
Gisteren hebben met z'n vieren een auto met chauffeur gehuurd en die heeft ons een fantastische dag bezorgd. We zijn het binnenland ingereden, de bergen in en nu heb ik eindelijk eens 'het echte Bali' gezien. Hele smalle weggetjes, bergpassen, desa's (dorpjes) en veel, héél veel sawa's (rijstvelden). Je ziet, mijn Indonesisch gaat er al op vooruit, kom ook veel woorden tegen die nog in mijn herinnering zaten vanuit mijn Nederlandse jeugd.
De tocht was echt schitterend, achter elke bocht weer een nieuw prachtig plaatje, de rijstvelden in terrassen, heel bijzonder, de vele bloemen, de mensen. Als eerste zijn we naar een grote waterval ergens in de jungle gereden, en heerlijk, dit is geen toeristische attraktie, dus geen 'circus' er omheen van verkoopstertjes enz. En wij waren de enigen daar! Het was een hele klim-en klauterpartij er naar toe, eerst naar beneden en daarna natuurlijk weer omhoog. Het pad was af en toe glibberig en de hoge stenen soms voor mijn korte beentjes lastig, maar we hadden twee galante mannen bij ons die ons door de moeilijkste stukken heen hielpen.
We hadden geen betere chauffeur kunnen hebben, hij wist de mooiste plekjes, stopte overal waar we maar wilden, ook onderweg voor foto's. Geluncht in een warung (lokaal eethuisje) met uitzicht over de sawa's, lekkere pittige nasi goreng ayam, en het waaide zo hard dat de bamboe regenschermen over de tafel vlogen en even later de glazen en flesjes.
Op mijn verzoek (natuurlijk!) zijn we nog een stukje omgereden voor een speciale tempel, de Puru Luhur Batukau, een uitgebreid Hindoistisch tempelcomplex met veel houtsnijwerk en rieten dakjes. De meeste tempels hier bestaan uit 'steenklompen', zoals sommigen wat oneerbiedig zeggen, haha. Maar deze was de moeite waard.
Het 'vlinderpark' (suggestie van de chauffeur) hebben we maar overgeslagen, niet echt interessant, al die vlinders onder een groot net...
De hele dag hadden we het droog gehouden en zelfs zon gehad, maar op de terugweg barstte het onweer weer in alle hevigheid los. Inmiddels werd het ook donker, dus je kunt je voorstellen dat het wel een spectaculaire tocht werd over die bergweggetjes. Op sommige plaatsen konden we er nog maar juist doorheen komen, het water stroomde al de huizen binnen.
Maar we zijn weer veilig thuis geraakt en jullie mogen meegenieten van de foto's (pas op, 't zijn er weer veel!).

woensdag 15 december 2010

Hondenweer!

Gisteren hadden we gelukkig een droge dag, maar tegen de avond begon het weer, en zelfs de mensen die hier al jaren wonen, hebben zoiets nog nooit meegemaakt. Normaal in de regentijd (die eigenlijk pas in januari is) vallen er natuurlijk wel tropische buien, maar die zijn kort en hevig. Nu... zijn ze lang en hevig, met veel onweer. Het ging de hele avond en nacht door en in de kampungs zijn wat huisjes ondergelopen. Vanmorgen ben ik met Evert en Gaby nog even naar Singaraja geweest, omdat mijn pas aangeschafte modempje een probleem had, waardoor ik geen verbinding kreeg met het internet. Dat is nu opgelost, maar het internet valt sowieso regelmatig uit, zoals gisteren de hele dag. Tja, dit is Bali he! Vandaag wilde ik eens een flinke wandeling gaan maken, maar het is weer beginnen onweren en de straten staan weer blank. Dus wat huishoudelijke klusjes, een wasje doen en vanmiddag mijn spulletjes overbrengen naar de kamer naast die van mij, die is gerenoveerd en nu beginnen ze aan de mijne. Er staan weer nieuwe foto's in het foto-album!

maandag 13 december 2010

Het regent, het regent....

... en niet alleen de daken worden nat! Er is de afgelopen drie dagen érg veel regen gevallen, naar de maatstaven van de mensen hier echt uitzonderlijk. Veel mensen zeiden tegen me, voordat ik vertrok, 'geniet van de zon'. Die heb ik eigenlijk nog niet veel gezien, alleen de eerste paar dagen in Sanur. En nu valt er dus uit al die bewolking echt véél water! Vanavond heeft het ook stevig geonweerd, en het regent nog steeds aan een stuk door. Maar dat heeft weer als voordeel dat het niet ál te warm wordt en dat ik wat meer kan schrijven, haha. En het leuke is: niemand wordt er slechtgezind van! Ik zal nog even een verhaaltje vertellen vanuit het begin van de reis. Dat is er toen niet van gekomen, maar Paul vond dat ik die 'pikante' details ook zou moeten vertellen. Ha, nu heb ik jullie aandacht he? Zoals eerder verteld begonnen de problemen in Brussel met een geannuleerde vlucht. British Airways bood aan om mij over te boeken naar een vlucht later en zo gezegd, zo gedaan. Toen begon de incheck-procedure... De juffrouw aan de bali vroeg of ik een visum had voor Indonesie. Natuurlijk juffrouw, is allemaal in orde. De tang (want dat was het) vond het echter niet in orde, ik had een visum voor 60 dagen en mijn retourvlucht was pas na 90 dagen. Ja maar, juffrouw, ik heb dit visum op de ambassade gekregen met de vermelding dat het op Bali verlengd kan worden. Daar had de juffrouw geen oren naar, regels zijn regels, ik moest maar de retourvlucht omboeken naar een vroegere datum. Ik bellen naar de ambassade, waar nog eens bevestigd werd dat alles in orde was en er geen probleem zou moeten zijn. "Laat de juffrouw mij maar bellen". Ja, maar dat weigerde de tang en ze wilde mij dus niet laten vertrekken. Daar stond ik dan.... Uiteindelijk, na veel gekibbel over en weer en getandenknars (want ik had natuurlijk geen zin in extra kosten voor een gewijzigde retourvlucht) heeft ze me ingecheckt tot Londen, wat als gevolg had dat ik ook mijn bagage in Londen weer moest gaan oppikken, en ik moest daar met Quatar Airlines (die de rest van de vluchten verzorgde) maar proberen of zij mij wel zouden laten vertrekken. Bij Quatar inchecken de volgende dag in Londen, toch wel een beetje met het zweet in mijn handen langzamerhand, want wat als..... Maar die maakten er geen enkel probleem van, die kenden dus wel de procedures en wisten dat zo'n visum normaal verlengd wordt in Indonesie. Door het hele gedoe met oppikken van bagage en weer opnieuw gaan laten inchecken was ik nog eens zoveel later, anders had ik misschien die geplande vlucht nog wel gehaald. Met als gevolg dure overnachting in Londen enz. Ik ben nu aan het proberen om B.A. verantwoordelijk te stellen en tenminste een deel van de kosten te recupereren. Daar moet je natuurlijk officiele brieven voor schrijven en talloze formulieren invullen en bijvoegen, dus wat ben ik blij met m'n Gompie (dat is de naam die onze Jesse aan mijn laptopje heeft gegeven :-) !