
Aan de thuisblijvers
Maar ik hoor ook graag iets terug, dus maak gebruik van het gastenboek! (Klik hiervoor op de link in de rechter kolom) Voor degenen die echt álle foto´s willen zien :-) is er weer een fotoalbum (klik op fotootje in rechter kolom)..
Veel leesplezier!
zondag 29 januari 2012
En weer een jaartje ouder...

woensdag 18 januari 2012
Een gewone woensdag...
zondag 15 januari 2012
JAVA dag 5 en 6
Onze drie rondjes voor Buddha op de top van de Borobudur hebben toch geholpen, en natuurlijk jullie duimen en/of hout vasthouden (waarvoor dank!), want het bleef droog en er waren maar weinig wolken, super! Toen ik de jeep uitstapte, was ik blij met de wandeling die we nog moesten doen, eindelijk even in beweging, maar ... oh oh, na een meter of tien omhoog begon ik ineens te draaien en te zwalken, of ik een fles whisky achter de kiezen had. Daar had ik niet op gerekend! Of het door de hoogte kwam, of oververmoeidheid, of een combinatie, ik weet het niet, maar het ging me niet af. De redding was nabij: er lopen massa's mannetjes rond met kleine paardjes, en een ervan vroeg dus of ik te paard verder wilde. Kosten: 100.000! Ze zijn echt niet te filmen, die mensen, kennen geen grenzen als ze geld ruiken. Peter zei nog dat we dat paard niet wilden kopen, dat ik er alleen maar even op wilde zitten :-). En ik had m'n buik al zo vol van dat gesjoemel, dat ik nog liever was blijven zitten dan die 100.000 te betalen. Ik bood 25.000 en uiteindelijk is dat gelukt en
hees ik mezelf op dat paard (eerste keer in m'n leven op een paard, wow!).donderdag 12 januari 2012
JAVA dag 4.
belangrijke rol spelen, o.a. in meerdere kabinetten.Het Kraton is nog steeds de residentie van de huidige sultan en is een voorbeeld van de traditionele Javaanse paleisarchitectuur. De oorspronkelijke gebouwen dateren uit 1756. Wat wij te zien kregen was natuurlijk niet de 'woning' van de sultan zelf, maar wel de omliggende gebouwen, die veelal elk op zich een soort museumpje herbergen. Een
gebouwtje voor oude lampen van de sultan, een ander voor vazen van de sultan, weer een ander met foto's van allerlei ceremonies, enz. Na het Kraton bezochten we nog het waterpaleis, het koninklijke zwembad dat ooit onderdeel was van een groot park vol paleizen en baden voor de sultan en niet te vergeten zijn harem. De mannen- en de vrouwenbaden waren van elkaar gescheiden door een toren in het midden, waarvandaan de sultan toezicht kon houden op het gebeuren (en z'n harem in de gaten houden zeker?)
woensdag 11 januari 2012
JAVA dag 3
Foutje!
JAVA dag 2


dinsdag 10 januari 2012
JAVA, dag 1
Maar dat bleek alleen maar tot aan de veerpont (toch zo'n anderhalf uur rijden) te gaan, dáár zouden we een luxe bus krijgen. En die kwam er ook, na twee uur wachten... Dan de pont op, lekker een half uurtje uitwaaien en we waren op Java. Die grote bus was comfortabel genoeg, en gelukkig maar, want in plaats van de beloofde 18 uur hebben we maar liefst 30 uur over gedaan om Bandung te bereiken!! Gelukkig werd er regelmatig gestopt, en kregen we behoorlijk te eten en te drinken. Helaas heeft Peter nu last van zijn darmen gekregen, er zal misschien toch iets niet helemaal veilig geweest zijn. Dus vanmiddag om een uur of drie waren we bij het eind-busstation, waar we twee 'becaks' (fietstaxi's) namen, die ons naar het
Unique Guesthouse brachten. Hihi, echt uniek is het, gelegen in een acherafstraatje, een naar mottenballen stinkend kamertje, badkamer zonder wastafel (maar wél met warm water!), het beloofde 'internet met bereik in het hele guesthouse' werkt alleen beneden in de lobby. Eerst maar een douche, daar was ik dringend aan toe. Sta ik daar in m'n blootje, blijkt dat er geen handdoek is. Dus ik weer aankleden, naar beneden, om handdoeken vragen. Tja, probleem, die hadden ze niet, maar de eigenaar (?) zou er wel even een paar gaan halen bij 'de office'. Hij zei nog dat er dan extra kosten bij zouden komen, maar na protest mijnerzijds liet hij dat maar vallen, haha. Och, 't is maar voor één nachtje, we hebben onze treintickets voor morgen al gehaald, dan vertrekken we met de trein van 7 uur naar Yokyakarta.Het was overigens wel een heel mooie rit, we hebben zolang het licht was toch al heel veel gezien. Eerste indrukken van Java: véél properder dan Bali, dat viel echt op, geen bergen met vuil langs de straten, ook bij de huisjes alles verzorgd. En nog een verschil, het toont allemaal wat gezelliger, wat lichter, dan Bali. Maar ik kwam er pas na een paar uur achter waar dat aan lag: op Bali staan alle straten en wegen vol met Hindoe-ornamenten en -tempels. Die zijn allemaal gemaakt van grauw-grijze steen, wat een sombere indruk geeft. Java is overwegend Islamitisch, en er is dan ook niets meer van die Hindoe-ornamenten te zien. De huizen en huisjes zijn meestal in vrolijke kleuren geschilderd. Wel was er bebouwing langs letterlijk de héle weg die we gereden hebben, nergens een stukje 'niemandsland'. En verder héél veel moskeeën, elke dessa en elk piepklein dorpje heeft er minstens 1. Voor mij nog altijd een vreemd gezicht, voor mijn gevoel past het niet in dit landschap.
Het laatste stuk voerde ons voornamelijk door de bergen. Eigenlijk mogen we onze handjes dichtknijpen dat we veilig aangekomen zijn, want de chauffeurs rijden als gekken. Het grootste gedeelte reden we over tweebaansweggetjes, er was héél veel verkeer, ook langzaam vrachtverkeer, dus de bus moest en zou er langs, iedere keer weer met grote risico's. Er klonken dan ook nogal eens benauwde kreten in de bus. We waren overigens de enige toeristen, de rest waren lokale mensen die terugkeerden van een paar verlofdagen op Bali.
Op de boot ontmoetten we een jonge man, die tot mijn verrassing dominee bleek te zijn. Dat verwacht je toch helemaal niet hier, waar nauwelijks protestanten zijn. Zijn studies daarvoor had hij in Amerika gevolgd, gesponsord door een Amerikaan. Op mijn vraag of hij het niet moeilijk heeft om als dominee te werken in een voornamelijk Islam-land, vertelde hij: ja, eigenlijk heel moeilijk, het wordt nauwelijks getolereerd en al helemaal niet gesteund. Nu werkt hij in Bandung als dominee, maar krijgt van zijn organisatie daarvoor geen salaris uitbetaald. Het geld voor zijn levensonderhoud komt nog steeds uit Amerika. Ik vraag me stiekum af of dit een verkapte vorm van zending, of missie is???
vrijdag 6 januari 2012
Dolfijnen kijken (tweede poging)
Vanmorgen hebben we nog eens een tweede poging ondernomen om dolfijnen te zien en ... dit keer hebben ze ons niet teleurgesteld! De omstandigheden waren gunstig: na een enorme onweersbui gisteren was het vanmorgen droog, niet te veel wind, en doordat het toeristisch piekje van de afgelopen twee weken achter de rug is, gingen er veel minder bootjes het water op. Eerst was er weer die prachtige zonsopgang, met roze en lichtblauwe wolken en een soort vuurzee boven Lovina. Na zo'n twintig minuten waren we op de plaats waar de dolfijnen komen ontbijten en al snel zagen we de eerste aktiviteit. En het werd spectaculair! We hebben er ontzettend veel gezien, ook heel dicht bij de boot, we konden ze af en toe bijna aanraken. Ooit heb ik eens een dolfijnenshow gezien in het Dolfinarium (wie niet? :-)), en je ziet dan die dolfijntjes met twee, drie tegelijk hun sprongen maken. Ik dacht altijd dat dat ze dat
aangeleerd was voor de show, maar nu zag ik dat het iets heel natuurlijk is. Met drie, vier, vijf, springen ze keurig op een rij op precies hetzelfde moment omhoog. Af en toe is er eentje die een oneman-show wil geven en die springt en draait op hetzelfde moment, als een soort schroevendraaier.
Er waren veel kippenvelmomenten, zo mooi was dat! Er was een bootje met Japanners, die dachten waarschijnlijk nog steeds dat het een show was, want ze begonnen af en toe te klappen als er weer zo'n stunt gedaan werd door de dieren, haha.zondag 1 januari 2012
Gelukkig Nieuwjaar!
woensdag 28 december 2011
Tocht naar de Demon Valley
De 'Vallei van de demonen', bij het dorpje Bengkel: nog steeds lastig te bereiken, nauwelijks bekend (ook bij de lokale bevolking kent bijna niemand dit) en daardoor nog steeds heel rustig, je komt er geen mens tegen. Het was weer een glibberige afdaling, maar ik heb het weer heelhuids kunnen volbrengen, slechts één 'slippertje' gemaakt :-). En dan beneden: rust, koelte, stilte, alleen het gekletter van de waterval en het geluid van de vogels, héél veel prachtige planten en bloemen.
bij een kleine warung, waar we eindelijk een saté kambing konden proberen, dat is saté van geitenvlees. Snel geroosterd op een fel vuurtje en geserveerd met een lekker sausje, witte rijst, een kom soep en een grote pot huisgemaakte sambal erbij. De soep was heerlijk van smaak, maar de brokken erin hebben we maar laten liggen, dat waren afvalstukken van de geit met zelfs iets wat op 'tandjes' (?) leek. Haha, het zullen wel kraakbeenstukjes of zo geweest zijn, maar ze leken toch verdacht veel op stukjes gebit!maandag 26 december 2011
buikje vol...
donderdag 22 december 2011
Dolphin watching...

woensdag 21 december 2011
bijna Kerstmis (deel 2)
Bijna Kerstmis!
dinsdag 20 december 2011
Baturmeer en vulkanen
het was nogal slecht weer en dat kunnen we bij de afdaling in de vallei niet gebruiken. Dus een ander programma gemaakt en daar hebben we geen spijt van gekregen.
de chauffeur bracht ons weer allerlei interessants onder de aandacht, stopte vaak, gaf uitleg over de vruchten en kruiden die we allemaal tegenkwamen.Toen we terug naar boven reden, zagen we dat dit een erg vruchtbaar gebied is, waar veel groenten en fruit worden verbouwd. Het was opvallend om te zien dat er hier .. ehh.. gewérkt wordt voor de kost! De velden liggen er allemaal zeer verzorgd bij en de handel bloeit daar blijkbaar. De mensen wonen er ook in betere huisjes dan elders, kortom, dit stukje van Bali zag er welvarend uit.
Een stukje verderop stopte Ketut en vroeg of we wilden wandelen. Ja graag! Er was een paadje dat de lavavelden in ging, en daar hebben we een tijdje rondgestruind. Prachtig, het leek wel een maanlandschap.
In dit gebied, waar zo'n tien jaar geleden alle huisjes door de lavastromen zijn overspoeld, kwamen we af en toe toch weer een (bamboe)hutje tegen. Waar leven die mensen daar van?? Ze hebben er niets... Bij één van die hutjes stond wel een soort stalletje met twee koeien, maar dat was dan ook alles. Het is er zo verlaten, op een paar grassprieten na groeit er niets.
Op de terugweg, na een verlate lunchhap, kwamen we op een van de kleine bergweggetjes een ceremonie tegen. Een grote groep mensen, allemaal in traditionele kledij, zat langs de kant van de weg te wachten, terwijl een paar mannen bezig waren met het in elkaar knutselen van een paar offertafels. Er stonden al heel veel offergaven klaar, die na zegening op die tafels geplaatst zouden worden. Die offergaven, dat is toch wel speciaal, echte kunstwerkjes zijn het. Mooi versierde manden met groenten, fruit, enz, en veel tierelantijntjes.
Het strafste vond ik wel een soort 'boompje' van bamboe, dat helemaal was opgetuigd met allemaal produkten afkomstig van een varken, zelfs 'krullen' gemaakt van spekvet. De kop van het varken lag er in zijn geheel naast, en ook nog een compleet speenvarkentje. De foto's in het fotoalbum (zie de link in de rechter kolom) laten meer van dit moois zien.
Ik wilde natuurlijk weten waarvoor deze ceremonie werd gehouden. Een van de mannen, die redelijk Engels sprak, was bereidwillig genoeg om wel twintig keer te verklaren 'dat ze dat elke zes maanden doen', maar uiteindelijk begreep hij de vraag en legde uit dat het ter gelegenheid van de rijst-oogst gebeurt, als dank voor een goede oogst en tegelijkertijd de vraag aan de goden om de volgende rijstaanplant weer zo goed te laten groeien. Soms hoor ik iemand die hier al lang op Bali woont, vertellen dat 'de ceremonies niets betekenen' en dat het 'alleen geldklopperij' is (de priesters schijnen er goed aan te verdienen). Maar als ik zie hoeveel werk ervan gemaakt wordt en ook hoe devoot de mensen aan het zingen en offeren zijn, heb ik het idee dat het voor die mensen zelf toch wel veel betekent. Misschien ben ik te naïef... of te romantisch... of wil ik teveel in het goede geloven... :-)
zondag 11 december 2011
Singaraja
vrijdag 9 december 2011
Snorkelen
Om 8 uur 's morgens werden we opgehaald en met nog 7 anderen reden we in zo'n vijf kwartier in een busje naar een kuststrook verder naar het westen. Onderweg een stop om voor iedereen een passende uitrusting te vinden. Vier mensen gingen duiken, de rest snorkelen. Dus masker en flippers voor de snorkelaars, en voor de duikers... zuurstofflessen, pakken, enz. enz. Bij de Gebang Bay werd alles overgeladen in een houten boot, ook lunchpakketten gingen mee en we konden vertrekken voor een half uur durende tocht naar Menjangan Island.
Het snorkelgebied rond dit eiland maakt deel uit van het West Bali National Park en is dus ook beschermd. Vandaar dat er ook gidsen meegaan in het water, die je de beste plekjes wijzen en er tegelijk op toezien dat er geen schade wordt aangebracht. Ik heb weer zoveel moois gezien! Prachtige koralen, in allerlei kleuren, grote en kleine vissen, sommige alleen, anderen in hele scholen. Na de lunch werden we naar de andere kant van het eiland gebracht, waar het water rustiger is, bijna geen golven, en daar hebben we ook nog een uur gesnorkeld. Ik had ervoor gekozen om nu met een reddingsvest te zwemmen, en dat was super relaxed, haha, ik moest me niet druk maken om te blijven drijven, dat ging vanzelf, gewoon gaan liggen en kijken! En Lon, je waterschoentjes waren heerlijk, veel gemakkelijker dan die flippers!
Op de heenweg zagen we een hele stoet mensen in de traditionele kledij over het eiland lopen, blijkbaar op weg naar een ceremonie. We zagen een gloednieuwe tempel liggen, die er vorige keer nog niet stond, en daar vond de ceremonie plaats. Na afloop werden alle mensen weer in bootjes geladen en naar huis gebracht ((zie ook de foto's).
Op de terugweg zagen we vanuit de boot nog een grot vol vleermuizen, die een heel concert gaven!
dinsdag 6 december 2011
Een dagje stevig wandelen
door twee mensen van hier met de motorbike de berg opbrengen, om die vervolgens met de benenwagen weer af te wandelen. Heen en terug, dat zou niet te doen zijn. Om 8 uur vanmorgen zijn we vertrokken. Halverwege de berg hebben we ons laten afzetten en we zijn dan in een kalm tempo (dat moet wel met deze temperaturen!) naar beneden gewandeld. Een heel rustige weg, geen toerist te zien, wel
veel lokale bevolking. Iedereen even vriendelijk, vaak beginnen ze een praatje, met een paar woordjes Engels en verder handen en voeten. Prachtige vergezichten, veel fruit en mooie bloemen. Vorig jaar had ik met Paul deze wandeling al eens gedaan, nu stond er toch nog veel meer in bloei. We kwamen ook langs iets wat eruit zag als een prachtig park, met een groot bord bij de ingang: Damai. Geen idee wat dat zou kunnen zijn, en dus vroegen we de bewaker bij de ingang of we eens mochten gaan kijken. Dat was geen enkel probleem en we kwamen terecht in wat een soort resort bleek te zijn. Prachtig aangelegd en na een tijdje ontdekten we eerst de personeelshuisjes, die op zich al luxueus waren, en een tijdje later 5 goed verborgen villaatjes, elk met uitzicht naar de zee in de verte, elk een eigen zwembad, kortom een soort miljonairsstekjes. (Eenmaal thuis eens even op het internet gesnuffeld: meer dan 800 Dollar per nacht!). Zoals altijd is dan de tegenstelling weer heel groot, met na 100 meter weer hutjes en bouwvallige onderkomens.... Maar goed, er is door zo'n resort ook weer werk voor heel wat mensen.
